Κοίταγα το απέραντο δειλινό
και χάθηκα στων ματιών σου
το βαθύ γαλάζιο.
Πορτοκαλί,
μωβ,
κίτρινο,
κόκκινο...

Το ξέρω.
Μελιά είναι τα μάτια σου.
Αυτό που δεν γνωρίζω,
είναι πόσο μέλι χύθηκε
απ' τις αιώνιες κερήθρες των θεών,
για να μπορώ εγώ να τ' αντικρίζω.

Ω Κόρες τ' Ουρανού!
Ω Μούσες των Ανέμων!
Προστατέψτε αυτήν τη μαγική άνοιξη.
Πριν χαθεί το καλοκαίρι.

Ξέρεις...
Το ξημέρωμα,
τα πουλιά ρωτούσαν ένα δέντρο
ποια είναι η αληθινή αγάπη.
Ένα βράδυ,
το δέντρο αρρώστησε,
μαράθηκε, έσβησε.

Έμεινε όμως ένα φως.
Ήταν το αιώνιο της αγάπης άστρο.

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!