Select Page

Οψέποτε, στη γη του Γαλάζιου Νείλου

Οψέποτε, στη γη του Γαλάζιου Νείλου

Αν κανείς πάρει ένα μολύβι και μερικές λευκές σελίδες κι αρχίσει να γράφει, το πιθανότερο είναι να καταλήξει ολόγυρά του με μια στοίβα τσαλακωμένα και  μουτζουρωμένα χαρτιά που ανακατεύονται με το πάτωμα και τις αποστεωμένες σκέψεις που αδυνατούν να αποτυπωθούν όπως πρέπει. Συνήθως απαιτείται μεγάλη προσπάθεια για να βγει από μέσα μας αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε και θέλουμε να πούμε. Η απόσταση ανάμεσα σ’ αυτό που νιώθουμε μ’ αυτό που τελικά παίρνει σάρκα και οστά πάνω στο χαρτί είναι μεγάλη και συνήθως διακρίνεται εύκολα, ειδικά από το μάτι ενός έμπειρου αναγνώστη. Στην περίπτωση όμως του ‘Οψέποτε’ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Ο Χριστόφορος Παπαχαραλάμπους μοιάζει να κρατάει ένα μαγικό ραβδί αντί για μολύβι και ζωγραφίζει εικόνες αντί να γράφει λέξεις. Το βιβλίο του είναι γεμάτο παραστάσεις που ξεπηδούν ολοζώντανες μπροστά στα μάτια του ανθρώπου που το διαβάζει, παραστάσεις που για μας τους ‘πολιτισμένους’ ανθρώπους των πόλεων ενίοτε μοιάζουν φανταστικές και ψεύτικες. Κι όμως δεν είναι! Όταν ο πρωταγωνιστής, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο το συγγραφέα, διηγείται πως πήγαινε στο σπίτι του μονίμως μεθυσμένου γείτονά του για να χαϊδέψει και να παίξει με το λιοντάρι που είχε για κατοικίδιο είναι αλήθεια. Όπως αλήθεια είναι και η ‘συνάντηση’ που είχε πρόσωπο με πρόσωπο με το αιλουροειδές μέσα στη μικρή αποθήκη της αυλής, τόσο κοντινή που αισθάνθηκε την ανάσα του ζώου να γεμίζει τα ρουθούνια του!

Ο συγγραφέας διηγείται με το δικό του μοναδικό τρόπο τη ζωή των παιδικών του χρόνων στην Αιθιοπία. Ντίρε Ντάουα, Αντίς Αμπέμπα με τελική κατάληξη για σπουδές στην Αθήνα. Με φόντο το ζωοδότη ποταμό Αμπάι, το Γαλάζιο Νείλο, και με μόνιμη θαρρείς μουσική υπόκρουση σε ολόκληρο το βιβλίο τους βρυχηθμούς των λιονταριών την ημέρα και τις υλακές από τις ύαινες που τον νανούριζαν τις νύχτες.

Με δυνατή αλλά συνάμα απλή και λιτή γραφή, περιγράφει όλα όσα ένα παιδί ζει, νιώθει, βιώνει αλλά και σκέφτεται μέσα στο αθώο παιδικό μυαλό μέχρι την ενηλικίωσή του. Φόβος, έρωτας, θαυμασμός, προσμονή, όλα βρίσκονται εκεί. Αλλά και θάρρος που μερικές φορές ξεπερνάει και το θράσος! Ένας κόσμος μακρινός πια για τον συγγραφέα, βγαλμένος μέσα από τις αναμνήσεις του, περιγράφεται με τρόπο που μαγνητίζει τον αναγνώστη τόσο επειδή πρόκειται για έναν σχεδόν ονειρικό και μαγικό κόσμο όσο όμως κυρίως γιατί η ροή της εξιστόρησης των γεγονότων είναι εξαιρετικά ομαλή που μοιάζει σαν κινηματογραφική ταινία! Σαν καλοταιριασμένα κομμάτια ενός πολύχρωμου παζλ που απεικονίζουν όσα πολλοί από εμάς μόνο να ονειρευτούμε μπορούμε...

 

 

Το βιβλίο 'Οψέποτε, στη γη του Γαλάζιου Νείλου' μπορείτε να το βρείτε εδώ.

 

Συγγραφέας: Χριστόφορος Παπαχαραλάμπους | Εκδόσεις Bookstars | Είδος: μυθιστόρημα

Εκδοτική επιμέλεια: Δήμος Χλωπτσιούδης | Επιμέλεια κειμένων: Άννα Παπαδοπούλου

Επιμέλεια εξωφύλλου: Κώστας Θερμογιάννης

ISBN: 978-960-57103-2-3 | Αθήνα, 2014

Τιμή: 18,00€

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

13 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Περιμένουμε να το διαβάσουμε. Καλοτάξιδο!

    Απάντηση
  2. Αθηνά Μαραβέγια

    Καλοτάξιδο να είναι, να μυρίσω πάλι τη μυρωδιά της “άλλης” πατρίδας, ν’ αφουγκραστώ τους ήχους της!!!!!

    Απάντηση
  3. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Εγώ εδώ θα σιωπήσω! Η σιωπή αυτή έχει τα πιο πολύτιμα ευχαριστώ που έχω πει ποτέ και ανήκουν στους συντελεστές της ολοκλήρωσης του έργου αυτού. που αναφέρονται. πιο πάνω. Σιωπώ τώρα!

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Τούτο το σιωπηλό ευχαριστώ είναι το μεγαλύτερο και πιο δυνατό που έχω ακούσει! Η χαρά και η ευχαρίστηση είναι όλη δική μου Χριστόφορε!

      Απάντηση
  4. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Από τα πιο όμορφες εικόνες χαραγμένες στη μνήμη μου είναι αυτές του Νείλου , όπως τον γνώρισα σε βόλτα με φελούχα την ώρα του δειλινού και διασχίζοντας τα ήρεμα νερά με κρουαζιερόπλιοι σε πορεία προς Κομόμπο, Λούξορ, Ετφού, Καρνάκ και Ασουάν! Μοναδικές εικόνες τα ήρεμα νερά του βαμμένα στα χρώματα του δειλινού και της ανατολής ! Μία μαγεία μοναδική! Αυτή την “αίσθηση” , τη μοναδική , συνειρμικά ανέσυραν από μέσα μου οι εικόνες που έδωσε η περιγραφή του βιβλίου του κ. Παπαχραλάμπους! Η όμορφη παρουσίασή του περιεχομένου του, συν την διάθεση να ζήσω ξανά μέσα από την πένα του κ. Παπαχαραλάμπους παρόμοιες εικόνες Αφρικής και ενός κόσμου “μακρυνού έως ονειρικού” για μας, οι συνετελέστές που ασχολήθηκαν με το βιβλίο που σημαίνουν εμπιστοσύνη καλής έκδοσης , μου δημιούργησαν την επιθυμία να διαβάσω το βιβλίο του ! Καλοτάξιδο να είναι κ. Παπαχαραλάμπους προς τις καρδιές των αναγνωστών!
    Καλή Επιτυχία εύχομαι και τις χαρές που συνακολουθούν!

    Απάντηση
    • ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

      Μαργαρίτα μου, τι όμορφα που περιγράφεις την βόλτα στον Νείλο εκεί στην Αίγυπτο. Βέβαια ο ποταμός Αμπάϊ γνωστός ως Γαλάζιος Νείλος που πηγάζει από τα πανύψηλα βουνά της Αιθιοπίας είναι εντελώς διαφορετικός. Είναι άγριος καθώς κατεβαίνει προς το Σουδάν γεμάτος θρεπτικές ύλες περνώντας μέσα από τις ζούγκλες για να ενωθεί με τον άλλον Νείλο στο Χαρτούμ και να συνεχίσουν αδελφωμένοι την πορεία τους προς την Μεσόγειο διασχίζοντας την Αίγυπτο. Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου στέλνω τις δικές μου για υγεία και χαμόγελα ζεστά.

      Απάντηση
  5. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Το μυαλό του συγγραφέα μοιάζει με το “καρνάγιο”. Οργασμός, φασαρία, φωνές, χτυπήματα μέχρι που το καράβι (βιβλίο), ετοιμαστεί για την καθέλκυση. Εκεί αναλαμβάνει ο εκδότης να σπάσει την σαμπάνια για να ξεκινήσει το “σκαρί” τα μεγάλα και όμορφα ταξίδια του με επιβάτες τους αναγνώστες.
    Τώρα που η σαμπάνια έσπασε ας ευχηθούμε όλοι να είναι καλοτάξιδο το καινούργιο σκαρί του Χριστόφορου Παπαχαραλάμπους και ας τον αφήσουμε να μας ταξιδέψει σε κόσμους που εκείνος γνωρίζει καλύτερα από όλους .

    Απάντηση
    • ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

      Α! Ρε “Καραβόσκυλο”! Τι ελκυστικά που τα λες αλήθεια. Κι όμως έτσι είναι. Αν ταξιδέψουμε παρέα θα πάμε ίσως σε μέρη και χρόνια που δεν υπάρχουν πια. Και αυτή είναι η ομορφιά πράγμα που κι εσύ ξέρεις. Να σαι καλά ….ανιψάκι μου. Φέρε όμως και λίγη ρακή γιατί η σαμπάνια τέλειωσε και πάει.

      Απάντηση
  6. Άιναφετς

    Σήμερα έμαθα για τη κυκλοφορία του δεύτερου “εξωτικού” θα τολμούσα να πω βιβλίο σου και αμέσως ήρθα σε αυτό τον φιλόξενο χώρο του Κώστα Θερμογιάννη να σε συγχαρώ!
    Καλοδιάβαστο, καλοτάξιδο και καλές πωλήσεις (γιατί και αυτό καλό είναι!)

    Απάντηση
    • ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

      Στεφανία μου (αλήθεια την ξέρεις;) Οι ευχές σου είναι εμφανές έστω κι εδώ ότι βγαίνουν μέσα απ΄την καρδιά σου. Ο Κώστας Θερμογιάννης βέβαια είναι άξιος συγχαρητηρίων και για πολλά καλά άλλα πράγματα. Ίσως άνθρωποι σαν αυτόν να αποτελούν την μοναδική ελπίδα για τον τόπο. Σε ευχαριστώ που ήρθες εδώ για φέρεις φρεσκάδα και ελπίδες.

      Απάντηση
  7. Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη

    Γνώριμα, λες, τα μέρη….
    Κι οι άνθρωποι, σαν να ΄ναι δικοί μου….
    Και τ’ αγοράκι που διηγείται, γνώριμο κι αυτό…..
    Να δεις που τα ‘χω ξανασυναντήσει!
    Τ’ αγοράκι δεν ήτανε που πέρασε μια νύχτα στην κουφάλα ενός δένδρου κι έμαθε έτσι να σέβεται τη διαφορετικότητα των πολιτισμών;
    Και η μητέρα, δεν είναι η σπάνιας ομορφιάς κυρία που γιάτρευε πληγές κι ανάτρεφε τα παιδιά της με σεβασμό στην κουλτούρα της χώρας που τα φιλοξενούσε;
    Η υπέροχη θεία – Ευγενία, η αγαπημένη μου, που από παλιά κρυφό καημό έχω να μάθω που βρίσκεται!!!!
    Κι ο παππούς κι ο μπαμπάς κι ο θείος κι ο μικρότερος αδελφός, τους ξέρω, τους γνωρίζω από παλιά…..
    Και η Σαΐντα της αυτοθυσίας και της αφοσίωσης, που με είχε τόσο συγκινήσει όταν με το σώμα της σκέπασε το νεαρό μου φίλο για να τον γλυτώσει από τις σφαίρες….
    Και να ένα καινούριο πρόσωπο! Η γιαγιά Καλυψώ! Είχα βέβαια και στο παρελθόν ακούσει για την απαράμιλλη ομορφιά της, μα σήμερα γνώρισα και την αρχοντιά και την εξυπνάδα της.
    Χαίρομαι τόσο που σεργιανίζω ξανά στην παιδική ψυχούλα σου, μικρέ, τρυφερέ μου ήρωα!
    Με σεργιανίζεις πάντα με την ίδια εκπληκτική δεξιότητα, στις λέξεις τις ξέχειλες από αισθήματα, στις εικόνες τις πλημμυρισμένες χρώματα και ζωντάνια, στα μέρη και τα πρόσωπα, που τ’ αποτύπωμά τους χαρτογράφησε ιστορίες, χώρες και γενιές.
    Στο έχω ξαναπεί , Ευπατρίδη, αγαπημένε μου, τη γραφή σου θ’ αναγνώριζα ακόμα κι ανυπόγραφη! Απ’ τ’ άρωμά της , από τη δύναμη και τη δυναμική της, απ’ το βαθύ της συναίσθημα και την αλήθεια της.
    Σε μέρες ξεφτισμένες από αίσθημα, ανέραστες, λειψές και κρύες, όαση είναι, για όλους εμάς που διψάμε λίγη ανθρωπιά και δυο ανάσες λεύτερες, χωρίς το φόβο να κοστολογηθούν σε χρήμα….
    Θα ήθελα να επισημάνω, για ακόμα μια φορά, την περιγραφική σου δεινότητα. Το εξαιρετικά τρυφερό βλέμμα με το οποίο κοιτάζεις σαν συγγραφέας, πρόσωπα και γεγονότα, είτε από μνήμης προερχόμενα, είτε από φαντασίας. Κι ίσως αυτό , τελικά, είναι και το μυστικό της απήχησης της γραφής σου. Η διαφορετική ματιά. Η διακριτική προσέγγιση των πιο ανθρώπινων στιγμών, όπως αυτή του τρόμου, της σεξουαλικής αφύπνισης, του θανάτου, του πανικού….
    Μεγάλωσα δίπλα σ’ έναν αδελφό και στη συνέχεια μεγάλωσα η ίδια δυο γιους, τώρα μόλις όμως διαπίστωσα πόσο μαγική μπορεί να είναι η στιγμή της σεξουαλικής αφύπνισης στα αγόρια. Και το μαθαίνω από τις τρυφερές αναμνήσεις ενός άνδρα, που ευτύχισε να μεγαλώνει εγγόνια, χωρίς να επιτρέπει στο χρόνο να του κλέψει τίποτα από τη μοναδικότητα της υπέροχης στιγμής του. Άλλη μια μαγεία αυτό.
    Και βέβαια η συγκλονιστική περιγραφή του παγιδευμένου ζώου που παλεύει για την ελευθερία του. Είχα την αίσθηση, διαβάζοντάς το, πως περιέγραφες τον άνθρωπο, που εγκλωβισμένος στα προσωπικά του αδιέξοδα, πανικόβλητος , λυσσαλέα, ποθεί τόσο τον απεγκλωβισμό του που στα τυφλά επιχειρεί το αδιανόητο, όπως το πέρασμα ενός αόρατου και μη αντιληπτού συνειδητά, φράγματος. Και βέβαια, στη συνέχεια, η συνειδητοποίηση του τι κερδήθηκε και με ποιο κόστος, που μπορεί να οδηγήσει το μεγάλο νικητή της ελευθερίας ακόμα και στην απαξίωση των μικρών, συνηθισμένων, ποσοτικά και ποιοτικά λίγων.
    Η ανθρώπινη σκληρότητα πολλές φορές ξεπερνάει και την αγριότητα των θηρίων.
    Πόσο δίκιο είχε ο γέροντας σοφός σου, Μαγικέ μου Χριστόφορε, που συναισθήματα μου ψιθυρίζεις. Τρυφερά, ανθρώπινα, αγγίγματα ψυχής, όπου το χρώμα, η θρησκεία, η διαφορετική εθνικότητα και κουλτούρα, το επίπεδο μόρφωσης και η διαφορετική περί οικονομίας και κοινωνίας αντίληψη των ανθρώπων, δεν έχουν και τόση σημασία. Άλλα είναι εκείνα που μετράνε…
    Και σκέψεις μου γεννάς. Για το πόσο ίδια είναι η μοίρα των απλών ανθρώπων στα πέρατα της οικουμένης. Εμφύλιοι αλληλοσπαραγμοί, κατοχές, πολιτικά παιχνίδια, όλα στο βωμό του κέρδους των λίγων… στις πλάτες των απλών, καθημερινών ανθρώπων, που δένονται με δεσμούς ψυχής και καρδιάς περίσσευμα κι είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν το «διαφορετικό» συνάνθρωπο με τη ζωή τους.
    Κι άλλες σκέψεις… κι άλλες…
    Πόσο πιο ανθρώπινα θα γραφόταν η παγκόσμια ιστορία αν εξιστορούσαν τα γεγονότα που τη σημάδεψαν, παιδικά μυαλά, μάτια και χέρια. Πόσο διαφορετική η παιδική αντίληψη!
    Δεν ξέρω πόσα έχεις χάσει, αγαπημένε μου Χριστόφορε, με το πέρασμα των χρόνων, από κείνον τον πιτσιρικά. Δεν ξέρω πόσο διαφορετικά βλέπεις σήμερα τα πράγματα, από την απόσταση «ασφαλείας» της εμπειρίας όσων μετέπειτα έζησες, όμως έχεις κρατήσει σίγουρα την ευλογία να θυμάσαι με τρυφεράδα, με μια παιδικότητα εκπληκτική.
    Έχεις μια ευκολία στην εξιστόρηση γεγονότων. Τα παραθέτεις διανθισμένα με τον απόηχο των τότε συναισθημάτων σου, χωρίς όμως να διστάζεις να καταγράψεις ακόμα και την έκπληξη που νιώθεις, αντιλαμβανόμενος σήμερα που τα εξιστορείς, ότι κομμάτια αυτών των συναισθημάτων άντεξαν ατόφια μέσα σου, καταχωνιασμένα, μα καθόλου φθαρμένα, προκαλώντας μ’ αυτή σου την σιωπηλή παραδοχή, ειλικρινή συγκίνηση στον αναγνώστη σου.
    Αξιοσημείωτη είναι ακόμα η ικανότητά σου να τοποθετείς τα γεγονότα που περιγράφεις, στο οικείο τους πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, χωρίς να αποσυντονίζεις τον αναγνώστη σου, για τον οποίο οι καταστάσεις και η ιστορική αλήθεια είναι άγνωστες, και παίρνοντας σαφείς αποστάσεις από την κοινωνικοπολιτική συγκυρία, κάτι που είναι σπουδαίο προτέρημα για τον συγγραφέα που σέβεται τις διαφορετικές αντιλήψεις των αναγνωστών του και οφείλει να «βλέπει» τα γεγονότα που εξιστορεί με αντικειμενικό βλέμμα, επιτρέποντας στον αναγνώστη του να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, μελετώντας τις μαρτυρίες που κατατίθενται.
    Το τέλος αντάξιο ενός εξαιρετικού διηγήματος.
    Ενός οδοιπορικού, στη μυστηριακή των ηπείρων, την άγνωστή μας Αφρική, με έντονα τα λαογραφικά στοιχεία, πλούσια δήγματα κουλτούρας και πολιτισμού, αβίαστη και λεπτομερής καταγραφή έντονων και διαχρονικών συναισθημάτων, με τέτοια παραστατικότητα, που το κείμενο εξελίσσεται σε γεωγραφικό και πολιτιστικό ντοκουμέντο, από τη μια του όψη και λυρική αυτοβιογραφία, από την άλλη.
    Αν, όπως πάντα πιστεύω, το κάθε ανθρώπινο έργο μετράει σαν αξία ανάλογα με τα «αγγίγματα» που πετυχαίνει στους ανθρώπους που γίνονται κοινωνοί του, τότε κι αυτή η ιστορία σου έχει ουσιαστική και μοναδική αξία, έτσι όπως έγινε τόσο ενθουσιωδώς αποδεχτή από τόσους φίλους, με διαφορετικές προτιμήσεις αναγνωστικές, διαφορετικών ηλικιών και ίσως, ίσως διαφορετικής κουλτούρας.
    Να ενώσω και τις δικές μου ευχές μαζί με όλων, για περισσότερα «αγγίγματα» τούτης της ιστορίας, μέσα από την ξεχωριστή μυρωδιά του μελανιού της τυπωμένης σελίδας, κάτι που είναι απολύτως θεμιτό να αποτελεί επιδίωξη κάθε δημιουργού για το έργο του.
    Ευγνώμων πάντα για τη φιλία, την εκτίμηση και το μοίρασμα που ξεχωριστά με τιμούν,
    ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!