Ορθοπεταλιά

Δημοσίευση: 10.12.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Οι ρόδες του ποδηλάτου της σκορπούσαν τα ξερά καφεπορτοκαλί φύλλα που είχαν πέσει από τα δέντρα.
Ο αέρας που φυσούσε ήταν λες και της έδινε μια ώθηση να κινηθεί πιο γρήγορα. Τα μάτια της προσπαθήσουν να μην ανοιγοκλείσουν ούτε στιγμή μπας και της ξεφύγει κάτι από το οπτικό της πεδίο.
Όντως δεν ήξερε που πήγαινε… μα θα προσπαθούσε. Θα προσπαθούσε με όλη της τη δύναμη… ναι!
Αυτήν την ένταση που τώρα ένιωθε στα ακροδάχτυλά της να την καίει, την μετέτρεπε στους χτύπους της καρδιάς της. Χτύπους που ακούς καθαρά, όταν ξαπλώνεις το βράδυ στο κρεβάτι…
Είχε σκοπό να μη γυρίσει σπίτι· ούτε και σήμερα!

_

γράφει η Γιώτα Μάρκου

 

Ακολουθήστε μας

Το καλώδιο που έμεινε έρημο και η αλλαγή που δε θα ‘ρθει

Το καλώδιο που έμεινε έρημο και η αλλαγή που δε θα ‘ρθει

Ζω στη μεγάλη γκρίζα πόλη, δεν έχει σημασία το όνομά της. Εξάλλου όλες οι πόλεις, όσο μεγάλες και αν είναι, αποπνέουν το ίδιο κλίμα καφκικού εγκλεισμού: στενοί δρόμοι, στενά σπίτια, αδιέξοδα φυσικά και αφηρημένα, άνθρωποι που μιλούν με αινίγματα, ατμόσφαιρα επικίνδυνα...

Εγώ, η Δέσποινα

Εγώ, η Δέσποινα

Καθισμένη πλάι στο καλοριφέρ, η Δέσποινα προσπαθούσε να ζεστάνει τα παγωμένα χέρια της. Κάθε τόσο, έριχνε μια κλεφτή ματιά να δει μήπως ξύπνησε το αφεντικό. Παραδόξως κοιμόταν ακόμη του καλού καιρού. Είχε, επομένως, κάμποση ώρα να απολαύσει την ηρεμία της, έστω κι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Εγώ, η Δέσποινα

Εγώ, η Δέσποινα

Καθισμένη πλάι στο καλοριφέρ, η Δέσποινα προσπαθούσε να ζεστάνει τα παγωμένα χέρια της. Κάθε τόσο, έριχνε μια κλεφτή ματιά να δει μήπως ξύπνησε το αφεντικό. Παραδόξως κοιμόταν ακόμη του καλού καιρού. Είχε, επομένως, κάμποση ώρα να απολαύσει την ηρεμία της, έστω κι...

Μας λείπεις

Μας λείπεις

Απομεσήμερο και στον ολάνθιστο κήπο μιας αυλής, χάμω στο νοτισμένο χώμα, το λούκι μάλλον έχει βουλώσει. -Κάθισε, κάθισε, νά, εδώ!, στο ψάθινο σκαμνί, κάτω από το γιασεμί που αναπνέεις το βράδυ στη φύση, κάθισε να σου πω αυτό που φαντάζεσαι και δεν το θέλεις, που όμως...

Και έρχεται η επιβίωση

Και έρχεται η επιβίωση

Κάθε βράδυ, όταν συνήλθε η μητέρα της, σαν σε όνειρο έρχεται η γιαγιά της, και της λέει:  -Άννα, το κορίτσι και τα μάτια σου!  Και την μαλώνει που το καντήλι της είναι σβηστό, το τζάκι σβηστό και ο ουρανός μελανός.  Στιγμές μετά, και τα πύρινα μάτια, η αγωνία:  -είσαι...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου