Πώς; της Ελένης Ιωαννάτου

10.05.2015

 

 

Δεν είναι που δεν αντικρίζεις.

 

 

Όχι... όχι,

 

Απλά, δεν βλέπεις!!

 

 

Κοιτάζεις...

 

Μα δεν ανασαίνεις τον Ήλιο.

 

Σου φαίνονται θολωμένα τα φτερά.

 

Μα δεν μπορείς να μυρίσεις τα λουλούδια.

 

Σου φαίνεται αλλοτινό το άρωμά τους.

 

 

Πώς δεν διαπέρασε ως τώρα τη καρδιά σου;;;

 

 

Άκου!

 

Αλυχτάει η σκιά,

 

με μια σιωπή όλο φωτιά.

 

 

Όχι... όχι,

 

δεν λέω πως δεν σε επισκέπτονται τα όνειρα.

 

Απλά, δεν ονειρεύεσαι.

 

 

Έχεις το πινέλο στα χέρια,

 

ναι... ναι, το ξέρω!

 

 

Μα τα χρώματα αποκρύπτονται

 

ή ίσως, δεν μπορείς να τα βρεις...

 

Βέβαια, το γκρι έχεις συνηθίσει.

 

Χρώμα, λες, είναι κι αυτό.

 

 

Το ξέρω, οι αισθήσεις σου

 

είναι εξαιρετικές!

 

 

Πώς και δεν άκουσες ποτέ,

 

το θρόισμα τ' ανέμου

 

στη καρδιά;

 

Μα φυσικά,

 

ακούς τα ουρλιαχτά!

 

 

Πως και δεν χαμογέλασες ποτέ,

 

στο βλέμμα της Ζωής;

 

στο λόγο της Αγάπης;

 

στη νότα της ψυχής;

 

Απλά περιγελάς,

 

ή ίσως τεχνοκρατικά φεγγοβολάς.

 

 

Πώς και δεν ένιωσες ποτέ

 

το χάδι στα μαλλιά;

 

 

Βεβαίως!

 

Διδάσκεις τα παιδιά.

 

“Γνωρίζεις”.

 

 

Πώς όμως

 

δεν έμαθες

 

ποτέ,

 

τίποτα απ' αυτά;

 

 

Μα φυσικά,

 

είσαι Άνθρωπος.

 

 

Άνω θρώσκεις!

 

 

Πώς γίνεται,

 

να μην βλέπεις Ουρανό;

 

να μην μιλάς με τα πουλιά;

 

 

να μην προσφέρεις αυτό που για 'σένα

 

είναι λιγοστό;

 

Πώς;

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. MATINA MARDELI

    Εξαιρετικά ποιητική παρουσίαση του σύγχρονου ανθρώπου! Δοσμένη ομως, με πολλή ευαισθησία!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Πόσο εύστοχα δοσμένο το χάσιμο της ζωής!Συγχαρητήρια Ελένη για άλλη μια φορά με άγγιξε η δυνατή γραφή σου!

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Άννα σε ευχαριστώ με όλο το βάθος της ψυχής μου!
    Με συγκίνησες για ακόμη μια φορά με τα λόγια σου!
    Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Να μην προσφέρεις αυτό που για σένα είναι λιγοστό….

    Ελένη η κίνηση αυτή ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τους Ανθρώπους….

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Ακριβώς έτσι είναι Μάχη μου!!
      Ας προσφέρουμε αυτό που για εμάς δεν είναι
      τόσο σημαντικό, όμως για κάποιο άλλο άτομο ίσως
      να είναι τα πάντα!

      Τότε θα είμαστε σε θέση να κοιτάζουμε ψηλά!!!

      Σ’ ευχαριστώ ολόψυχα!!!

      Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Άννα σε ευχαριστώ με όλο το βάθος της ψυχής μου!
    Με συγκίνησες για ακόμη μια φορά με τα λόγια σου!
    Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  6. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Πώς γίνεται,
    να μην βλέπεις Ουρανό;
    να μην μιλάς με τα πουλιά;

    Γίνεται, αγαπητή Κα Ιωαννάτου,
    όταν ο άνθρωπος αποθηριώνεται …

    Όμορφη ανατομία
    του σημερινού ανθρώπου !

    Η ερμηνεία του άνω θρώσκω – παρόλο που μου αρέσει περισσότερο κι εμένα γιατί εμπεριέχει μέσα της την ενατένιση του ουρανού – αντιμάχεται από την ελληνική γλωσσολογία, η οποία υποστηρίζει πως η λέξη άνθρωπος έλκει την ετυμολογική της προέλευση από τις λέξεις άνδρας και όψη!

    Kαλή δύναμη!
    Καλές όμορφες δημιουργίες!

    Απάντηση
  7. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Πως και δεν χαμογέλασες ποτέ,
    στο βλέμμα της Ζωής;
    στο λόγο της Αγάπης;
    στη νότα της ψυχής;”

    Ίσως γι αυτό και να στερήθηκες και το δικό τους χαμόγελο… κι έμεινες μονάχος…

    Πολύ δυνατό, Ελένη μου, εύγε!

    Απάντηση
  8. Yιannâkos ô Êllηn

    Από το ΚΛΆΜΜΑ τής ΨΥΧΉΣ ΣΟΥ…ΜΕ ΠΛΗΜΜΎΡΙΣΕ ο ΧΕΊΜΜΑΡΟΣ τών ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΆΤΩΝ ΣΟΥ,και Προσπαθώ να Σωθώ από Βέβαιον Πνιγμόν…ΜΑΤΆΚΙΑ ΜΟΥ ΑΛΗΘΙΝΆ!!!♥♥♥@@•*°…Έχεις ΘΑΥΜΑΣΜΌΝ,Έχεις ΑΓΆΠΗΝ,Έχεις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΉΝ ΤΡΈΛΛΑΝ και ΑΝΑΡΧΊΑΝ,Έχεις ΚΈΝΤΡΟΝ,Έχεις ΆΣΤΡΟΝ,Έχεις ΜΟΊΡΑΝ,Έχεις ΜΈΛΛΟΝ,μα Αυτό που με ΚΕΡΔΊΖΕΙ ΣΕ ΕΣΈΝΑ είναι ότι Έκανες την ΕΛΕΥΘΕΡΊΑΝ να ΠΡΟΣΚΥΝΉΣΕΙ την ΑΛΉΘΕΙΆΝ ΣΟΥ!!!♥♥♥@…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου