Παραιτούμαι

6.04.2014

 

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και ποιος ήταν ο δικός μου; Δύσκολο να πω με σιγουριά μια και τα βλέφαρα μου ήταν ερμητικά κλειστά ή μάλλον υπερβολικό θα ήταν να το αναφέρω εδώ μ’ αυτό τον τρόπο αλλά ίσως φταίει το μυαλό μου που δε λειτουργεί σωστά. Τι μας συμβαίνει ακριβώς άραγε όταν κοιμόμαστε; Να σημειώσω ότι πρέπει να το ερευνήσω όταν με το καλό ξυπνήσω. Σάμπως θυμάμαι πότε κοιμήθηκα; Να ναι λεπτά, ώρες, μέρες; Φαίνεται να υπάρχει πάντως ένα σημείο αναφοράς που πιθανόν να έχει σχέση με την πραγματικότητα την οποία δεν μπορώ να προσδιορίσω τώρα που βρίσκομαι κοιμισμένος.

Εν τέλει μήπως ο σκοπός μου είναι απλά να ξυπνήσω; Ναι, αυτό πρέπει να ναι. Μια καταπακτή βρίσκεται πάνω απ’ το κεφάλι μου. Βλέπω τον εαυτό μου να κοιμάται και κάπου κάπου το δεξί μου χέρι να σηκώνεται, να απλώνεται για να πιάσει το χερούλι και να την ανοίξει. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι τέτοιο παρά μονάχα αν σηκωθώ όρθιος πάνω στο στρώμα, γυρίσω το μοχλό και σπρώξω. Φαντάζομαι ότι το βάρος της είναι αρκετό. Είμαι 11 χρονών. Του χρόνου θα πάω Έκτη Δημοτικού. Είμαι όμως; Τα μάτια μου είναι δυσανάλογα μεγάλα και έχουν σακούλες από κάτω. Απ’ την αϋπνία. Δίπλα μου ένα μαλλιαρό λυκάκι με το κεφαλάκι του ακουμπισμένο στο μαξιλάρι. Πιάνω να δω αν έχει αληθινά δόντια παρόλο που ξέρω ότι είναι ψεύτικο. Μα εκείνο αρχίζει να μαδάει και να μου γλιστράει. Πέφτει στο πάτωμα. Γλιστράω και εγώ στην προσπάθεια μου να το πιάσω. Το κορμί μου ακουμπάει το φθαρμένο πάτωμα και ύστερα σέρνεται σαν να με τραβάνε πότε απ’ τα πόδια και πότε απ’ τα χέρια. Γεμίζω γρατσουνιές, το δέρμα μου καίει. Μια έντονη μυρωδιά από ιδρώτα μπαίνει απ’ τα ρουθούνια και σχηματίζει στο μυαλό μου μια λέξη: ‘Αλέξανδρος’. Κλαίω από οργή καθώς αισθάνομαι το βάρος του συμμαθητή μου πάνω στο σώμα μου χωρίς να τον βλέπω. Σπρώχνω, σπρώχνω, σπρώχνω. Ανεβαίνω στο κρεβάτι με την αίσθηση ότι προσπαθώ να τον βγάλω από πάνω μου. Το υπόγειο γεμίζει παιδικές φωνές. Με κοροϊδεύουν, τα αυτιά μου πονούν απ’ τον θόρυβο. Δίνω μια στην καταπακτή ενώ η δύναμή μου φαντάζει τιτάνια και η καταπακτή τινάζεται μακριά μέσα στη νύχτα. Ακριβώς από πάνω μου βλέπω ένα τεράστιο γεμάτο φεγγάρι. Βγαίνω έξω ουρλιάζοντας. Είμαι λύκος.

Το πρωί σηκώθηκα πιασμένος, σαν όντως να είχα περιπλανηθεί στα τέσσερα όλη την νύχτα. Στο τρένο πηγαίνοντας για τη δουλειά ένιωθα το κεφάλι μου να βαραίνει όλο και πιο πολύ. Όταν βρέθηκα μπροστά στην περιστρεφόμενη είσοδο του κτιρίου όπου στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρίας στην οποία εργαζόμουν, κοντοστάθηκα και σήκωσα το κεφάλι μου προς τα πάνω. Το φεγγάρι φαινόταν ακόμα, αχνό κι απόκοσμο μέσα απ’ το φως της μέρας. Έσφιξα τις γροθιές μου και μπήκα. Ανέβηκα στον τελευταίο όροφο, προσπέρασα την γραμματέα η οποία ξεκίνησε κάτι να μου λέει, προφανώς για να αποτρέψει την είσοδο μου και μπήκα χωρίς να χτυπήσω την πόρτα στο γραφείο του Αλέξανδρου.

‘Παραιτούμαι’ του φώναξα και δεν τον ξανάδα ποτέ στη ζωή μου.

 

γράφει ο Σπύρος Γλύκας

Ο Σπύρος Γλύκας γεννήθηκε στην Αθήνα σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Παρόλα αυτά πότε του δεν είχε σκεφτεί να γίνει συγγραφέας αν και ξεκίνησε να διαβάζω απ' τα μικράτα του. Κάποια στιγμή και ενώ είχε ήδη ασχοληθεί ερασιτεχνικά πάντα, με άλλες Καλές Τέχνες - φωτογραφία και μουσική - ήρθε απ’ το πίσω μέρος του μυαλού του η επιθυμία να γράψει.

Σιγά-σιγά κατάφερε να ολοκληρώνει τις μικρές ιστορίες που έφτιαχνε και κάποια στιγμή αποφάσισε να στείλω το πρώτο του διήγημα στον διαγωνισμό που διοργάνωσε το περιοδικό 'Ως3' το φθινόπωρο του 2007 στο Διαδίκτυο. Το 'Κεφάλαιο Εννέα' συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τα καλύτερα διηγήματα του διαγωνισμού, γεγονός που του έδωσε την ώθηση που ίσως κάπου να περίμενα για να ξεκινήσει να γράφει πλέον πιο συστηματικά με απώτερο σκοπό την ολοκλήρωση ενός μυθιστορήματος.

Έτσι, το Δεκέμβρη του 2010 κυκλοφορεί απ' τις εκδόσεις Ιβίσκος 'Η Δική μου Εύα' και δυο σχεδόν χρόνια αργότερα η συλλογή διηγημάτων 'Ο Καναπές' που διατίθεται σε ηλεκτρονική μορφή στο Amazon.com και σε έντυπη στο Lulu.com στα Ελληνικά και στα Ισπανικά. Το ιστολόγιο του spirosglykas.blogspot.gr ανανεώνεται κάθε μήνα με καινούριο υλικό.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Δίνω μια στην καταπακτή ενώ η δύναμή μου φαντάζει τιτάνια και η καταπακτή τινάζεται μακριά μέσα στη νύχτα. Ακριβώς από πάνω μου βλέπω ένα τεράστιο γεμάτο φεγγάρι. Βγαίνω έξω ουρλιάζοντας. Είμαι λύκος”

    Τι σου είναι αλήθεια τα όνειρα! Υποφέρεις, αγωνιάς, ζεις αλλόκοτα πράγματα που ωστόσο σου φαίνονται απόλυτα φυσιολογικά… Κι είναι η πραγματικότητά σου εκείνο που προβάλλεις στο κινηματογραφικό πανί τους!

    Γοητευτικό, φίλε μου Σπύρο!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Καταπληκτικό!!!!!!!!!Συγχαρητήρια!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου