woman_sea

Θάλασσα σκοτεινή και μαύρα φύκια
στολίζουν τα μαλλιά της αγάπης,
κι ούτε μια στάλα φως
στα μάτια της.
Ω! Ευτυχία που χάθηκες,
σαν τα ρολόγια
που ξέχασαν
να μετρούν τον χρόνο
κι έμειναν νεκρά
στους άχρωμους τοίχους.
Όμως, στα βάθη του απείρου
αχνοφέγγει το φως,
σαν χειμωνιάτικο λουλούδι
που ψάχνει τον μελιχρό ήλιο.
Τα χέρια που σε κράτησαν,
αυτά σ’ ελευθέρωσαν.
Σε περιμένουν πάλι.

-

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!