Παλίρροια

Δημοσίευση: 21.12.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Λερά σεντόνια,

απλωμένα σε μπαλκόνια, τα χρόνια.

Η αθωότητα, λευκή κλωστή

που τυλίχτηκε στην ανέμη της λήθης.

Μεστωμένοι καρποί που ασφυκτιούν

στους κλώνους των δέντρων, οι αλήθειες

έτοιμες να πέσουν στο χώμα.

 

«Κάποτε πίστεψες πως ήσουνα θεός!..»

Κ’ έπειτα της απαξίωσης τα ρούχα φόρεσες

να μη σ’ αναγνωρίζουν μήτε οι φίλοι σου!..

«Πέρασε ο χειμώνας!» είπες, μα τώρα οι αμμουδιές βοούν

απ’ όνειρα παιδιών – που κτίζουν πύργους στην άμμο.

 

Μα η πλημμυρίδα  θ’ αφανίσεις ό,τι έκτισες,

αφήνοντας να αιωρούνται ―σαν «κουβαδάκια»― στα νερά της

οι ελπίδες σου, ερημώνοντας τα καλοκαίρια της ζωής σου…

«Μεγάλο ψέμα η παντοδυναμία του ανθρώπου!»

στην απληστία του κορδέλα τυλιγμένη…

 

«Κάποτε πίστευες πως ήσουνα θεός,

μα τώρα σιώπησες!..»

Ξέρεις, πως μια παλίρροια θα περιμένει πάντα

κ’ εσύ ανήμπορος μετράς τα κύματα της.

 

Κ’ έπειτα θ’ αποσυρθείς μαζί με τ’ όνειρο…

Μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού

σταγόνα του·

στις σταγόνες των πολλών «θεών», των έρμων ακρογιαλιών

που αργά μα σταθερά αποκαλύπτουν τα νερά της άμπωτης.

 

«Κάποτε νόμιζες πως ήσουνα θεός,

μα τώρα πείστηκες!..»

Προτίμησες ν’ αποδεχθείς τη μοίρα σου

―ν’ αφήσεις― τους μεστωμένους καρπούς να πέσουν στο χώμα.

 

Μεγάλο ψέμα η παντοδυναμία του ανθρώπου!..

 

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”

 

 

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ανώνυμος

    Δείγμα υπεροχής!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου