Παραιτούμαι

6.04.2014

 

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και ποιος ήταν ο δικός μου; Δύσκολο να πω με σιγουριά μια και τα βλέφαρα μου ήταν ερμητικά κλειστά ή μάλλον υπερβολικό θα ήταν να το αναφέρω εδώ μ’ αυτό τον τρόπο αλλά ίσως φταίει το μυαλό μου που δε λειτουργεί σωστά. Τι μας συμβαίνει ακριβώς άραγε όταν κοιμόμαστε; Να σημειώσω ότι πρέπει να το ερευνήσω όταν με το καλό ξυπνήσω. Σάμπως θυμάμαι πότε κοιμήθηκα; Να ναι λεπτά, ώρες, μέρες; Φαίνεται να υπάρχει πάντως ένα σημείο αναφοράς που πιθανόν να έχει σχέση με την πραγματικότητα την οποία δεν μπορώ να προσδιορίσω τώρα που βρίσκομαι κοιμισμένος.

Εν τέλει μήπως ο σκοπός μου είναι απλά να ξυπνήσω; Ναι, αυτό πρέπει να ναι. Μια καταπακτή βρίσκεται πάνω απ’ το κεφάλι μου. Βλέπω τον εαυτό μου να κοιμάται και κάπου κάπου το δεξί μου χέρι να σηκώνεται, να απλώνεται για να πιάσει το χερούλι και να την ανοίξει. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι τέτοιο παρά μονάχα αν σηκωθώ όρθιος πάνω στο στρώμα, γυρίσω το μοχλό και σπρώξω. Φαντάζομαι ότι το βάρος της είναι αρκετό. Είμαι 11 χρονών. Του χρόνου θα πάω Έκτη Δημοτικού. Είμαι όμως; Τα μάτια μου είναι δυσανάλογα μεγάλα και έχουν σακούλες από κάτω. Απ’ την αϋπνία. Δίπλα μου ένα μαλλιαρό λυκάκι με το κεφαλάκι του ακουμπισμένο στο μαξιλάρι. Πιάνω να δω αν έχει αληθινά δόντια παρόλο που ξέρω ότι είναι ψεύτικο. Μα εκείνο αρχίζει να μαδάει και να μου γλιστράει. Πέφτει στο πάτωμα. Γλιστράω και εγώ στην προσπάθεια μου να το πιάσω. Το κορμί μου ακουμπάει το φθαρμένο πάτωμα και ύστερα σέρνεται σαν να με τραβάνε πότε απ’ τα πόδια και πότε απ’ τα χέρια. Γεμίζω γρατσουνιές, το δέρμα μου καίει. Μια έντονη μυρωδιά από ιδρώτα μπαίνει απ’ τα ρουθούνια και σχηματίζει στο μυαλό μου μια λέξη: ‘Αλέξανδρος’. Κλαίω από οργή καθώς αισθάνομαι το βάρος του συμμαθητή μου πάνω στο σώμα μου χωρίς να τον βλέπω. Σπρώχνω, σπρώχνω, σπρώχνω. Ανεβαίνω στο κρεβάτι με την αίσθηση ότι προσπαθώ να τον βγάλω από πάνω μου. Το υπόγειο γεμίζει παιδικές φωνές. Με κοροϊδεύουν, τα αυτιά μου πονούν απ’ τον θόρυβο. Δίνω μια στην καταπακτή ενώ η δύναμή μου φαντάζει τιτάνια και η καταπακτή τινάζεται μακριά μέσα στη νύχτα. Ακριβώς από πάνω μου βλέπω ένα τεράστιο γεμάτο φεγγάρι. Βγαίνω έξω ουρλιάζοντας. Είμαι λύκος.

Το πρωί σηκώθηκα πιασμένος, σαν όντως να είχα περιπλανηθεί στα τέσσερα όλη την νύχτα. Στο τρένο πηγαίνοντας για τη δουλειά ένιωθα το κεφάλι μου να βαραίνει όλο και πιο πολύ. Όταν βρέθηκα μπροστά στην περιστρεφόμενη είσοδο του κτιρίου όπου στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρίας στην οποία εργαζόμουν, κοντοστάθηκα και σήκωσα το κεφάλι μου προς τα πάνω. Το φεγγάρι φαινόταν ακόμα, αχνό κι απόκοσμο μέσα απ’ το φως της μέρας. Έσφιξα τις γροθιές μου και μπήκα. Ανέβηκα στον τελευταίο όροφο, προσπέρασα την γραμματέα η οποία ξεκίνησε κάτι να μου λέει, προφανώς για να αποτρέψει την είσοδο μου και μπήκα χωρίς να χτυπήσω την πόρτα στο γραφείο του Αλέξανδρου.

‘Παραιτούμαι’ του φώναξα και δεν τον ξανάδα ποτέ στη ζωή μου.

 

γράφει ο Σπύρος Γλύκας

Ο Σπύρος Γλύκας γεννήθηκε στην Αθήνα σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Παρόλα αυτά πότε του δεν είχε σκεφτεί να γίνει συγγραφέας αν και ξεκίνησε να διαβάζω απ' τα μικράτα του. Κάποια στιγμή και ενώ είχε ήδη ασχοληθεί ερασιτεχνικά πάντα, με άλλες Καλές Τέχνες - φωτογραφία και μουσική - ήρθε απ’ το πίσω μέρος του μυαλού του η επιθυμία να γράψει.

Σιγά-σιγά κατάφερε να ολοκληρώνει τις μικρές ιστορίες που έφτιαχνε και κάποια στιγμή αποφάσισε να στείλω το πρώτο του διήγημα στον διαγωνισμό που διοργάνωσε το περιοδικό 'Ως3' το φθινόπωρο του 2007 στο Διαδίκτυο. Το 'Κεφάλαιο Εννέα' συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τα καλύτερα διηγήματα του διαγωνισμού, γεγονός που του έδωσε την ώθηση που ίσως κάπου να περίμενα για να ξεκινήσει να γράφει πλέον πιο συστηματικά με απώτερο σκοπό την ολοκλήρωση ενός μυθιστορήματος.

Έτσι, το Δεκέμβρη του 2010 κυκλοφορεί απ' τις εκδόσεις Ιβίσκος 'Η Δική μου Εύα' και δυο σχεδόν χρόνια αργότερα η συλλογή διηγημάτων 'Ο Καναπές' που διατίθεται σε ηλεκτρονική μορφή στο Amazon.com και σε έντυπη στο Lulu.com στα Ελληνικά και στα Ισπανικά. Το ιστολόγιο του spirosglykas.blogspot.gr ανανεώνεται κάθε μήνα με καινούριο υλικό.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Δίνω μια στην καταπακτή ενώ η δύναμή μου φαντάζει τιτάνια και η καταπακτή τινάζεται μακριά μέσα στη νύχτα. Ακριβώς από πάνω μου βλέπω ένα τεράστιο γεμάτο φεγγάρι. Βγαίνω έξω ουρλιάζοντας. Είμαι λύκος”

    Τι σου είναι αλήθεια τα όνειρα! Υποφέρεις, αγωνιάς, ζεις αλλόκοτα πράγματα που ωστόσο σου φαίνονται απόλυτα φυσιολογικά… Κι είναι η πραγματικότητά σου εκείνο που προβάλλεις στο κινηματογραφικό πανί τους!

    Γοητευτικό, φίλε μου Σπύρο!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Καταπληκτικό!!!!!!!!!Συγχαρητήρια!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου