Ο χωρισμός

28.07.2016

heartbreak

Σαν ανέβηκε χορεύοντας ο καπνός

με χάρη στο ταβάνι,

από την εκπνοή σου

που δύναμη είχε.

Μύριζε τσιγάρο η ανάσα σου

και πόνο η ψυχή σου.

Το σώμα σου ακούμπησες

επάνω στο δικό μου.

Την αγκαλιά μου ζήτησες

για να παρηγορηθείς.

Γυμνό το κοίταγμά σου

από κάθε ασπίδα,

στην καρδιά μου αμέσως τρύπωσε.

Και αυτή σαν μάγισσα

που ξόρκια εκτοξεύει,

των πικρών δακρύων τράβηξε

τον μοχλό.

Και άρχισε να βρέχει.

Μούσκεμα γινήκαν σε μια στιγμή

τα όνειρά μας.

Σαν τραπουλόχαρτα οι ελπίδες

γκρεμιστήκαν.

Σαν τις καρδιές που το άλλο τους μισό

ποτέ δεν βρήκαν.

Μιλιά δεν έβγαλες,

τα χείλη σου σιωπήσαν.

Μα εγώ σε άκουγα βαθιά.

Βαθιά, πολύ βαθιά μέσα σου

σαν το ψάρι στη στεριά,

να σπαρταράς.

Και έκανε θόρυβο πολύ

της φωνής σου η απουσία.

Πόσο με τσάκισε

η γλυκιά σου παρουσία.

Τα χείλη σου τα μελιστάλακτα

δε θα γευτώ ξανά.

Αισθάνομαι στα στήθη μου

να καίει μια φωτιά,

στου ασπασμού μας το κύκνειο άσμα.

Σαν μοιρολόι ακούστηκε

της αγάπης το σάλπισμα.

Απροετοίμαστους ο χρόνος

πάντα μας βρίσκει.

Πώς τη δύναμή του

κάποιος να αψηφήσει;

Ήρθες για να φύγεις.

Φεύγω για να μείνω

μέσα σου για πάντα.

Και για στερνή φορά

το χέρι μου πιάσε.

Σίγουρος είμαι

πως στων ονείρων τον κόσμο,

πάλι θα σε συναντήσω.

 

_

γράφει ο Ιωάννης Γιαννόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου