Ο ανάποδος καθρέφτης

4.07.2016

To φθινόπωρο φυσούσε όλα τα κιτρινισμένα φύλλα του μέσα στην αυλή της Νιόνιας. Τα φύλλα έγλειφαν το κατώφλι της κι αυτή έπαιρνε τη σκούπα και τα ’μπαζε μέσα, γιατί τα φύλλα είναι ευλογία, όπως έλεγε, και τι άχαρος θα ’ταν ο κόσμος χωρίς τα φύλλα... Νέα ήταν ακόμα όταν χήρεψε κι έμεινε μονάχη με έξι παιδιά. Αλλά τα αστεία αστεία, τόσο που οι γειτόνισσες έψαχναν να βρουν πού έβρισκε το κέφι. Καθώς δυσκολεύονταν να εξηγήσουν πώς μια χήρα με έξι ορφανά και κανένα πόρο ζωής είχε το καλαμπούρι στο στόμα, κατέληγαν πως σίγουρα τη βοηθούσε ο κύριος Κ., ξάδελφος του μακαρίτη του άντρα της, που ’ταν ευκατάστατος. Και μπράβο του τ’ ανθρώπου που τη βοηθάει τη δόλια, λέγανε αναμεταξύ τους, ικανοποιημένες που ’βρισκαν απάντηση για την αλλόκοτη αισιοδοξία της Νιόνιας.

Όμως εκείνη ούτε που το ’χε διανοηθεί να ζητήσει βοήθεια. Τη στιγμή που όλοι μεμψιμοιρούσαν για τα βάσανά τους, για τη Νιόνια η ζωή ήταν χαρά και πανηγύρι, λες κι έβλεπε τον κόσμο μέσα από έναν καθρέφτη γυρισμένο ανάποδα. Έβαζε ένα αυγό στη μέση του τραπεζιού, το ’κοβε διά έξι, το ανακάτευε με λίγο ζουμί που ψιλοθύμιζε σούπα, και παρέθετε γεύμα στα τέκνα της. Η ίδια την έβγαζε πότε με χαρούπια πότε με ξερό ψωμί. Τις Κυριακές ο παπάς τής έδινε εφτά αντίδωρα κι εξασφάλιζε μεσημεριανό. Είχε μαζέψει κι ένα σκυλί που δεν το ’θελε κανένας γιατί είχε ψύλλους. Το ’χε βαφτίσει Φολ, μια έμπνευση της στιγμής που κι η ίδια δεν είχε καταλάβει πώς της είχε έρθει. Τον πήγαινε βόλτα μ’ ένα τριμμένο σχοινί που ’χε περασμένο στο λαιμό του. Οι γείτονες τον φώναζαν άλλοτε κοπρίτη άλλοτε μάτσο κόκαλα κι άμα τους έμενε κανένα αποφάγι, του το πετούσαν και τον κάνανε χάζι. 

Ο Φολ είχε μάθει να της φέρνει τα φύλλα. Τα ’σπρωχνε με το μουσούδι του μπροστά στα πόδια της κι εκείνη τα ’παιρνε στις χούφτες της και τα μύριζε, αυτές τις μικρές ξεραμένες φθορές του χρόνου που τη συγκινούσαν.

Έτσι τη βρήκε ο κύριος Κ. όταν την επισκέφτηκε κείνο το πρωινό κι είδε τους σωρούς των φύλλων να κατακλύζουν το σαράβαλο που ’χε για σαλόνι. Κατάπιε την έκπληξή του και της ζήτησε να τον ακολουθήσει σ’ ένα αρχοντόσπιτο στο κέντρο του Ληξουρίου. Αφού την ξενάγησε σ’ όλους τους χώρους, της πρότεινε να της το παραχωρήσει. Γιατί, μάτια μου; απόρησε εκείνη. Δεν έχω σπίτι; Ο κύριος Κ. θα ’θελε να της πει πως η παράγκα της δεν λέγεται ακριβώς σπίτι, μα συγκρατήθηκε μην την προσβάλλει. Της είπε πως τουλάχιστον ας πάρει ό,τι επιθυμούσε από κει μέσα, ακόμα και έπιπλα. Θα φρόντιζε αυτός για τη μεταφορά. Η Νιόνια έκλεισε τα μάτια να επεξεργαστεί με το νου της όσα είχε δει. Θαρρώ πως υπάρχει κάτι που θα ’θελα αφού επιμένεις, είπε τελικά. Είδα στο χολ ένα καθρέφτη.

Το αρχοντόσπιτο παραχωρήθηκε στη Φιλαρμονική του Ληξουρίου. Ο κύριος Κ. καταχωρήθηκε στους δωρητές του τόπου κι οι γειτόνισσες μακάριζαν τη χήρα για την τύχη της που ’χε τέτοιο συγγενή.

Τα βράδια που φυσά ο άνεμος κουβαλώντας τη μυρωδιά της θάλασσας απ’ το Πόρτο, η Νιόνια κρατώντας τον Φολ απ’ το σχοινί του, στέκεται έξω απ’ τη Φιλαρμονική κι ακούει τη μουσική.

 

_

γράφει η Ελένη Χριστοφοράτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Υπέροχη η ιστορία σας κ. Χριστοφοράτου φερμένη από άλλες εποχές!!! Τότε που οι άνθρωποι χόρταιναν με το τίποτε κι αρκούνταν σε όσα κράταγαν στο ένα τους χέρι!!! Με άγγιξε… μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Χριστοφοράτου

    Να είστε καλά, κυρία Ντούπη. Σας ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σας.

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Μια ιστορία που καθρεφτίζει την απλότητα στην αρχοντιά μιας εποχής που χόρταινε με τα ελάχιστα και τα πολλά…
    Ρομαντισμός και μυρωδιά απ’ το σεντούκι της έμπνευσης!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Χριστοφοράτου

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια.

      Απάντηση
  4. ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

    Εξαιρετικός τρόπος αφήγησης, με ενάργεια και απλότητα. Πολύ ωραία δοσμένο το θέμα και το μήνυμά του. Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Χριστοφοράτου

      Σας ευχαριστώ θερμά για τα ζεστά σας λόγια.

      Απάντηση
  5. Μάχη Τζουγανάκη

    Συγχαρητήρια Ελένη. Μου άρεσαν οι περιγραφές..τα συναισθήματα που πέρασες…όλα του. Πάρα πολύ καλό!

    Απάντηση
    • Ελένη Χριστοφοράτου

      Σε ευχαριστώ πολύ, Μάχη μου! Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της προγιαγιάς μου Νιόνιας, διανθισμένη με στοιχεία μυθοπλασίας.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου