Ο καθένας

23.03.2016

Χωρατά γεμίζουν το καπηλειό μαζί με την κάπνα των τσιγάρων. Μια υποψία στέμφυλων πλανάται στο θολωμένο αέρα και τα φώτα του μοιάζουν αδύναμα να λούσουν με φως τις μεθυσμένες σκέψεις. Οι κούπες γεμίζουν κελαρυστά και τα τραπέζια είναι γεμάτα. Ο καθένας κάθεται οπουδήποτε, άλλωστε η μυσταγωγία του κρασιού αμβλύνει τον φόβο. Ο καθένας δεν είναι άγνωστος. Είναι γνωστός. Είναι αδελφός, πατέρας, γιος κάποιου, έχει το ίδιο αίμα με όλους τους άλλους. Ο καθένας που μπαίνει μέσα έχει σταγόνες βροχής στο πρόσωπό του, έξω μάλλον θα βρέχει. Ο καθένας αφήνει ένα απλανές βλέμμα καθώς μπαίνει και ο κάθε θαμώνας τον υποδέχεται με ένα θολωμένο βλέμμα και ένα χαμόγελο. Ακούστηκαν γέλια απροσδιόριστα, ακούστηκαν σκέψεις και κλάματα, ακούστηκαν φόβοι. Ακούστηκε η αποδοχή, το “καλώς όρισες”. Βρέθηκαν όλοι μαζί γιατί μαζί έμαθαν να αντιμετωπίζουν τις καταιγίδες. Η ζέση είναι ολόγυρα, μοιάζει έτοιμη να καταπιεί το άδικο. Ο καθένας δεν φοράει προσωπείο, αφήνει τις ρυτίδες και τα λαβωμένα, δουλεμένα χέρια από τον κάματο να φαίνονται. Η ζωή ολάκερη αφημένη με αυλακιές πάνω τους. Κάθε μία από αυτές και ένα ψέμα που έγινε αλήθεια. Και το ποτήρι του καθένα μια γουλιά για τη γιορτή της νίκης. Μιας νίκης του καθένα ενάντια στον χρόνο.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Ακούστηκε η αποδοχή το “καλώς όρισες” ………. ένιωσα πως ήμουν στο καπηλειό και με καλωσόριζαν.Τόσο όμορφο!!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Μια εικόνα που με πήγε σε συγκεκριμένο χωριό..κάτι χειμωνιάτικες μέρες. Αρκεί το καλώς όρισες..το καλώς εσμίξαμε. Και αυτή η νίκη…τόσο ζηλευτή και πραγματική ταυτόχρονα. Αρκεί να τη νιώθουμε. Δε χρειάζεται πάντα ένα καπηλειό και λίγο κρασί. Ο καθένας έχει αυτές τις ρυτίδες. Ο καθένας είναι ένας νικητής. Πράγματι ωραίος ο τίτλος σου. Καλό βράδυ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου