music_b

Πικρή του λόγου η γεύση,

γυμνό το βλέμμα απ' της στοργής τα χρώματα

Είμαι μια ξένη στης καρδιάς σου πια τη χώρα,

χωρίς ελπίδα περπατώ σ' άγνωστα χώματα

 

Ρεφραίν

 

Δεν αγκαλιάζετ’ η ζωή με την πικρή αλήθεια,

ούτε ο έρωτας χτυπά τα παγωμένα στήθια

Τόσα πλατιά αισθήματα πώς γίνανε εφήμερα

και ποιο σπαθί ξεχώρισε το χτες από το σήμερα

 

Βαρύ το βήμα που φεύγει κι αυτό που έρχεται,

στεγνή η σκέψη απ' της ζωής το πλάνεμα,

καμιά αχτίδα στη μορφή τη μαραμένη

βαρύς χειμώνας, καταχνιά χωρίς ξεφάντωμα

 

της Ελένης Λιάκου