Επιλέξτε Page

Ο Νικηφόρος

9.05.2015

στον Πέτρο τον πατέρα
και στον δωδεκάχρονο Α…

Δεν ξέρω πως ξεράθηκε τούτο το δεντρί, είπε ο πατέρας, δυνατό φυτό, όπως και τ’ άλλα ήταν, τι να το πείραξε, η κοπριά να το καψε, η βροχή να νερόφαγε τις ρίζες… είναι κι εκείνα τα διαολεμένα τα ποντίκια… κι εκείνη η νέα μητέρα, σ’ έναν άλλον πίνακα, μια άλλη ζωή η ζωή της, χαραγμένη η απορία στη μικρογραφία των ματιών, το παιδί της έχει γαλανά και ηλίολουστο πρόσωπο, μόνον που κάτι του καίει τα σωθικά και ουρλιάζει τις νυχτιές…
Το παιδί πήρε να κατασκευάζει αυτό που έτρεχε στο μυαλό του μέρες, μια γέφυρα με φτερούγες πουλιών που ανοιγόκλειναν, το είπανε Νικηφόρο, αναζητώντας τη λύτρωση μέσα από τη νίκη, κι η μητέρα του τού ζήτησε να της εξηγήσει τι έπλαθε, λόγια τρέξανε στρεβλά, η γλώσσα άλλαζε σειρές και λέξεις, ένα χωράφι έγινε που το τρακτέρ όργωνε άναρχα, οι άλλοι μια ετικέτα του έβαλαν κι εκείνη προσπαθούσε να τη διαβάσει, να μάθεις απ’ έξω κι ανακατωτά, το πρέπει που άκουσε και τον τρόμαξε, έδειξε έναν σχισμένο κεραυνό που κούρνιασε σε κάτι φωλιές φιδιών, λάμποντας σαν πουκάμισό τους, εκείνο το δεντρί μαράζωσε, κάθε μέρα στο χωράφι ερχόμουν, παραπονιόταν ο πατέρας, πώς μου ξέφυγε…
Και λένε πέρασε ο καιρός, το παιδί έβγαλε τρίχες, η μητέρα ήταν πάντα νεαρή στα μάτια του, η μαγκούρα που είχε φυτευθεί μέσα του ανακάτωνε μια γαβάθα ρεβίθια, τον λέγαν ελαφρύ, δεν ξέρει τι εννοούσαν, αυτός στα παιδικά του πηγαινοερχόταν στον διάδρομο του σχολείου μ’ ένα εικονογραφημένο στα χέρια κι όλο μουρμούριζε, τι να πήγε στραβά, αναρωτιέται ο πατέρας, φταίει η σπορά ακούγεται η μητέρα του Νικηφόρου, το φυτό ήταν δυνατό, μουρμουρίζει ο πατέρας τα δικά του, ο Νικηφόρος προσπάθησε να γράψει σε καθαρό ουρανό, σχεδίασε κάποια αρτσούμπαλα σύννεφα που μήτε βροχή δεν κουβαλούσαν…
Το βλέμμα του διέτρεχε τον πίνακα, πετούσε στις μασχάλες του γραφείου, κυνηγούσε ένα βιβλίο που δεν έλεγε ν’ ανοιχτεί, είχε τρεμάμενα γράμματα κι οι εικόνες του λιγοστές, μια κόλλα άδειο χαρτί και τα λόγια εκείνης, της πανέμορφης, ενός αγγέλου που θύμωσε μαζί του σαν της επέστρεψε την κόλλα λευκή, γράψε κάτι, τον είχε παρακαλέσει, τι να γράψει, πόσο περίγελος θα γινόταν με τα γράμματα και τις λέξεις που σπούδασε, αυγά που έσπασαν, του είπε κάποιος, με τα ι να είναι υ ή η, με τα όμικρον ωμέγα, αυτός πυρπολιόταν ως και στην ιδέα πως έπρεπε να γράψει, τώρα γνέθει τα χέρια, πήγε να χωρέσει μεγάλα φωτεινά όνειρα σε πέντε λέξεις κι αυτές αβέβαιες, αν ήταν άνεμος θα μπορούσε να δημιουργήσει δυο μορφές να χορεύουν με ένα φουρφούρι στο χέρι, μια τρίτη μικρογραφία προσπαθεί να τον μιμηθεί, τι να χρειάζονται οι λέξεις για να πλάσεις ευοίωνα όνειρα, ο πατέρας καθρέφτισε μέσα στη δακτυλήθρα τη γιομάτη τσίπουρο και άλλο ένα γιατί, δεν περίμενε απάντηση παρά τον καιρό για να του πάρει την έγνοια…
Τι να πήγε στραβά; Πώς να το εξηγήσεις; Όταν μες στο κτήμα ένα δεντρί φυλλορροεί όλο και κάτι θα βρεις να φταίει, μα σαν το βλαστάρι σου είναι το μοναδικό, μονάκριβο μπιμπελό της ζωής σου, ο πατέρας πήγαινε καθημερινά και ταχτάριζε τα δέντρα, τι να έφταιξε, αναρωτιέται κι η μάνα του Νικηφόρου, δεν είναι άνθρωπος για να στενοχωρηθείς, του είπα, είναι κάτι παραπάνω από άνθρωπος, γύρισε και με κοίταξε, η ζωή μου η ίδια…
Ο εγκέφαλος πληγωμένος με νεκρά κύτταρα και πλανεμένα λόγια που ακροβατούν στη γέφυρα του βάλτου, μια μάγισσα ήρθε, ανύποπτες φιγούρες φυγάδευαν τα γεννητικά τους όνειρα, κάποτε θα φύγουμε από το μαύρο στο μπλε της άκριας του πίνακα, μια ζωή κατεστραμμένη, ακούστηκε η σιγουριά της μητέρας του Νικηφόρου, μεγαλώσαμε πια, δεν είμαστε παιδιά να πιστεύουμε, κάποτε ίσως το φυτό ξαναδώσει, είπε ο πατέρας, και προσπάθησε να τσαπίσει το χώμα, να αερίσει τις ρίζες του…

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. MATINA MARDELI

    Αξιόλογη επιλογή λέξεων και φράσεων. Μου αρέσει ο λυρισμός που το διακατέχει. Ένας “Klimt” της γραφής!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου