Πρόγραμμα εγκατάστασης αγάπης εαυτού

10.09.2016

sunbeam

Κι αν πίστεψες ένα αστέρι; Τι κι αν πίστεψες κάποτε ένα φεγγάρι;
Έτρεχες ξωπίσω του λαχανιασμένος, έσκυβες να το μυρίσεις κι εκείνο ολοένα και απομακρυνόταν. Το ρωτούσες πώς είναι μία αυγή, ένα γαλήνιο ξημέρωμα, μία ανάσα από μύρο και νέκταρ. Κι απάντηση λάμβανες πεζή…
Όσα και να του ζητούσες, που ολοένα το ρωτούσες, απαντήσεις ποτισμένες σε ξερό ψωμί λάμβανες.
Και τώρα θέλω να σε ρωτήσω και εγώ, γλυκιά μου χαραυγή, θερμό μου ξημέρωμα και δροσιά από των αγγέλων το παιχνίδι: Πώς άραγε θα σου φαινόταν να υπέφερες, χμμμ… ας πούμε, καθόλου;
Αναλογίσου λιγάκι και έλα πες μου! Πώς είναι να στέκεσαι Ήρωας στο παιχνίδι της ζωής σου, αλώβητος, των σκέψεων δαμαστής, των συναισθημάτων σου αληθινός και του εαυτού σου μεγαλόπνοη ουράνια ομορφιά;
Τα σκέφτηκες όλα αυτά; Και τώρα πώς νιώθεις, έχοντας εμποτίσει την ύπαρξή σου με όλα τούτα τα συναισθήματα;
Η ζωή είναι η κατάληξη των προθέσεων και των σκέψεών μας.
Εμείς ορίζουμε τα γεγονότα, την πορεία, την ιστορία μας.
Στεκόμαστε ακέραια μπροστά στον εαυτό μας και υπερήφανοι του προσφέρουμε δώρα τιμής.
Αυτό είσαι και εσύ! Αυτός είσαι και εσύ!
Θα ήθελες τώρα να ξεκινήσεις να ανταποκρίνεσαι στον εαυτό σου μεγαλοπρεπώς;
Σε αγαπώ!
Με αγαπώ!

-

γράφει η Μαρία Σταματοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Γιατρός στον τόπο του

Γιατρός στον τόπο του

Τον γιατρό τον γνώρισα σε κάποιο «μακρινό» παρελθόν, τότε που προσποριζόμουν τα προς το ζην ως επαρχιακός δημοσιογράφος. Γιατρός με την απόλυτη Ιπποκράτεια έννοια. Καρδιολόγος στο τοπικό Νοσοκομείο, εξαίρετος ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Κάποιος φίλος νοσηλευτής...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Πολύ όμορφα δοσμένο και σοφό!!!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, και να εγκαταστήσουμε το πρόγραμμα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Πολύ ωραίο.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου