Select Page

Ο ανάποδος καθρέφτης, του Χρήστου Τσαγκάρη

Ο ανάποδος καθρέφτης, του Χρήστου Τσαγκάρη

 

 

 

«Πρόσεξε καλά, όταν θα μιλήσεις…»

(Χ. Οικονόμου, «Το καλό θα ‘ρθει από τη θάλασσα»)

 

«Σήμερα δεν ζεις σαν άνθρωπος. Κοιτάς μονάχα έναν ανάποδο καθρέφτη. Και ό,τι φαίνεται είναι λάθος. Και εσύ πρέπει πάντα να κάνεις το αντίθετο από αυτό που βλέπεις. Το πάτωμα σκαρφαλώνει στο ταβάνι και εσύ πρέπει να καταλάβεις ότι δεν πατάς εκεί που νομίζεις. Προχωράς μέχρι που ανακαλύπτεις ότι έχεις μείνει πίσω… Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο θα πρέπει να συμβαίνει… Δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά.»

Τις τελευταίες μέρες ακούς τον στρατηγό να παραληρεί. Δεν είναι στην πραγματικότητα στρατηγός. Λέει πως είχε πολεμήσει το ‘40 στην Αλβανία. Είναι ο πιο ηλικιωμένος άνθρωπος που μπορείς να συναντήσεις εδώ γύρω. Για τον ανάποδο καθρέφτη άρχισε να μιλάει από τότε που έγινε η κατάσχεση στην πολυκατοικία.

« Έρχονται και πετάνε τους ανθρώπους από τα σπίτια τους. Και εμείς το λέμε αυτό νόμιμο και καθόμαστε και κοιτάμε και ίσως κατά βάθος να χαιρόμαστε όχι μόνο επειδή δεν βρισκόμαστε σε αυτή τη θέση αλλά επειδή κάποτε είχαμε τσακωθεί με αυτόν που τώρα είναι έξω και επειδή μπορούμε να κοιτάμε αφ’ υψηλού από τον πρώτο αυτόν που μας κοιτά από το πεζοδρόμιο…

Μη μου πεις για νομοθεσία, εργασία, συμβάσεις και άλλα παρόμοια. Δεν μπορεί να υπάρχει νόμος που να σε αναγκάζει να στέκεσαι μπροστά σε κάτι τέτοιο. Και αν μου πεις ότι υπάρχει τότε αυτό δεν μπορεί να λέγεται νόμος. Και αν τελικά υπάρχει τότε πάει χαμένος και ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο συνομιλώντας με τους νόμους της πόλης του. Και αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε… όχι… δεν είναι το τέλος, αλλά κάτι χειρότερο από το τέλος… κάτι που δεν οδηγεί πουθενά… κάτι σαν να κοιτάς μέσα σε έναν αναποδογυρισμένο καθρέφτη. Δεν είναι οι λέξεις… η μέρα, τα πρόσωπα, η ίδια η ζωή… πώς να το πω γυρίζει ανάποδα και όσο περνά ο καιρός αδειάζει, ακρωτηριάζεται και πρέπει να λέμε ναι στον καθρέφτη, πρέπει να μορφάζουμε με ευχαρίστηση μπροστά στα παραμορφωμένα σχήματα, πρέπει να αδειάζουμε και εμείς οι ίδιοι. Στο τέλος θα γίνουμε ένα με τον καθρέφτη. Στο τέλος θα του δείξουμε πανηγυρικά πως λέει την αλήθεια. Στο τέλος θα βοηθάμε και εμείς αυτούς που παίρνουν τα σπίτια…»

Το πρωί που ήρθαν οι κλητήρες, έκανε μεγάλη φασαρία. Κλείδωσε την εξώπορτα. Έβαλε το σύρτη και τους έλεγε ότι ένα σπίτι είναι άσυλο και αν κοτάγανε να έρθουν να παραβιάσουν την πόρτα και ό,τι άλλο του κατέβαινε εκείνη την ώρα. Φωνάξανε την αστυνομία και θα τον πηγαίναν αυτόφωρο αν δεν βάζαμε τις φωνές όλοι. «Ένα κακό αρκεί για σήμερα!», τους είπαμε… «Κάντε τη δουλειά σας και παρατάτε μας!...»

«Το κακό αρχίζει από τη στιγμή που πιάνεις κουβέντα μαζί του», μου λέει συχνά ο στρατηγός. «Μπορεί να σου ανοίξει κουβέντα στο δρόμο. Μπορεί να παραμονεύει πίσω από το γκισέ ή στα ψηλά γράμματα της ρεκλάμας. Μπορεί ακόμα και να φιγουράρει σε καμιά βιτρίνα. Το θέμα είναι να μην πιάσεις το δόλωμα. Δεν θα το νικήσεις. Θα σε νικήσει. Στο τέλος θα σου πάρει το σπίτι. Και δεν είναι μόνο ότι θα σου πάρουν το σπίτι. Είναι ότι θα το βλέπεις σωστό. Είναι και ότι εσύ το ίδιο θα έκανες στη θέση τους. Είναι ότι θα σου φέρουν μπροστά σου τον ανάποδο καθρέφτη και θα σου πουν “να ο κόσμος”, και εσύ θα τα δεχτείς αυτά λέγοντας στον εαυτό σου “στάσου εκεί που είσαι και πες πως δεν υπάρχει ελπίδα”…

Ο καθρέφτης, ναι, αυτός ο ανάποδος, ο λάθος καθρέφτης μπορεί να σε οδηγήσει στην κόλαση. Και εσύ να νομίζεις ότι δεν είσαι εκεί, αλλά κάπου αλλού…»

Τον συνάντησα το πρωί στο ασανσέρ, καθώς έφευγα για τη σχολή. Κατέβαινε πρωί – πρωί για να ποτίσει τα παρτέρια. Τα μάτια του ήταν κόκκινα – ίσως από την αϋπνία, ίσως από κανένα σπασμένο αγγείο. Με σταμάτησε την ώρα που πήγαινα να φύγω.

«Όταν συναντήσεις τους συμφοιτητές σου, τον Βολταίρο και τον Ντόκινς μη σου ξεφύγει τίποτα από όσα λέμε εδώ πέρα για κόλαση και ανάποδους καθρέφτες. Πρόσεχε τι θα λες…! Πρόσεχε τι πλάκα θα κάνεις μαζί τους…! Γιατί θα νομίζουν ότι είμαστε από αυτούς που τη νύχτα πίσω από τα παντζούρια παραμονεύουμε μήπως κατέβουν οι εξωγήινοι στην αυλή μας. Είπαμε όλοι έχουν δικαίωμα να λένε τη γνώμη τους. Αλλά προς Θεού μην τους πεις τη δική μας… και μη σου ξεφύγει ότι αν διαφωνήσουν θα διαφωνήσουμε και εμείς και ότι θα συζητήσουμε κιόλας μαζί τους. Γιατί θα μας περάσουν για τίποτα πιστολέρο και θα νομίσουν ότι δεν μένεις στον Πειραιά, αλλά στην άγρια Δύση… Και μην ξεχάσω: αν ποτέ κανένας τρελός τα γράψει όλα αυτά να του πεις από μένα να τα σκίσει. Και αν δεν τα σκίσει, να του πεις να τα κρύψει πολύ καλά γιατί θα έρθουν όλοι αυτοί και θα ρίξουν και τα χαρτιά του και τον ίδιο στην πυρά… Όχι σε κανονική φωτιά βέβαια. Πολιτισμένοι είμαστε… Θα τα ρίξουν σε αυτό που βλέπουν για φωτιά μέσα στον ανάποδο καθρέφτη, δεν θα τα κάψουν μια φορά. Θα τα διαβάσουν πολλές φορές, μα θα τα διαβάσουν ανάποδα…!»

Τον άκουγα κοιτώντας την ώρα στο κινητό. Αν δεν είχα ξεκινήσει νωρίς, θα ήμουν ήδη αργοπορημένος.

«Αυτά να τους πεις. Ή μάλλον αυτά να φροντίσεις να μην πεις. Να θυμάσαι ότι σήμερα δεν ζεις, αλλά κοιτάς μονάχα έναν ανάποδο καθρέφτη. Και δεν μιλάμε για ένα οπτικό μέσο, για ένα μονοκόμματο γυαλί αλλά για έναν ολόκληρο κόσμο που θρονιάζεται στη θέση αυτού που ξέρουμε. Ο Χόκινγκ λέει ότι υπάρχουν αντισωματίδια και αντιύλη. Σκέψου λοιπόν ότι στη δική μας ιστορία έχουν μαζευτεί τόσα σωματίδια που φτάνουν για ένα αντί – σπίτι, για μία αντί – γειτονιά, για μία αντί – πόλη και όσο πάει. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω. Ίσως και να μοιάζει με εκείνη τη σπηλιά του Πλάτωνα. Αλλά αυτές είναι παλιές ιστορίες και όλα αυτά φαίνονται τραβηγμένα από τα μαλλιά…

Δεν μπορώ να το εξηγήσω… Είναι κάτι που εγώ, εσύ και οι άλλοι καταλαβαίνουν αλλά κανείς δεν μπορεί να το διατυπώσει. Ξέρεις ότι κάτι είναι σωστό και όμως δεν μπορείς να το αποδείξεις. Και το λάθος φαίνεται σωστό. Και το αποδεικνύουν και το μελετούν ξανά και ξανά. Και έρχονται και στο λένε και το ξαναλένε.

Εσύ όμως να μην τους πιστεύεις…! Είναι αυτοί που ήρθαν και κάνανε την κατάσχεση τις προάλλες. Είναι οι άνθρωποι του αναποδογυρισμένου καθρέφτη. Αυτό και μόνο λέει πολλά και από αυτό καταλαβαίνω ότι δεν μπορούν να έχουν δίκιο.

Εσύ όμως να μην τα λες αυτά. Να μην τα γράψεις. Και αν τελικά τα γράψεις, πρόσεχέ τα καλά…!»

 

_

γράφει ο Χρήστος Τσαγκάρης

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

6 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Δεν έχω λογια!!!Συγκλονιστικό!!

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Ευχαριστώ!

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Χρήστο ο,τι κι αν πω θα είναι λίγο… Το κείμενό σου αυτό είναι εξαιρετικό και με διαφορά καλύτερο από όλα τα άλλα που έχεις ανεβάσει εδώ. Βαθιά νοήματα, παντρεμένα με τις γνώσεις σου που φωσφορίζουν στο κείμενο και πατώντας στην ωμή πραγματικότητα που ζούμε. Εξαιρετική απόδοση σε αυτόν τον τίτλο σπουδών…εντυπωσιάστηκα με τον…στρατηγό σου και πολύ θα ήθελα να κουβεντιάσω μαζί του..!

    Συγχαρητήρια…!

    Απάντηση
    • Χρήστος Τσαγκάρης

      Ευχαριστώ πολύ!!

      Απάντηση
  3. Αθηνά Μαραβέγια

    “Ξέρεις ότι κάτι είναι σωστό και όμως δεν μπορείς να το αποδείξεις. Και το λάθος φαίνεται σωστό. Και το αποδεικνύουν και το μελετούν ξανά και ξανά.”
    Υποκλίνομαι στον ευφυέστατο, αγαπητό και συγκινητικό Στρατηγό, του οποίου πολύ θα ήθελα να σφίξω το χέρι και να του πω πως δεν είναι μόνος του που αρνούνται να ζουν, έχοντας έναν ανάποδο καθρέφτη μπροστά τους!
    Ευχαριστώ από καρδιάς!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!