key_letter

Τόσα  χρόνια εγκατάλειψης χωρίς μιαν αιτία
Κι εσύ εκεί στο παρελθόν και δίπλα από το παρόν μου
πιο δίπλα από ποτέ… τι ειρωνεία!
Σκέψου την πένα μου,  σκονισμένη δίχως μελάνι ένα άψυχο ατσάλι
που προσμένει να ανάψω πάλι τη φωτιά.
Να ‘ρθει ζωή στο ξεχασμένο εργαστήρι της ψυχής
να με γυρίσει απ’ το σκοτάδι σαν σκιά.
Αδικημένο από τη ζωή  κερδισμένο από τη μοίρα!
Κι έτοιμο, έτοιμο όπως τότε, όπως καλύτερα από άλλοτε
να εξομολογηθώ συναισθήματα και όνειρα,
με το αμόνι μου χτυπώντας το χρόνο.
Για να ξεκινήσει από εκεί που σταμάτησε
τραγουδώντας μια μελωδία γνωστή μαγική…
πλάθοντας ένα διαμάντι κοφτερό, μια λεπίδα, το σπαθί ενός μάγου.
Που θα διώξει τους δαίμονες για να έρθει η λύτρωση
Κι ο ερχομός της, να φέρει γαλήνη και στίχους μαγικούς
Ελευθέρους! Δίχως άμυνα!

Γεώργιος Ντούπης

Έψαχνα χρόνια το κλειδί
Να ξεκλειδώσω όλου του κόσμου τις καρδιές.
Κι είπα πως θα ναι η σιωπή
κείνη που ξέρει να αγγίζει τις ψυχές!
Όμως δεν ήταν η σιωπή
ούτε η δύναμη που κρύβει ένας λυγμός
όταν πονάει η ψυχή
κι όταν τη μοίρα μας διαφεντεύει ένας  χρησμός!
Κι ύστερα είπα… το φιλί
του έρωτα το αρχέγονο μυστήριο!
Ή ίσως κι η υπομονή
μπορεί να είναι το κλειδί,
ή όσα μας πάνε πίσω σαν το δηλητήριο.
Άραγε να ‘ναι το σπαθί
Που κομματιάζει δαίμονες και αντρειά γεννάει;
‘Η να ν’ η πείνα κι η χολή…
Που σαν την άμμο τις ζωές εδώ και κει σκορπάει;
Μα και η πείνα κι η σιωπή
και το φιλί κι η υπομονή
κι όσα ο άνθρωπός χωράει να δοκιμάσει
μπροστά στην πένα ωχριούν!
Γιατί η πένα είναι μαγική δίνει ζωή σ’ άδειο χαρτί
κι έχει τη δύναμη ολάκερο τον κόσμο να δαμάσει!

Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!