Ποιήματα από διαγωνισμούς

Δημοσίευση: 5.08.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Κόκκινο κοράλλι

Κόκκινο κοράλλι η ελπίδα
Φώλιασε στην άμμο
Της ατέρμονης αγάπης μας.

Κόκκινο κοράλλι η αγάπη
Κρύφτηκε στο βυθό
Της σύντομης ζωής μας.

Κόκκινο κοράλλι η ζωή
Καθρεφτίζεται στα μάτια
Της άφατης προσμονής μας.

Κόκκινο κοράλλι η προσμονή
Παίζει παιχνίδια
Μ’ ένα ροδαλό θέλω κι ένα αγέρωχο μπορώ.

Κόκκινο κοράλλι η δύναμή μας
Θρυμματίζεται κάτω από τις ερπύστριες
Των δυνατών της γης.

Κόκκινο κοράλλι κρατώ
Κι ακούω την αδελφή τού Μέγ’ Αλέξανδρου
Να φωνάζει δυνατά: “Ζει η ελπίδα;”

Χίλια κομμάτια το κόκκινο κοράλλι!
Σε κάθε κομμάτι γράφει:
“Ζει! Ζει η ελπίδα!”

Αρκεί να της χαρίσεις ένα κόκκινο κοράλλι
Πιο κόκκινο κι απ’ το αίμα
Όσων θυσιάστηκαν για να ζει παντοτινά!

Αν μπορούσα.

Αν μπορούσα να φτιάξω έναν κόσμο
Που ν’ αξίζει να ζω
Θα έφτιαχνα ένα λιβάδι
με κατακόκκινες παπαρούνες
Κι ολόχρυσα στάχυα.
Μέσα εκεί, θα έπαιζαν ανέμελα
Σγουρομάλλικα αγόρια
με γραντζουνισμένα γόνατα,
Κι ολόξανθα κορίτσια
με χρυσή κορδέλα.

Αν μπορούσα να φτιάξω
τον δικό μου Παράδεισο,
Θα γκρέμιζα
Τα τσιμεντένια κλουβιά
και θα σκορπούσα
πετραδάκια στο λιβάδι.
Κι αυτά θα γίνονταν
Μικρές καλύβες φτωχικές
Που θ’ αντηχούσαν τα γέλια
Των μικρών παιδιών,
Σαν την καμπάνα τ’ Άι Γιώργη
όταν σημαίνει
το “Χριστός Ανέστη!”

Αν μπορούσα να φτιάξω
Ένα μέλλον καλύτερο,
Όχι για μένα αλλά για σένα,
θα έπαιρνα δύο μυλόπετρες
και θα θρυμματίζα
– όπως τους κόκκους του σιταριού-
τα άπειρα εγώ που συνθλίβουν το εμείς!
Αν μπορούσα…

Αφιέρωμα στον επαρχιώτη μαθητή του χθες

Από το μαύρο χάραμα κινάς για το σχολειό σου.
Φυσάει βοριάς κι όμως εσύ δε χάνεις τον καιρό σου.
‘Ισα με το ξημέρωμα διαβάζεις να πετύχεις.
‘Εχεις μεγάλα όνειρα και θα τα κατακτήσεις.
Ρούγες διαβαίνεις και βουνά, εις το σχολειό να φτάσεις.
‘Ωρες πολλές, λίγο ψωμί… μα εσύ δεν θα δειλιάσεις!
Μέσα στο αίμα σου κυλά η δίψα για τη γνώση
Αγάπη για τα γράμματα μες στην καρδιά σου πόση!
Σαν γύριζες απ’ το σχολειό, το πρώτο μέλημά σου
Τα πάντα να ‘ναι εύκολα στην οικογένειά σου!
Ο σταύλος με τα άλογα κι η στάνη με τα γίδια
Να έχουν θέλεις πάντοτε την έγνοια σου την ίδια.
Έβαζες πάντοτε ψηλά τα λόγια των γονιών σου
Πάντοτε πίστευες Θεό κι έκαμες τον σταυρό σου.
Άφηνες χώρο στην καρδιά όλοι τους να χωρέσουν
Ρίζες βαθιές τα όνειρα που έκανες, να δέσουν.
Χωρίς ψωμί δεν σ’ άφηκεν η μάνα που σ’ εγέννα
Ίσα με το ξημέρωμα, πάλευε για εσένα.
“Ωραία χρόνια” θα μου πεις , “χρόνια που ‘χαν αξία!”
Το τίμημα της μόρφωσης σου χάριζ’ ευτυχία.
Η μέρα έμοιαζε θαρρείς με δώδεκα αιώνες,
Με χίλια δυό στην έγνοια σου, άνοιξες και χειμώνες.
Άχνα δεν έβγανες ποτέ, παράπονο κανένα
Θυμίαμα η πίστη σου στην Παναγιά Παρθένα.
Η προκοπή σου ήταν σκαλί, ψηλά πολύ να φτάσεις
Την περηφάνεια των γονιών να πολλαπλασιάσεις!
Η μέρα που εκράτησες με θέρμη το πτυχίο
Της νιότης σου της όμορφης έδινε το βραβείο.
‘Ολοι σου λέγαν “Μπράβο σου! Τ’ άξιζες και το πήρες!”
Υπομονή κι επιμονή απ’ τις καλές σου μοίρες.
Χωρίς να χάσεις μια στιγμή και δίχως να δειλιάσεις
Θαρρώ πως τα κατάφερες καλή δουλειά να πιάσεις.
Έβαλες στόχους υψηλούς κι όλους τους πετυχαίνεις
Σαν το ροδόσταμο εσύ το μέλλον σου το ρένεις!

3ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ποίησης Βιβλιοθήκης Σπάρτου

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Κ. Χαρούλα Σμαρνάκη,

    Σας ευχαριστώ πολύ για την επιμέλεια των ποιημάτων μου.
    Να είστε καλά.
    Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε.

    Χρ. Πλοκαμάκη

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου