Πρόγραμμα εγκατάστασης αγάπης εαυτού

10.09.2016

sunbeam

Κι αν πίστεψες ένα αστέρι; Τι κι αν πίστεψες κάποτε ένα φεγγάρι;
Έτρεχες ξωπίσω του λαχανιασμένος, έσκυβες να το μυρίσεις κι εκείνο ολοένα και απομακρυνόταν. Το ρωτούσες πώς είναι μία αυγή, ένα γαλήνιο ξημέρωμα, μία ανάσα από μύρο και νέκταρ. Κι απάντηση λάμβανες πεζή…
Όσα και να του ζητούσες, που ολοένα το ρωτούσες, απαντήσεις ποτισμένες σε ξερό ψωμί λάμβανες.
Και τώρα θέλω να σε ρωτήσω και εγώ, γλυκιά μου χαραυγή, θερμό μου ξημέρωμα και δροσιά από των αγγέλων το παιχνίδι: Πώς άραγε θα σου φαινόταν να υπέφερες, χμμμ… ας πούμε, καθόλου;
Αναλογίσου λιγάκι και έλα πες μου! Πώς είναι να στέκεσαι Ήρωας στο παιχνίδι της ζωής σου, αλώβητος, των σκέψεων δαμαστής, των συναισθημάτων σου αληθινός και του εαυτού σου μεγαλόπνοη ουράνια ομορφιά;
Τα σκέφτηκες όλα αυτά; Και τώρα πώς νιώθεις, έχοντας εμποτίσει την ύπαρξή σου με όλα τούτα τα συναισθήματα;
Η ζωή είναι η κατάληξη των προθέσεων και των σκέψεών μας.
Εμείς ορίζουμε τα γεγονότα, την πορεία, την ιστορία μας.
Στεκόμαστε ακέραια μπροστά στον εαυτό μας και υπερήφανοι του προσφέρουμε δώρα τιμής.
Αυτό είσαι και εσύ! Αυτός είσαι και εσύ!
Θα ήθελες τώρα να ξεκινήσεις να ανταποκρίνεσαι στον εαυτό σου μεγαλοπρεπώς;
Σε αγαπώ!
Με αγαπώ!

-

γράφει η Μαρία Σταματοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ζωτικό ειδύλλιο

Ζωτικό ειδύλλιο

-Αυτό είναι δικό σας, είπε ο πωλητής μ’ ένα πλατύ χαμόγελο που αποκάλυψε τη λευκή οδοντοστοιχία του, δίνοντας στο Σταμάτη το κλειδί του αυτοκινήτου. Εκείνος το περιεργάστηκε στη χούφτα του με δέος, σα να κρατούσε το άγιο δισκοπότηρο. Κάθισε στη θέση του οδηγού και...

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Ο Τάσος, ο καφετζής, έφτασε όπως πάντα στην ώρα του, ν’ ανοίξει αχάραγα τον καφενέ, που βρισκόταν σε μια γωνιά της μικρής πλατείας. Ήδη απ’ έξω ήσαν καθισμένοι, να τον προσμένουν, τα πρώτα μαστόρια, που είχαν για πιάτσα το μαγαζί. -Καλημέρα. Πρωινοί, πρωινοί, βλέπω....

Πέρσα – Στέφανος

Πέρσα – Στέφανος

Όταν γνώρισα την Πέρσα ήμουνα πολύ νέος, ίσως πολύ νεώτερος απ’ αυτήν, αλλά με τις γυναίκες ποτέ δεν ξέρεις. Μόλις είχα τελειώσει τις Πανεπιστημιακές μου σπουδές και μιας και δεν γινόταν καν λόγος για μεταπτυχιακές στο εξωτερικό, λόγω οικονομικής αδυναμίας, (σημ. στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Πολύ όμορφα δοσμένο και σοφό!!!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, και να εγκαταστήσουμε το πρόγραμμα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Πολύ ωραίο.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου