Ο θυμός

14.11.2016

girl_depression_b

Ατίθαση και ανυπάκουη από μικρή, όσες σκανταλιές έκανε, τόσες ξυλιές έτρωγε, με αποτέλεσμα να μαζεύει μέσα της τέτοιο θυμό, μην ξέροντας πού να τον διοχετεύσει. Ψάχνοντας, βρήκε τη λύση. Άρχισε να παραποιεί τα παιδικά παραμύθια και να φαντασιώνεται διάφορα, διώχνοντας έτσι από πάνω της αρκετή ένταση. Στην κοκκινοσκουφίτσα, για παράδειγμα, τρύπωσε μες στο παραμύθι, με το έτσι θέλω, και ανέλαβε το ρόλο μιας κακιάς νεράιδας, μεταμορφώνοντας τον κακό λύκο σε καλό και την
κοκκινοσκουφίτσα σε ένα τερατάκι, που κυνηγούσε με μανία να πιάσει τον λύκο για να τον σκοτώσει. Μεγαλώνοντας, στην εργασία της, ήταν αντιδραστική και επαναστάτρια. Αργότερα στις σχέσεις, ξεδιπλωνόταν πολύ γρήγορα η επιθετική συμπεριφορά της, βρίζοντας και χτυπώντας. Μόνο σε μια σχέση της ήταν χαλαρή και νηφάλια και αυτό της κόστισε, γιατί φεύγοντας από αυτήν, η κοιλίτσα της ήταν ήδη φουσκωμένη. Από εκεί και μετά, ο θυμός της άρχισε να καταλαγιάζει. Τώρα, στο μικρό κοριτσάκι της διηγείται το ίδιο παραμύθι, με τη μόνη διαφορά ότι όλοι είναι καλοί, ακόμα και ο λύκος που είναι επιστήθιος φίλος της γιαγιάς και πάει να την επισκεφτεί που έχει αρρωστήσει. Ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι έκανε το θαύμα του, γλυκαίνοντας και ομορφαίνοντας τη ζωή της και διώχνοντας μια για πάντα το θυμό της.

-

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάρθα Δήμου

    Πόσο τρυφερή η μοκρή σου ιστορία, Βάσω μου! Το θαύμα της ζωής όντως μας μεταμορφώνει!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πράγματι, αυτές οι μικρές ψυχούλες μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Καλή συνέχεια, Μάρθα μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου