Προσωπική διαδρομή

4.03.2016

bridge_path

Ξεχνιέμαι λίγο μες την ησυχία-
κλαίνε μέσα μου οι αυταπάτες
Κλαίνε τα όνειρα, προετοιμάζεται μία κραυγή,
Ακολουθώ το όνειρο ως το αδιέξοδό του,
Στρίβω στις λάθος παρόδους
Της ελπίδας
Απελπίζομαι
Ναυαγώ σε απίστευτο βάθος
Μπαινοβγαίνω μες το Πουθενά..

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    ,Στρατή, πάρα πολύ δυνατά σκιαγραφείς τον άνθρωπο που προσπαθεί να μη λυγίσει, που κρύβει μια κραυγή και ένα όνειρο και επιμένει να ελπίζει…

    Απάντηση
  2. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μου αρέσει το μήνυμα που φέγγει μέσα από τη λιτότητα. Μπράβο σας.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου