Επιλέξτε Page

Παλίρροια

21.12.2014

 

Λερά σεντόνια,

απλωμένα σε μπαλκόνια, τα χρόνια.

Η αθωότητα, λευκή κλωστή

που τυλίχτηκε στην ανέμη της λήθης.

Μεστωμένοι καρποί που ασφυκτιούν

στους κλώνους των δέντρων, οι αλήθειες

έτοιμες να πέσουν στο χώμα.

 

«Κάποτε πίστεψες πως ήσουνα θεός!..»

Κ’ έπειτα της απαξίωσης τα ρούχα φόρεσες

να μη σ’ αναγνωρίζουν μήτε οι φίλοι σου!..

«Πέρασε ο χειμώνας!» είπες, μα τώρα οι αμμουδιές βοούν

απ’ όνειρα παιδιών – που κτίζουν πύργους στην άμμο.

 

Μα η πλημμυρίδα  θ’ αφανίσεις ό,τι έκτισες,

αφήνοντας να αιωρούνται ―σαν «κουβαδάκια»― στα νερά της

οι ελπίδες σου, ερημώνοντας τα καλοκαίρια της ζωής σου…

«Μεγάλο ψέμα η παντοδυναμία του ανθρώπου!»

στην απληστία του κορδέλα τυλιγμένη…

 

«Κάποτε πίστευες πως ήσουνα θεός,

μα τώρα σιώπησες!..»

Ξέρεις, πως μια παλίρροια θα περιμένει πάντα

κ’ εσύ ανήμπορος μετράς τα κύματα της.

 

Κ’ έπειτα θ’ αποσυρθείς μαζί με τ’ όνειρο…

Μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού

σταγόνα του·

στις σταγόνες των πολλών «θεών», των έρμων ακρογιαλιών

που αργά μα σταθερά αποκαλύπτουν τα νερά της άμπωτης.

 

«Κάποτε νόμιζες πως ήσουνα θεός,

μα τώρα πείστηκες!..»

Προτίμησες ν’ αποδεχθείς τη μοίρα σου

―ν’ αφήσεις― τους μεστωμένους καρπούς να πέσουν στο χώμα.

 

Μεγάλο ψέμα η παντοδυναμία του ανθρώπου!..

 

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”

 

 

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ανώνυμος

    Δείγμα υπεροχής!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου