Πτηνό του αέρος

7.05.2016

seagull

Πώς θα ζήσω ξανά τις στιγμές;

Το νιώθειν, το συναίσθημα των στιγμών,

το αίσθημα της βίωσης των στιγμών.

Και τα μικρά λευκά πουλιά που μου σπρώχνουν τα χέρια

να κουρνιάσουν στην αγκαλιά μου μέσα.

Ύστερα γεννάνε γλυκείς ήχους και τιτιβίσματα.

Τεντώνουν επιδεικτικά το δεξί ή το αριστερό τους πόδι

να προσέξω το ραβασάκι που είναι τυλιγμένο.

Το παρατώ στο τραπέζι,

με εσωτερική έπαρση το αγνοώ.

Δένω την κλωστή στου εύθραυστου δέντρου το κλαδί.

Στου πεθαμένου έρωτα τη γλάστρα

να μας μπερδέψω ότι και πάλι ανθοφορεί.

Ύστερα επιστρέφω στο ραβασάκι.

Το ανοίγω επιπόλαια,

το πετώ μεσ' στον νεροχύτη.

Ανοίγω ύστερα μανιωδώς τη βρύση.

Να ποτίσω το πτηνό.

Το χαιρετίζω με δήθεν τρόπους κι ευγενή χαμόγελα

και διακριτικά το σπρώχνω από τη μικρή χαραμάδα

να φύγει για πάντα από 'δω.

 

Μα εκείνο, σαν και τη ζωή, κάνει ένα κύκλο

και στο μπαλκόνι πάλι βρήχεται.

Έναν απότομο πήδο και το εύθραυστο κλαδί γραπώνει

και το νεκρώνει.

 

Κοιτώ το σπασμένο δέντρο στο δρόμο

πασαλειμμένο με χώματα να κείτεται.

Με κοιτάζει, από κάτω, πλέον νεκρό.

Ναι, εγώ θα είμαι ο νεκρός από 'δω και πέρα.

Εγώ θα είμαι ο νεκρός του σπιτιού, ώ αδιάφοροι γειτόνοι.

 

_

γράφει ο Μάριος Βασιλόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σάββατο

Σάββατο

Πλησιάζω το σκοτάδι οπλισμένος με το φως, σκαλίζοντας δυο λόγια σ’ ένα χαρτί ως τη χαραυγή που απορώ αν τελικά θα έρθει. Στυλό βαρύ, σκέψεις χωρίς συνοχή, μια μουσική χωρίς κοινό και στο αυτί μια εμβοή που δίνει χώρο στην οργή. Γενιά με άγχη και προβλήματα μα πάνω απ’...

Κασσάνδρα V

Κασσάνδρα V

Υπάρχουν άνθρωποι που η μοίρα τους έχει επιλέξει  για να δοκιμάσει επάνω τους όλα τα δεινά της. Ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος όσο ένα μαξιλάρι και η απάντηση που πρέπει να έχω για όλα  με πληγώνει περισσότερο. Ο ουρανός αυτό το Καλοκαίρι, τόσο γαλάζιος  που θέλεις να...

Εποχικό

Εποχικό

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις στο κρυφό μας ακρογιάλι μετά από χρόνια όταν τα πάντα έχουν χαθεί δίπλα στον βράχο που καθόμαστε το βράδυ θα θυμηθείς του έρωτα μας το φιλί . Λόγια και όρκοι που δώσαμε μαζί τους πήρε ο άνεμος τους πήρε κι η βροχή μόνο το κύμα θα αγγίζει τη γωνιά εκεί...

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Αστρόσκονη

Αστρόσκονη

Παίρνεις το κάρβουνο και σχεδιάζεις. Τι σχεδιάζεις παιδί; Σχεδιάζεις ό,τι ζωντανό βλέπεις, με το κάρβουνο τα χέρια σου βάφονται, όμως όχι μαύρα. Γεμίζουν χρώματα. Παίρνεις τις ξυλομπογές και ζωγραφίζεις. Τι ζωγραφίζεις μικρέ άνθρωπε; Ζωγραφίζεις βουνά, λίμνες, κι...

Πρώτη επαφή

Πρώτη επαφή

Το μυαλό τα συνδέει περίεργα τα βιώματα. Οι στιγμές είναι σαν γυμνά σώματα, που ντρέπονται για την γύμνια τους.   Ένα πρόσωπο ξαφνικά σου φέρνει αναγούλα. Οι στιγμές μαζί του είναι σαν πληγές στα ούλα, που πονούν όταν αγγίζεις τις πτυχές τους.   Ένα μέρος...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Ήξερα πως οι γλάροι είναι άσπροι! Όμως σήμερα είδα έναν γκρίζο γλάρο να πετάει και να γράφει ένα μήνυμα στ’ ολάσπρο χαρτί της ψυχής μου! ΜΠΡΑΒΟ… Πολύ ανατρεπτικό το τέλος του… Αν και βαθειά μέσα μου θα το ήθελα πιο χαρούμενο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου