Ο σιωπών δοκεί συναινείν

Δημοσίευση: 5.12.2020

Ετικέτες

Κατηγορία

Κάτω απ΄τον λησμονημένο ήλιο ηγέτες χτίστες

με βράχο φράζουν τη σπηλιά του Αριστοφάνη

την φιλάσθενη Ειρήνη να κρατούν φυλακισμένη.

Απ΄τη Δαμόκλειο σπάθη, τις τρίχες τ΄αλόγου έκοψαν

στα κεφάλια τους τα ασυνείδητα ανηλεώς μην πέσει.

 

Στον Τρυγαίο οι διπλωμάτες το δρόμο έκλεισαν

την συνθήκη ειρήνης του Καλλία στα οπλοστάσια πυρπόλησαν.

Οι ερινύες λησμονήθηκαν στα έγκατα του άδη.

Κι ο πόλεμος, ο άρχοντας του σκότους και της γης

απειλητικά το δάχτυλο κινεί προς σωφρονισμό των ατακτούντων.

Οι αποδιωγμένες μάνες των εθνών

με ανοιχτά πανιά στο βλέμμα

τα σπλάχνα τους κρατώντας αγκαλιά

πνίγονται στη θάλασσα της ελευθερίας.

 

Πατέρες, θάβουν στης ματαιοδοξίας τα χαλάσματα

τα λαβωμένα λευκά περιστέρια τους

ο πιανίστας, του ρημαγμένου Γιαρμούκ, μελωδικά τα συντροφεύει.

Παιδόπουλα, πατρίδα αναζητούν στης ιστορίας τα συντρίμμια

με τα δάκρυα της πείνα τους ζωγραφίζουν τον χάρτη του θανάτου.

Κορασίδες και νεάνιδες, της προσφυγιάς πραμάτεια

κρεμάνε την ψυχή στης εκπόρνευσης το ικρίωμα.

 

Αδήλωτοι είναι πια οι εχθροί

των ύπουλων νόμων η ιαχή τα σύνορα φυλάει.

Ειρήνη, άχθος αρούρης έγινε της δικαιοσύνης σου το ιδανικό.

Από δύση ως ανατολή την δημοκρατία σου παζαρεύουν

της ευημερίας σου ο καρπός έγινε πολύ πικρός στα χείλη.

Η όψη σου όμως, ουδέποτε, ξεχάστηκε θεότητα του δικαίου

το ύψιστο αγαθό σου δεν λησμονήθηκε πολυπόθητη Ειρήνη

στους αιώνες των αιώνων θα ζεις με τους στίχους του Παλαμά αντάμα

…Τι κι αν του πολέμου το χορό χορεύω, γονατιστός ειρήνη εσέ λατρεύω…

 

 

_

γράφει η Βίκυ Δρακουλαράκου

(Β΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟΝ Θ΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ)

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου