Οι στιγμές

27.03.2014

 

Από όπου κι αν περάσαμε,
αφήσαμε σπόρους,
αφήσαμε τα σημάδια μας,
αφήσαμε στιγμές,
φυτέψαμε στιγμές.
Τώρα οι στιγμές μεγαλώσανε,
και έχουνε γίνει δέντρα,
και μας ζητάνε χάρες.
Μας ζητάνε να μεγαλώσουμε
κι εμείς μαζί με εκείνες,
κι όχι να υποκρινόμαστε
πως παραμένει το παιδί μέσα μας.

Δοκιμάζουν τις αντοχές μας,
τα όριά μας,
τα όνειρά μας,
μας χλευάζουν στα φανερά
κι άλλες φορές,
πίσω από την πλάτη
του χρόνου.

Μας γυρεύουνε,
δεν μας αφήνουν σε ησυχία
κάθε στιγμή,
κάθε λεπτό,
ακόμα και στον ύπνο,
γελάνε με τα καμώματά μας
και τα χάλια μας.

Απωθημένα,
τώρα έχουν όνομα
και τα φωνάζουμε με το μικρό τους.

Μας στέλνουν μηνύματα
και σαν αποδημητικά πουλιά οι στιγμές
γυρνούν.
Γυρνούν για να ξαναζήσουν τις στιγμές μας,
να ξαναζήσουν το τοπίο.
Έτσι κι αλλιώς,
ένα παγκάκι
είναι περισσότερο άδειο
με ένα κορίτσι μόνο.

 

του Γιώργου Ιατρίδη

Ο Γιώργος Ιατρίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1988. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια στιχουργικής και κουκλοθέατρου στο Μικρό Πολυτεχνείο και δημιουργικής γραφής στο Ε.ΚΕΙ.ΒΙ. Ασχολείται με τα περισσότερα είδη λογοτεχνίας και ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία. Από το Φεβρουάριο του 2012 γράφω στον “Ορφέα”. Αρχές του 2014 θα κυκλοφορήσει στα ηλεκτρονικά ράφια του διαδικτύου το πρώτο του βιβλίο σύγχρονης πεζογραφίας.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. ΄Αννα Ρουμελιώτη

    Παραμένει το παιδί παραμένει γιατί με τα απωθημένα μένει και υπομένει!!Συγχαρητήρια Γιώργο Ιατρίδη!!!

    Απάντηση
  2. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    «Μας ζητάνε να μεγαλώσουμε
    κι εμείς μαζί με εκείνες,
    κι όχι να υποκρινόμαστε
    πως παραμένει το παιδί μέσα μας.»

    Υπέροχο πραγματικά!! Γιώργο! Και είναι αλήθεια “το παγκάκι με ένα κορίτσι μόνο….»

    Απάντηση
  3. Γιώργος Ιατρίδης

    Άννα και Χριστόφορε, σας ευχαριστώ που το διαβάσατε και που το σχολιάσατε! Να είστε καλά!

    Απάντηση
  4. Άννα Μαρία Ζαγοριανού

    “Δοκιμάζουν τις αντοχές μας,
    τα όριά μας,
    τα όνειρά μας,
    μας χλευάζουν στα φανερά
    κι άλλες φορές,
    πίσω από την πλάτη
    του χρόνου.”
    Δυνατή πένα Γιώργο! Συγχαρητήρια!

    Απάντηση
  5. Καλλιόπη Δημητροπούλου

    λιτό και βαθυστόχαστο,σε συγχαίρω!

    Απάντηση
  6. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Απωθημένα,
    τώρα έχουν όνομα
    και τα φωνάζουμε με το μικρό τους.”

    Γιατί μεγαλώσαμε… και, υποτίθεται, ωριμάσαμε και συμφιλιωθήκαμε μ’ αυτά – ή τα προσπεράσαμε…

    Ωστόσο θεωρώ πως το μικρό παιδί παραμένει μέσα μας κι είναι αυτό που κρατά την ευαισθησία μας ζωντανή – αξίζει λοιπόν να του χαμογελούμε πού και πού!

    Εξαιρετική γραφή και έκφραση, φίλε μου Γιώργο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου