Select Page

Οι μονόλογοι της οικογένειας Σαντρέ, ο μονόλογος της γιαγιάς Κωστούλας

Οι μονόλογοι της οικογένειας Σαντρέ, ο μονόλογος της γιαγιάς Κωστούλας

Εγώ είμαι η Κωστούλα,η γιαγιά των παιδιώωωων... Ναι, ναι... αυτή. Άν και είμαι μεγάλη γυναίκα πια, τα ΄χω όχι τετρακόσια, αλλά χίλια τετρακόσια. Τα εγγόνια μου, ούτε εκατό. Όσο για την κόρη μου, με το ζόρι πενήντα. Ο δε γαμπρός μου, μηδέν από μηδέν, μηδέν. Μάνα και κόρη, την ίδια τύχη. Εγώ έναν μπεκρή και η κόρη μου, έναν τεμπέλη. Προκόψαμε κι οι δυο. Μακάρι να μην έχουν την ίδια τύχη με μας. Άν και αυτά, ούτε την τύχη μας δεν πρόκειται να έχουν. Ο μπεκρής, "Θεός σχωρέστον", (ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΗΣ) όλη μέρα καφενείο-σπίτι... μ΄ένα ποτήρι ούζο στο χέρι. Γι΄ αυτό έφυγε νωρίς και μας άδειασε και τη γωνιά. Στη γωνιά του έβαλα μια γαρδένια. Εεε, πώς; Μη μας μείνει και άδεια. Η κόρη μου πάλι τη γωνιά την άφησε άδεια. Minimal, λέει. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, αλλά κάτι παραπάνω θα ξέρει. Ζω στο διπλανό διαμέρισμα, για να είμαι κοντά τους. Για να τους μαγειρεύω και να τους περιποιούμαι. Η κόρη μου δεν μαγειρεύει ποτέ. Όχι ότι βαριέται, αλλά δεν ξέρει. Αλλά στον καφέ δεν πιάνεται. Η δε εγγονή μου, μόνο νερό για λούσιμο .Όσο για τον εγγονό μου, αφήστε το. Από μικρά φαινόντουσαν τι θα γινόντουσαν σαν μεγαλώσουν. Όταν τα ρωτούσαν μικρά, "τι θα γίνετε όταν μεγαλώσετε;", εκείνα κοιτούσαν αποχαυνωμένα. Ήταν η ερώτηση μαρτύριο. Ήταν ένα ξένο πράγμα, κάτι που δεν τους ενδιέφερε, πώς το λένε βρε παιδάκι μου; Ρωτούσαν τα ξένα παιδάκια την ίδια ερώτηση, κάτι 'λέγαν, έστω και κοτσάνα. Τα δικά μας, μούγκα. Απορώ ποιον μοιάσαν. Τι απορώ; Ίδια, ίδια ο μπαμπάς τους. Τι να πεις; Ας είναι γερά. Εεε, ρε και να μου 'μοιάζαν λίγο. Να, να, τόσο δα, όχι πολύ. Εγώ στην ηλικία τους...
Δούλευα και μεγάλωνα τρία παιδιά. Εεεπ, τέσσερα, μαζί με τον μπεκρή. Τι δουλειά; Χμ... Ήμουνα γραμματέας στου πολιτευτή, του Ξερόπουλου. Ναι, ναι... ήμουν το δεξί του να μην πω τι...χέρι. Έκοβα κι έραβα, τότε. Τηλέφωνα, δεξιώσεις, ομιλίες, ταξίδια, ραντεβού... Μία ζωή γεμάτη. Είχα πολλά τυχερά και πολλά πονηρά, αλλά και οικονομικά. Ε, καλά, τότε ήμουνα και δυο μέτρα γυναίκα. Περνούσε η μπογιά μου, με το παραπάνω. Δεν είναι τυχαίο που ο Ξερόπουλος ήταν τρελλά ερωτευμένος μαζί μου. Εγώ όμως, στο ύψος μου. Απλά όταν νευρίαζα με τον μπεκρή, τότε πήγαινα (ΠΟΝΗΡΑ) μαζί του. Ευτυχώς που νευρίαζα μόνο μία με δύο φορές την εβδομάδα. Αλλιώς; Από μικρή μού άρεσαν τα λούσα, τα μεγάλα σαλόνια, η όμορφη ζωή, τα ταξίδια... Ο μπεκρής πού κολλάει; Κολλάει μια χαρά. Τον γνώρισα στα εικοσιπέντε μου σε μιά δεξίωση, που είχα πάει με τον Ξερόπουλο. Ήταν σωστό μοντέλο. Μόλις τον αντίκρισα πέρασε όλη η ΔΕΗ απ΄το κορμί μου. Τέλος. Τύφλα μαύρη. Ήταν ο προσωπικός φρουρός του πρωθυπουργού, του Τραχαλίδη. Ήταν Μάιος που έκαψα τη ζωή μου, αλλά και Μάιος που έβαλα την γαρδένια στη θέση του. Εγώ εικοσιπέντε κι αυτός τριάντα πέντε. Μετά από έξι χρόνια γάμου άρχισε να μ΄ απατάει. Όχι, όχι με με γυναίκες, αλλά με το ούζο. Ξέρεις τι είναι να τρως κέρατο από το ούζο; Χα, χα, χα... Κέρατο από γυναίκα δεν έφαγα πάντως, γιατί δεν τολμούσε. Όπως βλέπετε έχω κι ένα κορμί ακόμη και σήμερα. Άσε που ήταν και πιο κοντός από μένα. Να, να, μέχρι εδώ(ΔΕΙΧΝΕΙ) μου ερχόταν. Κανένα παιδί ή εγγόνι μου δεν πήρε την ομορφάδα και το ύψος μου, αλλά ούτε το μυαλό μου. Χαράμι πήγαν τα γονίδιά μου. Είμαι μία και μοναδική. Τέλος. Η Κωστούλα, μ΄ τ΄ όνομα. Έκανα περιουσία, αλλά την χαλάλισα για να σπουδάσω τα εγγόνια μου, αλλά όπως βλέπετε, τζάααμπααα... Η ζωή θέλει τσαχπινιά και πουτανιά, αλλιώς; Πάει... Μα θα μου πεις και πώς κατάντησες έτσι; Αυτό δεν είναι κατάντια, αλλά επιλογή. Ποιος σας είπε ότι δεν κάνω κι εγώ τα γούστα μου; Ε; Τα ταξίδια μου, τα κομμωτήρια και την μπιρίμπα μου δεν τα έκοψα. Πρίν μια εβδομάδα γύρισα από τη Μάλτα. Ήμουν για τριήμερο με τις φίλες μου, τη Φώφη, την Τζούλια και τη Μαίρη. Γυναικοπαρέα. Όλες χήρες, αλλά είμαστε έξω καρδιά. Μία και μία. Περάσαμε ωραία. Όχι σαν εκείνη τη συμπεθέρα μου την Αφρούλα, που για να βγεί έξω απ΄το σπίτι της, πρέπει να είναι Τετάρτη. Ναι, ναι, μόνο Τετάρτες κυκλοφορεί, λόγω λαικής. Μονόχνωτη, από τοτε που τη γνώρισα. Έτσι έκανε και τον εγγονό μου, σαν τα μούτρα της. Βαρύ, κλειστό, αγέλαστο... τι να πεις; Ααα, δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ είμαι έξω καρδιά. Δεν με πτοεί τίποτε. Κι αν μου τύχει καμιά αναποδιά, τηλεφωνώ στις άλλες τις τρελές και τζούπ... να ΄τες. Αυτές είναι το στήριγμά μου. Είμαστε αχώριστες από το γυμνάσιο. Να, αύριο έχουμε συνάντηση στης Μαίρης για χαρτάκι και κουβέντα. Η Τζούλια έχει ένα πρόβλημα με το αγόρι της και πρέπει να το λύσουμε. Ααα, όλα κι όλα. Εμείς τα προβλήματά μας τα λύνουμε με το γέλιο. Αγόρι. Ναι, ναι, καλά ακούσατε. Εμείς όλα τ΄αρσενικά τα λέμε αγόρια ανεξαρτήτου ηλικίας. Μπορεί να γεράσαμε, αλλά το λέει η καρδούλα μας. Το παιχνιδάκι με τ΄αρσενικά ακόμη καλά κρατεί. Χα, χα, χα. Γι΄ όλους έχει, αρκεί να το θέλουν. ΚΑΠΗ, χορωδίες και τέτοια, μακρυά από μας. Αυτά είναι για τη συμπεθέρα μου, την Αφρούλα. Εμείς τραγουδάμε μόνο όταν πιούμε τα κρασάκια μας σε καμιά ταβερνούλα. Τις προάλλες να βλέπατε τη Φώφη πάνω στο τραπέζι, στην ταβέρνα τα "χασαπάκια". Ο χαμός. Κάνει όμως έναν χορό η άτιμη... δεν πιάνεται με τίποτα. Πέταξε ζακέτα και παπούτσι και δώσ' του κούνημα. Εμείς; Παλαμάκια και τραγούδι. Η διασκέδαση - διασκέδαση και η οικογένεια - οικογένεια. Μπορεί όλη μέρα να φροντίζω τους δίπλα μου, αλλά το βραδάκι με την παρέα μου. Ααα, όλα κι όλα. Αφήστε που δεν ξέρουν και πού πάω και τι κάνω. Η ζωή είναι δική μου. Η ζωή τους βρε παιδάκι μου, πολύ μονότονη. Η κόρη μου όλη μέρα στη δουλειά με τα εσώρουχα και η εγγονή μου στον κόσμο της. Ζωή μηδέν. Εμείς πάλι σαν έφηβες. Δεν ξέρω τί να πω; Μεθαύριο και οι τέσσερις θα πάμε για μαλλί στης Αλέκας. Η κομμώτριά της παρέας. Καλό τσουλί κι αυτή, αλλά στην δουλειά της δεν πιάνεται. Μιλάει πολύ, μα πάρα πολύ. Μιλάει και με το θου - θου, σε σοβαντίζει με το σάλιο της. Αλέκα είναι αυτή. Εγώ τα μαλλιά μου δεν τα βάφω. Μου αρέσει το γκρίζο. Ευτυχώς μόνο στο μαλλί. Όλα αυτά που σας λέω, μεταξύ μας, ε; Εντάξει; Μη χαλάσουμε την εικόνα μας τώρα, σε κόρη και εγγονή. Κρίμα είναι. Αυτές εγώ τις πουλάω και τις αγοράζω. Τις καληνυχτώ απ΄ τις επτάμιση το απόγευμα και τέλος. Τις λέω ότι πάω να χαλαρώσω λίγο δίπλα, ότι θα δω τηλεόραση και μετά ότι θα κοιμηθώ. Απλά μοιράζω τη ζωή μου στα δύο. Η μέρα ανήκει στα παιδιά μου κι η νύχτα σε μένα. Σχεδόν κάθε βράδυ βρίσκομαι με τις άλλες. Αααχχχ... και να ΄χα την ηλικία της εγγονής μου... αχχχ! Γιατί οι νέοι σπαταλάνε τα νειάτα τους σε ανούσια πράγματα; Μάλλον δεν σκέφτονται τα γεράματα. Τι να πεις; Να, για παράδειγμα η εγγονή μου. Όλη μέρα κοιμάται και όταν ξυπνήσει κλείνεται στο δωμάτιό της και μιλάει ή στο κινητό ή ασχολείται με τον υπολογιστή της. Αυτή είναι η ζωή της. Άντε τώρα να βρει άντρα. Σιγά που θα βρει. Πιο πολλές πιθανότητες έχω εγώ να βρώ αγόρι, παρά αυτή. Η δε κόρη μου, με τίποτα. Όλη η ζωή της είναι τα βρακιά. Βασίλισσα της κιλότας, χα, χα, χα. Καλά λέει η συννυφάδα μου η Μαργαρίτα "αυτή η ανηψιά μου, δηλαδή η κόρη μου, δεν πάει καλά. Αντί ν΄ασχολείται με την δική της κιλότα, φροντίζει για τις κιλότες των άλλων". Δίκιο έχει. Συμφωνώ με την Μαργαρίτα, αν και δεν την πολυσυμπαθώ από τότε που... όχι, θα σας το πώ. Από τότε που την είδα να την ψιλοπέφτει στον μπεκρή μου, εδώ μου κάθεται. (ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΤΗΣ). Είμαι ηλίθια. Έπρεπε να της τον είχα δώσει. Έπρεπεεε... ή μάλλον να της τον πουλήσω που λέει κι η εγγόνα μου. Δωσ'  τον να πάει από κει... βάλε και την γαρδένια στη θέση του κι όλα μια χαρά. Λάθη, πολλά λάθη. Αλλά που μυαλό τότε; Να ΄ναι καλά ο Ξερόπουλος. Μεταξύ μας, ακόμη μιλάω μαζί του στο τηλέφωνο. Εεε... είστε πολύ περίεργοι. Εντάξειειειει... Ακόμη πάω μαζί του. Τσι-μου-διά... Ναι, γιατί; Ο έρωτας δεν έχει όρια, αλλά ούτε και ηλικίες. Είναι όπως το νερό, για τη ζωή. Θα μου πείτε ο έρωτας σε μάρανε βρε κωλόγρια; Άν βλέπατε τον Ξερόπουλο τότε θα καταλαβαίνατε το γιατί. Ααα, ξέχασα να σας πω. Το Κωστούλα είναι για τους συγγενείς. Για την πιάτσα είμαι η Καίτη. Η Καίτη που αγαπάει τη νύχτα. Πολύ τη γούσταρα τη νύχτα, απ΄τα νιάτα μου. Κάθε βράδυ έξω και λόγω δουλειάς, αλλά και λόγω του Ξερόπουλου. Το μπουζούκι πήγαινε σύννεφο. Τώρα; Σπάνια. Ααα, δε σας είπα, ο Ξερόπουλος εχθές μου έκανε πρόταση γάμου. Όχιιι... δεν του απάντησα. Πρέπει να το σκεφτώ καλά. Και θέλω και δε θέλω. Αχ, τ΄αγόρι μου βιάζεται κιόλας. Εγώ πάλι, όχι. Είμαι σε μεγάλο δίλημμα. Είναι και το πώς θα το πάρει κι η κόρη μου, τα εγγόνια μου... οι φίλες μου. Αν και αυτές θα χαρούν πολύ, αλλά ταυτόχρονα θα με ψιλοχάσουν. Η δε κόρη μου θα στενοχωρηθεί για το φαγητό και την καθαριότητα, χα, χα, χα. Ο καθένας με τα κριτήρια και τις ανάγκες του. Οι δικές μου ανάγκες, πού πήγαν; Επ... να ΄τες, εδώ είναι. Λοιπόν, θα τον καλέσω τώρα μπροστά σας. Δεν απαντά. Δεν απαντάει; Θα του κάνω ασκήσεις θάρρους... θα του κάνω αναχαιτήσεις στο Αιγαίο. Ε ρε γλέντιααα... Θα γίνω ο θηλυκός Μεταξάς. Θα πάρει ένα όχι με κεφαλαία γράμματα. Η Κωστούλα δεν τ΄ ανέχεται αυτά. Θα φάει μπαλταδιά, θα τον κάνω κομματάκια. Πρέπει να καλέσω την ομάδα διάσωσης και ψυχολογικής υποστήριξης, τη Φώφη, την Τζούλια και τη Μαίρη. Τέλος. Άντε γιατί θα τον παρατήσω τελείως μου φαίνεται και θ΄ασχοληθώ με τον "ΦΩΤΕΙΝΟ ΑΣΤΕΡΑ". Ομαδάρα από τις λίγες και δεν σηκώνω κουβέντα. Άσε που είμαι και μέτοχος. Αυτό πού το βάζεις; Ε; Το πανό και το κασκόλ πάει σύννεφο. Μία ντουλάπα αξεσουάρ για το γήπεδο. "ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ". Ομαδάρααα. Οι άλλες; Ούτε που ν΄ακούσουν για ποδόσφαιρο. Μόνη μου, κάθε Κυριακή είμαι στο γήπεδο. Ααα, όλα κι όλα. Πλέκω και μοτίφ και μαγειρεύω και... εεε, κάνω τα πάντα. Άνθρωπος ζωντανός δεν κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα. Δεν είμαι εγώ μια τρελόγρια, αλλά η Κωστούλα ή η Καίτη, ζωντανή, πάνω στη σκηνή της ζωής. Δεν υποδύομαι κάποια άλλη, παρά μόνο τον εαυτό μου. Ουφ... Καιτούλααα... Γιαννάκηηη... (ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΑ ΔΥΟ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ) Τι σκατόφατσες είναι αυτές; Κανένα του δεν πήρε την ομορφάδα, το ύψος, το μυλό μου. Μα κανένα; Αλλά... είναι καλά παιδιά. Ε; Άντε να ετοιμαστείτε, να πάμε να σας κάνω το τραπέζι, έξω. Τις φακές θα τις φάμε μια άλλη φορά, χα, χα, χα.

 

_

γράφει ο Χρήστος Βαλκάνης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!