Ραψωδία πενίας

21.01.2014

Ραψωδία πείνας

Οι άβρομοι, οι γλυκόφθογγοι σπουργίτες,
γυροπατούνε πέριξ αναζητώντας
κόκκους σησαμιού.
Τιτιβίζουν, τεταρίζουν,
κι ενοποιούν την πείνα τους,
με πεινασμένο, νεφελοσκεπή γέροντα.
Ε! εσείς καλλιζυγείς,
κρεμασίδια του ουρανού και της γης,
δεν έχει τροφή στα χαμηλά
μα πέρα μακριά
στα ηλιόβατα βουνά
εκεί… που φύονται,
αστροειδή, λευκοκίτρινα άνθη… εδελβάις,
τη ραψωδία της πείνα σας
εκεί να πάτε να τραγουδήσετε…

Η Κατερίνα Τσούτσα γεννήθηκε και κατοικεί στο Βόλο. Το γράψιμο μικρών ιστοριών είναι για εκείνη ένας άμισθος ψυχολόγος. Δηλώνει πως δεν είναι συγγραφέας… απλά… πως καταγράφει αυτά που πονάνε και ευχαριστούν τη ψυχή της…

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

Απορία

Απορία

Τι ΄ναι αυτό, αναρωτώ, που μέσα μου βρυχάται; Θεριό είναι τρανό που όλο μαστιγώνουν; Να ’ναι οι φλέβες δαμαστές, κλουβί τα σωθικά μου; Στερώ τη λευτεριά σ’ ένα δειλό δραπέτη; Πανάθεμά σε αναμονή στα στήθια μου ριζώνεις. Ώσπου, ξεπρόβαλες εσύ. Εσύ! Μεσ’ στ’ όνειρο και...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Τι να πω! Νομίζω ότι πολύ σπάνια έχω διαβάσει ένα τόσο όμορφο ποίημα που γίνεται γοητευτικό με τις υπέροχες λέξεις της πανέμορφης γλώσσας μας που χρησιμοποιεί η Κατερίνα Τσούτσα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου