Ξεκλειδώνω την πόρτα μας ανιχνεύοντας τα ίχνη της εγκατάλειψης του έρωτά μας
Ιερή φλόγα κάποτε έκαιγε στο ασύλητο μνημείο του
Τώρα μοναχική σιωπή και πύρινες γλώσσες φωτιάς αναδύονται από την καπνοδόχο της κεντρικής καρδιακής αορτής
Προχωρά η ψυχή στα ενδότερα οικεία
Πολύβουα, εκρηκτικά
Αυτά ανέκφραστοι  και  αγέλαστοι μάρτυρες
ερωτικών πληρώσεων
Ανταμώματος ψυχών
Λευκά σεντόνια αλλοτινών ευκλεών εποχών
Όταν ριγούσαν τα κορμιά
Φλεγόντουσαν από πόθο τα στήθη και ηχηρά θέλω κατέκλυζαν το ζωτικό χώρο μας
Τσαλακωμένα όπως τότε
Στον πόθο και στα πάθη των ικεσιών μας
θανή της  ηδονής
Υπέρβαση  της οδύνης
Φως μαργαρώδες στο
Πραιτώριο ενός αναλώσιμου έρωτα…

_

γράφει η Σοφία Σκλείδα

 

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!