Ποιήματα από διαγωνισμούς

Δημοσίευση: 5.08.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Κόκκινο κοράλλι

Κόκκινο κοράλλι η ελπίδα
Φώλιασε στην άμμο
Της ατέρμονης αγάπης μας.

Κόκκινο κοράλλι η αγάπη
Κρύφτηκε στο βυθό
Της σύντομης ζωής μας.

Κόκκινο κοράλλι η ζωή
Καθρεφτίζεται στα μάτια
Της άφατης προσμονής μας.

Κόκκινο κοράλλι η προσμονή
Παίζει παιχνίδια
Μ’ ένα ροδαλό θέλω κι ένα αγέρωχο μπορώ.

Κόκκινο κοράλλι η δύναμή μας
Θρυμματίζεται κάτω από τις ερπύστριες
Των δυνατών της γης.

Κόκκινο κοράλλι κρατώ
Κι ακούω την αδελφή τού Μέγ’ Αλέξανδρου
Να φωνάζει δυνατά: “Ζει η ελπίδα;”

Χίλια κομμάτια το κόκκινο κοράλλι!
Σε κάθε κομμάτι γράφει:
“Ζει! Ζει η ελπίδα!”

Αρκεί να της χαρίσεις ένα κόκκινο κοράλλι
Πιο κόκκινο κι απ’ το αίμα
Όσων θυσιάστηκαν για να ζει παντοτινά!

Αν μπορούσα.

Αν μπορούσα να φτιάξω έναν κόσμο
Που ν’ αξίζει να ζω
Θα έφτιαχνα ένα λιβάδι
με κατακόκκινες παπαρούνες
Κι ολόχρυσα στάχυα.
Μέσα εκεί, θα έπαιζαν ανέμελα
Σγουρομάλλικα αγόρια
με γραντζουνισμένα γόνατα,
Κι ολόξανθα κορίτσια
με χρυσή κορδέλα.

Αν μπορούσα να φτιάξω
τον δικό μου Παράδεισο,
Θα γκρέμιζα
Τα τσιμεντένια κλουβιά
και θα σκορπούσα
πετραδάκια στο λιβάδι.
Κι αυτά θα γίνονταν
Μικρές καλύβες φτωχικές
Που θ’ αντηχούσαν τα γέλια
Των μικρών παιδιών,
Σαν την καμπάνα τ’ Άι Γιώργη
όταν σημαίνει
το “Χριστός Ανέστη!”

Αν μπορούσα να φτιάξω
Ένα μέλλον καλύτερο,
Όχι για μένα αλλά για σένα,
θα έπαιρνα δύο μυλόπετρες
και θα θρυμματίζα
– όπως τους κόκκους του σιταριού-
τα άπειρα εγώ που συνθλίβουν το εμείς!
Αν μπορούσα…

Αφιέρωμα στον επαρχιώτη μαθητή του χθες

Από το μαύρο χάραμα κινάς για το σχολειό σου.
Φυσάει βοριάς κι όμως εσύ δε χάνεις τον καιρό σου.
‘Ισα με το ξημέρωμα διαβάζεις να πετύχεις.
‘Εχεις μεγάλα όνειρα και θα τα κατακτήσεις.
Ρούγες διαβαίνεις και βουνά, εις το σχολειό να φτάσεις.
‘Ωρες πολλές, λίγο ψωμί… μα εσύ δεν θα δειλιάσεις!
Μέσα στο αίμα σου κυλά η δίψα για τη γνώση
Αγάπη για τα γράμματα μες στην καρδιά σου πόση!
Σαν γύριζες απ’ το σχολειό, το πρώτο μέλημά σου
Τα πάντα να ‘ναι εύκολα στην οικογένειά σου!
Ο σταύλος με τα άλογα κι η στάνη με τα γίδια
Να έχουν θέλεις πάντοτε την έγνοια σου την ίδια.
Έβαζες πάντοτε ψηλά τα λόγια των γονιών σου
Πάντοτε πίστευες Θεό κι έκαμες τον σταυρό σου.
Άφηνες χώρο στην καρδιά όλοι τους να χωρέσουν
Ρίζες βαθιές τα όνειρα που έκανες, να δέσουν.
Χωρίς ψωμί δεν σ’ άφηκεν η μάνα που σ’ εγέννα
Ίσα με το ξημέρωμα, πάλευε για εσένα.
“Ωραία χρόνια” θα μου πεις , “χρόνια που ‘χαν αξία!”
Το τίμημα της μόρφωσης σου χάριζ’ ευτυχία.
Η μέρα έμοιαζε θαρρείς με δώδεκα αιώνες,
Με χίλια δυό στην έγνοια σου, άνοιξες και χειμώνες.
Άχνα δεν έβγανες ποτέ, παράπονο κανένα
Θυμίαμα η πίστη σου στην Παναγιά Παρθένα.
Η προκοπή σου ήταν σκαλί, ψηλά πολύ να φτάσεις
Την περηφάνεια των γονιών να πολλαπλασιάσεις!
Η μέρα που εκράτησες με θέρμη το πτυχίο
Της νιότης σου της όμορφης έδινε το βραβείο.
‘Ολοι σου λέγαν “Μπράβο σου! Τ’ άξιζες και το πήρες!”
Υπομονή κι επιμονή απ’ τις καλές σου μοίρες.
Χωρίς να χάσεις μια στιγμή και δίχως να δειλιάσεις
Θαρρώ πως τα κατάφερες καλή δουλειά να πιάσεις.
Έβαλες στόχους υψηλούς κι όλους τους πετυχαίνεις
Σαν το ροδόσταμο εσύ το μέλλον σου το ρένεις!

3ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ποίησης Βιβλιοθήκης Σπάρτου

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Ακολουθήστε μας

Μες στο αντίο που έλαμψε η ψυχή

Μες στο αντίο που έλαμψε η ψυχή

Πόσο πονάει η καρδιά που έχει μάθει ν' αγαπά μόνο εσένα,  πόσο πονάει η καρδιά στα φιλιά του αποχαιρετισμού,  πόσο αποτρόπαια πράξη ο αποχαιρετισμός,  πως να ξεστομίσεις το «Αντίο» χωρίς να πονέσεις, Τα μεγαλύτερα φιλιά που κράτησαν αιωνιότητα  ήταν εκείνα που δεν...

Απουσία

Απουσία

Πρωί ξυπνάς με το όνειρο  Ένα πέπλο χρόνου  μια κλεψύδρα που κυλά  με άγνωστη ροή από το πριν στο τώρα και από το τώρα στο πριν. Η όψη σου ζωντανή σαν τότε  παιχνίδια του μυαλού οι εικόνες σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας απλώνουν οι σκέψεις και κρέμεσαι από...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Απουσία

Απουσία

Πρωί ξυπνάς με το όνειρο  Ένα πέπλο χρόνου  μια κλεψύδρα που κυλά  με άγνωστη ροή από το πριν στο τώρα και από το τώρα στο πριν. Η όψη σου ζωντανή σαν τότε  παιχνίδια του μυαλού οι εικόνες σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας απλώνουν οι σκέψεις και κρέμεσαι από...

Στην επιφάνεια

Στην επιφάνεια

Δε νοιάζεσαι για την αλήθεια,  άλλωστε ποια η αλήθεια! Όλα, στο ίσως βρίσκονται, Κι εσύ,  ατεκμηρίωτη αλήθεια.   Ό,τι διαλέξεις είσαι. Το ψέμα ντύνεσαι, φοβάσαι την γυμνή αλήθεια και τον καθρέφτη ερωτάς αν είσαι συ στ ´αλήθεια.   Στον χρόνο αλέθεσαι, μα την...

Είναι ο έρωτας που μας συνδέει

Είναι ο έρωτας που μας συνδέει

Είναι ο έρωτας που μας συνδέει, Στην καρδιά μας τη ζωή εγγράφει, Στέκεται στη γωνιά μας, δεν μας εγκαταλείπει. Δεν είναι αίσθηση αναγκαστική, Είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί.   Στον έρωτα βρίσκονται οι απαντήσεις, Στην αγάπη βρίσκονται οι λύσεις. Είναι...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Κ. Χαρούλα Σμαρνάκη,

    Σας ευχαριστώ πολύ για την επιμέλεια των ποιημάτων μου.
    Να είστε καλά.
    Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε.

    Χρ. Πλοκαμάκη

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου