Select Page

Ο Γιώργης

Ο Γιώργης

Ο Γιώργης, μικρός άνθρωπος της φυλής των Τσιγγάνων, μου κράτησε παρέα χθες στο ταχυδρομείο της γειτονιάς του.

 1 Δεκεμβρίου 2012.
Ζεφύρι.
Στεκόμουν όρθια σχεδόν μια ώρα, προσπαθώντας να τακτοποιήσω την αλληλογραφία του σχολείου αλλά κυρίως τις κάρτες που έγραψαν οι μαθητές μου για 23 συνεργαζόμενα σχολεία της Ευρώπης. Να κολλήσω τα γραμματόσημα και να διευθετήσω την αποστολή τους.

Ο Γιώργης είναι μικρός και ξέρει να μετράει μέχρι το τρία. Έτσι, χαρούμενος διαπίστωνε πως όπου νάναι τελειώνω κάθε που ένα πακέτο έφτανε στο πλήθος τρία των υπολειπόμενων φακέλλων και καλά να είμαι και πως θα ξεκουραστώ, μα πριν απο αυτό , χάιδευε τα γραμματόσημα σα στολίδια κι ενδιαφερόταν να μάθει τι στο καλό είναι οι αναπαραστάσεις πάνω τους. Κι η θάλασσα; τι είναι η θάλασσα; και πως αυτή έχει λουλούδια και ψάρια και πως ο Θεός τα ευλόγησε κι αυτός θα μας βοηθήσει. Και τ’ όνομά σου, όχι δεν είναι σπάνιο! είναι ωραίο! και κάθε τόσο βαριόταν κι έβγαινε έξω να ρίξει μια γυροβολιά στο διαχωριστικό των πεζοδρομίων και ξαναρχόταν φουριόζος να μετρήσει μέχρι το τρία και να με ανακουφίσει με την ανακοίνωση του πως όπου νάναι τελειώνω. Και πως είναι τα παιδιά αυτά; και μάλλον του έφτασε που η απάντηση τον περιείχε και πως είναι σαν κι αυτόν μόνο που μιλάνε άλλη γλώσσα και ποια είναι αυτή και τι είναι Αγγλικά και πως Τούρκικα δεν ξέρει.
Ο Γιώργης άκουε στο ρυθμό και το ύψος της φωνής μου και μάλλον του άρεσε που ψιθύρισα πως να μαζέψουμε τα χαρτάκια να μην αφήσουμε λερωμένο το μέρος κι όπως είδε τη στοίβα να κατεβαίνει στον ένα υπολειπόμενο φάκελλο, έσκυψε και μάζεψε όσα είχαν πέσει κάτω και μερικά ακόμη κι ίσως και τα φυλλάδια του Ταχυδρομείου, μαζί κι αυτά του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου – τι θα τα χρειαστούμε άλλωστε αυτά; – όσο εγώ καθάριζα την επιφάνεια που δεν έφτανε και μάλλον με άκουσε που αναρωτήθηκα αν υπάρχει καλαθάκι με τα άχρηστα και με πρόλαβε να μου δείξει τον κάδο κοντά στα ταμεία κι η κυρία που μας παρακολουθούσε μάλλον γοητεύτηκε απο την πράξη του Γιώργη και στάθηκε συγκαταβατικά απέναντί του αυτή τη φορά .

Ο Γιώργης. Μικρός άνθρωπος της φυλής των τσιγγάνων που μού θύμισε πως ό,τι ζητάμε όλοι είναι αναγνώριση, στέρξιμο και μια ήσυχη φωνή να απαντάει στις αναζητήσεις μας.

της Ασημίνας Λαμπράκου

Επιμέλεια κειμένου

5 Σχόλια

  1. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Θέλω να συγχαρώ ολόψυχα την Ασημίνα Λαμπράκου -ας μου συγχωρεθεί η οικειότητα – γιατί μετέτρεψε μια απλή συνηθισμένη σκηνή σε μια όμορφη, τρυφερή και συγκινητική αφήγηση. Είναι όμορφο να ζει και να καταγράφει κανείς τις απλές στιγμές της καθημερινότητας με αυτόν τον τρόπο, και να μην τις αφήνει να χάνονται μέσα στα βάθη των αχρήστων της ψυχής μας.
    Μία εξαιρετική επιλογή του φιλόξενου αυτού χώρου.

    Απάντηση
    • Ασημίνα Λαμπράκου

      καλημερα σας
      εστω και μετα τοσο καιρό, θα ηθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για τον τρόπο που “ειδατε” την καταγραφή μου και τα ομορφα λογια σας

      δεν εχω ακομη εξοικειωθεί με τον χώρο και δυσκολευομαι να ειμαι συνεπης στις αλληλεπιδράσεις μας 🙂

      Απάντηση
  2. Άννα Μαρία Ζαγοριανού

    Πώς ξεφύτρωσε ο Γιώργης μέσα από τις γραμμές της ζωντανής και πολύχρωμης αφήγησης σου και με πήρε από το χέρι….
    Σε ευχαριστώ !

    Απάντηση
    • assimina

      Καλημερα σας Άννα!
      χαιρομαι αν ο Γιωργης επέδρασε έτσι επάνω σας και σας τράβηξε στη παιδικότητά του 🙂
      να ειστε καλά!
      σας ευχαριστω!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!