Ο ήχος της σιωπής

6.03.2015

 

 

Και μετά την ατέλειωτη φλυαρία η σιωπή.

Βουβή και έρημη.

Μα τόσο δυνατή. Εκκωφαντική στ' αλήθεια.

Τόσο πολύ που σε αναγκάζει να κλείνεις τ' αυτιά σου για να την αντέξεις.

Μα έχει ήχο η σιωπή; Θα με ρωτήσεις.

Φυσικά και έχει.

Αυτόν τον απόκοσμο ήχο της.

Κι εσύ εκεί να περιμένεις να ακουστεί κάτι... κάτι...

Ένας άλλος ήχος να σπάσει τον ήχο της σιωπής.

Όχι η ηχώ της... κάτι άλλο.

Ένας ήχος ζωής... Μια λέξη, μια συλλαβή, μια πρόταση.

Κάτι να υποδηλώσει την ανθρώπινη παρουσία γύρω σου.

Μα είσαι περιστοιχισμένος από ανθρώπινες παρουσίες... πολλές.

Κι όμως σιωπή...

Μα δεν τους ακούς που μιλάνε; θα με ρωτήσεις.

Ναι τους ακούω... κι όμως σιωπή... δεν έχουν τίποτε να πούνε...

Και περιμένεις... μια λέξη, μια συλλαβή, μια πρόταση να αρχίσει πάλι η φλυαρία.

Η φλυαρία της σιωπής...

 

_

γράφει η Ευφημία Καραγιάννη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Μα είσαι περιστοιχισμένος από ανθρώπινες παρουσίες… πολλές.
    Κι όμως σιωπή…”

    Η πιο εκκωφαντική… η πιο αβάσταχτη…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου