Ορίζοντας

29.10.2015

 

Κοίταγα το απέραντο δειλινό
και χάθηκα στων ματιών σου
το βαθύ γαλάζιο.
Πορτοκαλί,
μωβ,
κίτρινο,
κόκκινο...

Το ξέρω.
Μελιά είναι τα μάτια σου.
Αυτό που δεν γνωρίζω,
είναι πόσο μέλι χύθηκε
απ' τις αιώνιες κερήθρες των θεών,
για να μπορώ εγώ να τ' αντικρίζω.

Ω Κόρες τ' Ουρανού!
Ω Μούσες των Ανέμων!
Προστατέψτε αυτήν τη μαγική άνοιξη.
Πριν χαθεί το καλοκαίρι.

Ξέρεις...
Το ξημέρωμα,
τα πουλιά ρωτούσαν ένα δέντρο
ποια είναι η αληθινή αγάπη.
Ένα βράδυ,
το δέντρο αρρώστησε,
μαράθηκε, έσβησε.

Έμεινε όμως ένα φως.
Ήταν το αιώνιο της αγάπης άστρο.

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]Μην το λες πουθενά. Άστο να σε κάψει. Θα ξέρεις ότι χάνεσαι λίγο λίγο από μια αρρώστια που δεν ξέρεις τ’ όνομά της. Θα ξέρεις όμως ότι είναι μια αρρώστια, που σε κάνει όμορφο. Ομορφαίνεις και πεθαίνεις…Κι όταν θα νομίσεις ότι πέθανες… θα ‘χει τελειώσει η αρρώστια. Θα είσαι ζωντανός, μα θα είσαι και άσκημος. Θα ‘χεις φρικτά ασκημίσει. Αληθεια… αυτό είναι η αγάπη; Όποιος αγαπά δεν μπορεί να το πει. Κι όποιος δεν αγαπά, δεν το ξέρει…[…]

    Για κάποιο λόγο σήμερα…με πήγες στο Μέλιο του Λουντέμη…Αυτή η όμορφη αναζήτηση αγάπης που την περιέγραφε με ολόκληρη τη φύση…και την απλότητα μιας παιδικής ψυχής…

    Καλή σου μέρα Ελένη!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Μάχη μου σ’ ευχαριστώ για τα όμορφα αυτά λόγια του Λουντέμη!!!
      Πραγματικά ταιριάζει στο δικό μου ποίημα.

      Καλό σου βράδυ!!!

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    [… Έμεινε όμως ένα φως.
    Ήταν το αιώνιο της αγάπης άστρο….]

    Υπέροχο Ελένη… η αγάπη το αέναο φως που γλυκαίνει τα πάντα!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Άννα μου σ’ ευχαριστώ πολύ πολύ!!!
      Μόνο η αγάπη! Αέναο φως. Ποτέ δεν σβήνει!

      Καλό βράδυ!!

      Απάντηση
  3. kostoglou Vaso

    Πολύ πολύ όμορφο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου