Ο χωρισμός

28.07.2016

heartbreak

Σαν ανέβηκε χορεύοντας ο καπνός

με χάρη στο ταβάνι,

από την εκπνοή σου

που δύναμη είχε.

Μύριζε τσιγάρο η ανάσα σου

και πόνο η ψυχή σου.

Το σώμα σου ακούμπησες

επάνω στο δικό μου.

Την αγκαλιά μου ζήτησες

για να παρηγορηθείς.

Γυμνό το κοίταγμά σου

από κάθε ασπίδα,

στην καρδιά μου αμέσως τρύπωσε.

Και αυτή σαν μάγισσα

που ξόρκια εκτοξεύει,

των πικρών δακρύων τράβηξε

τον μοχλό.

Και άρχισε να βρέχει.

Μούσκεμα γινήκαν σε μια στιγμή

τα όνειρά μας.

Σαν τραπουλόχαρτα οι ελπίδες

γκρεμιστήκαν.

Σαν τις καρδιές που το άλλο τους μισό

ποτέ δεν βρήκαν.

Μιλιά δεν έβγαλες,

τα χείλη σου σιωπήσαν.

Μα εγώ σε άκουγα βαθιά.

Βαθιά, πολύ βαθιά μέσα σου

σαν το ψάρι στη στεριά,

να σπαρταράς.

Και έκανε θόρυβο πολύ

της φωνής σου η απουσία.

Πόσο με τσάκισε

η γλυκιά σου παρουσία.

Τα χείλη σου τα μελιστάλακτα

δε θα γευτώ ξανά.

Αισθάνομαι στα στήθη μου

να καίει μια φωτιά,

στου ασπασμού μας το κύκνειο άσμα.

Σαν μοιρολόι ακούστηκε

της αγάπης το σάλπισμα.

Απροετοίμαστους ο χρόνος

πάντα μας βρίσκει.

Πώς τη δύναμή του

κάποιος να αψηφήσει;

Ήρθες για να φύγεις.

Φεύγω για να μείνω

μέσα σου για πάντα.

Και για στερνή φορά

το χέρι μου πιάσε.

Σίγουρος είμαι

πως στων ονείρων τον κόσμο,

πάλι θα σε συναντήσω.

 

_

γράφει ο Ιωάννης Γιαννόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει. Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει. Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα....

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου