Select Page

Ρουβικώνας Ο Απέθαντος Εραστής

Ρουβικώνας Ο Απέθαντος Εραστής

Ρουβικώνας ο Απέθαντος Εραστής

7ο κεφάλαιο

“Εις τους Αιώνες των Αιώνων”

Ήταν μεσάνυχτα.

Παραδομένοι στην αγκαλιά του Μορφέα, γυμνοί από ρούχα κι έγνοιες, απολάμβαναν έναν ύπνο λυτρωτικό και ήσυχο. Το τζάκι έκαιγε ζωηρά και το δωμάτιο μύριζε έρωτα.

Εκείνος ,γύρισε ξαφνικά στο πλάι σαν κάτι να τον ενόχλησε. Άνοιξε δυο μάτια – φωτιές κοιτάζοντας κάθιδρος το ταβάνι.

Ένας μακάβριος ψιθυρισμός χάιδεψε όμοιος με ψυχρό ρεύμα τα μακριά του μαλλιά.

Ανατρίχιασε.

Την κοίταξε…κοιμόταν σαν αποκαμωμένο παιδί.

“Ρουβικώωωωναααααααα”

“Τι ; Ποιός;”

O Φαέθωνας είμαι Ρουβικώνααααα. Είμαι πολύ μακριάαααα θ αργήσουμε πολύ να τ πούμε ξανάαααααα Ρουβικώναααααααα”

“Φαέθωνα….; Πως…”

“Σσσσσσσσσσ άκουσε μεεεεεεεε Ρουβικώναααααααα, έχω περάσει σε μια άλλη σφαίρα ύπαρξης πιααααααα , ίσως είναι καλυτερα ετσιιιιιιιι. Ήμουν πολύ κουρασμένοοοοοος κι έπρεπε να γίνει έτσιιιιιιιι. Οι αιώνες έκαναν την ψυχή μου να λαχταράει το Θάνατοοοοο. Ο Ρώσος Αυτοκράτορας δεν θα έπαυε να με κυνηγάααααααααα. Κινδύνευε και η Κάτιαααααα ακόμη κι εσυυυυυυυυυυ φίλε μουυυυυυυυυ, Υιέ μουυυυυυυυυυυυυυ”

Τράβηξε πάνω του το δερμάτινο ριχτάρι. Κρύωνε μ ένα κρύο αλλιώτικο, βασανιστικό. Τα μάτια του βούρκωσαν.

“Ο κόσμος δεν μπορεί να δεχτεί το διαφορετικοοοοοοοο, να φύγετεεεεεεεεεεεεε. Η δύναμή μας πρέπει να κρύβεταιιιιι Ρουβικώνααααααααααααα. Το γήρας δεν μας αγγίζειιιιιιι. Είστε νέοι ακόμαααααα μα θα το δειιιιιιιιιιις. με τα χρόνια που θα ρθουυυυυυννν. Φίλοι θα γερνουν και θα πεθαίνουυνννννν …είναι θνητοίιιιιιιιιιι και θα αναρωτηθουυυυυυυυν …θα ζηλέψουυυυυυν …θα μισήσουυυυυυυν. Είστε ότι ήμουν κι ότι είχαααααααααα. Πάρε τη θνητότητα απο την Κατιούσαααααααααα. Την χρειάζεσαι Ρουβικώνααααααααα…Σ αγαπάααααειιιιιιιιιιι”

Γύρισε και την κοίταξε ξανά και τη στιγμή που ο ψιθυρισμός του Φαέθωνα έσβησε εκείνη άνοιξε τα μάτια της και του χαμογέλασε με στοργή.

Τη σκέπασε με το σώμα του. Μύρισε και φιλούσε κάθε σπιθαμή από το λευκό δέρμα στο λαιμό της. Την έκανε να βογκήξει και να τον δεχτεί μέσα της σε ένα νέο παιχνίδι ερωτισμού που ξεκινούσε με την ίδια ζέση και πάθος, εκείνης της πρώτης τους επαφής.

Όμως αυτή τη φορά ήταν αλλιώς.

Σ αυτό το ταξίδι της ηδονής, η μικρή Κατιούσα βρήκε ένα εισιτήριο για ένα ταξίδι πολύ μεγαλύτερο. Ένα ταξίδι μέσα σε μια μιαρή όσο και γεμάτη υποσχέσεις… γλυκιά αθανασία…

Το χάραμα τους βρήκε αγκαλιά.

Εκείνος είχε τυλιγμένο το χέρι του γύρω της κι εκείνη είχε κουρνιάσει στην θαλπωρή της θέρμης του με δυο μικρά κόκκινα σημάδια στον λευκό της λαιμό. Μικρά ρυάκια από ξεραμένο αίμα σχημάτιζαν ρίζες δέντρων στον αλαβάστρινο καμβά της.

Θα ήταν δική του για Πάντα.

……………………………………………………….

Άνοιξαν τα μάτια τους σχεδόν ταυτόχρονα ενώ μια χαύνωση γλυκιά τους έσφιξε σα μέγγενη. Υπόλευκος καπνός, έμπαινε από τις χαραμάδες όλων των ανοιγμάτων και θόλωνε το τοπίο του δωματίου. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά και περίμεναν πιο πολύ περίεργοι παρά φοβισμένοι.

Άρχισαν να ίπτανται…

Πετούσαν όρθιοι κι αγκαλιασμένοι μέσα σε ένα ληθαργικό, ομιχλώδη φόντο ενώ μικρές λάμψεις τους αποσπούσαν την προσοχή κάθε λίγο. Λάμψεις που έπαιρναν σχήμα και χρώμα, μυρωδιά και ήχο… Είχαν μπροστά τους υλοποιήσεις προσώπων, γεγονότων και καταστάσεων..πραγματικότητες που κάποιες τις έβλεπαν σα θεατές από μακριά ενώ άλλες τους πλησίαζαν και τους έκαναν κοινωνούς καταστάσεων από το μέλλον που θα ερχόταν…ή που ήδη ζούσαν…

Ηλιόλουστες μέρες εναλλάσσονταν με παγερές νύχτες…Γεωγραφικά μήκη και πλάτη σε κάμψη, τους μετέφεραν παντού και πουθενά…Ο χώρος κι ο χρόνος, το μηδέν και το άπειρο …το ποτέ και το πάντα…όλα εκεί.

Τα χρόνια κυλούν όμοια με τη σκόνη που πέφτει από το στενότερο σημείο της κλεψύδρας. Ο Ρουβικώνας και η Κάτια ουραγοί και υποκινητές των πιο σημαντικών στιγμών κι ανακαλύψεων των Αιώνων που περνούν. Πρωταγωνιστές ή κομπάρσοι, φανερά ή λιγότερο εμφανείς μα πάντα σε διαρκή φυγή, μεταμφιέσεις κι αλλαγή ταυτότητας, καθώς τα χρόνια που χαράζουν τα σημάδια τους αμείλικτα στα πρόσωπα και τις ζωές των ανθρώπων , είναι για εκείνους μικρές σταγόνες στη θάλασσα του Χρόνου.

Αμερική

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος στα πρώτα του πειράματα με τον Κεραυνό έχει δίπλα του ένα κάτισχνο – σχεδόν ασθενικό νέο – μοιάζει τόσο με το Ρουβικώνα…μαζί ανακαλύπτουν το αλεξικέραυνο, διαπιστώνοντας την ηλεκτρική φύση των κεραυνών. Η Ηλεκτρική θερμάστρα με επαγωγή αέρα και οι διεστιακοί φακοί ακλουθούν, ενώ καμία πατέντα δεν κατοχυρώνεται καθώς ο Φραγκλίνος και ο βοηθός του θεωρούν ότι όλα αυτά ανήκουν στον κόσμο…

Ρωσία

Στην αυλή της Μεγάλης Αικατερίνης (Β’) της Ρωσίας η Κατιούσα προσφέρει αφειδώς τις υπηρεσίες της . Είναι η αγαπημένη της φίλη και η μόνη στην οποία εκμυστηρεύεται τις ερωτικές της περιπέτειες με τους εικοσιτρείς συνολικά εραστές της …

Γερμανία

Στη χιονισμένη Λειψία του 1740 ο Ρουβικώνας είναι ένας από τους βοηθούς – εκτελεστές της εξώκοσμης τοκάτας και φούγκας σε Ρε Ελάσσονα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ….

Γαλλία

Στη Βαστίλη της Γαλλίας το πριόνισμα των άκρων της μοναρχίας κορυφώνεται με τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 ενώ δέκα χρόνια μετά ο Ναπολέων Βοναπάρτης εγκαθιστά δικτατορία…τα Παιδιά του Σκοταδιού, ανώνυμοι πρωτοστάτες σε πορείες διαμαρτυρίας και σε όσα γεγονότα ακολούθησαν…

Ο δέκατος όγδοος αιώνας περνάει τη σκυτάλη του λαχανιασμένος στον δέκατο ένατο και πέφτει σκοντάφτοντας…

Τις 21 Μαρτίου του 1800, υπογράφεται στην Κωνσταντινούπολη η συνθήκη μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Ο Ρουβικώνας ξεναγείται από την Κάτια στη Μόσχα και με άκρα μυστικότητα ψάχνουν επί ματαίω να βρουν στοιχεία και πράξεις της μεγάλης οικογένειας του Φαέθωνα.

Οι εραστές παρακολουθούν στις πρώτες σειρές την πρεμιέρα της Πρώτης συμφωνίας στη Βιέννη υπό τη Διεύθυνση του Λουνβιχ Βαν Μπετόβεν…

Λίγα χρόνια μετά η κοιτίδα του Πολιτισμού και τη Δημοκρατίας, η Μεσογειακή Ελλάδα αποπειράται να αποτινάξει από πάνω της τον Οθωμανικό ζυγό που επί τέσσερεις αιώνες δυναστεύουν και τυραννούν το μικρό και ταλαιπωρημένο της κράτος . Ο Ρουβικώνας με διασυνδέσεις στη Βρετανία και σε μεγάλους φιλέλληνες της εποχής πληροφορείται την απελευθέρωση των πρώτων Ελληνικών πόλεων από τους Οθωμανούς. Ξεκινούν τα Καλάβρυτα κι ακολουθεί η Καλαμάτα. Η 25η Μαρτίου του 1821 τίθεται κι επίσημα συμβατική ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης, για την ανεξαρτησία των Ελλήνων από την Οθωμανική αυτοκρατορία.

Η χωροχρονική περιδίνηση των εραστών συνεχίζεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, οι εικόνες περνούν μπροστά από τα υπό συνεχή μετεικάσματα μάτια τους…

Κατασκευάζεται η πρώτη ατμομηχανή και λίγα χρόνια αργότερα η διώρυγα του Σουέζ, πρόσωπα γεννιούνται και μεγαλώνουν αφήνοντας το αποτύπωμά τους στην Ιστορία…Μαχάτμα Γκάντι, Αλβέρτος Αινστάιν, Τέσλα, Ρέντγκεν…

Το ζευγάρι επισκέπτεται την απελευθερωμένη Ελλάδα το 1896 και παρακολουθεί στην Αθήνα μια παγκόσμια προσπάθεια συμφιλίωσης των Εθνών μέσα από τον Αθλητισμό. Τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες των νεώτερων χρόνων…

Την ειρήνη διαδέχεται ο πόλεμος και το λευκό καλύπτεται αρχικά από γκρι πριν πνιγεί στο απόλυτο μαύρο…Το 1914, ξεσπά ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Οι Ενωμένες Δυνάμεις, καλούμενες και Δυνάμεις της Αντάντ (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία η Ρωσία και οι ΗΠΑ) νίκησαν τις Κεντρικές Δυνάμεις καλούμενες και Τριπλή Συμμαχία, (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία και Βουλγαρία) και οδήγησαν αφενός στην κατάρρευση τεσσάρων αυτοκρατοριών και σε ριζικές αλλαγές στον χάρτη της Ευρώπης. Ο Ρουβικώνας πολεμά στο πλευρό των Βρετανών έχοντας παρουσιαστεί ως γιός του …εαυτού του και τραυματίζεται θανάσιμα. Με τη βοήθεια της Κάτιας φυγαδεύεται στις Ηνωμένες πολιτείες όπου και διαμένουν μέχρι τη λήξη του Πολέμου σε μια επαρχία του Βορρά.

Πικάσσο , Φρόυντ, Παπανικολάου, Μαρξ …η διαδοχή των προσώπων είναι καταιγιστική.

Βιομηχανική Επανάσταση , Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος…μια κόκκινη σημαία με τη σβάστικα ανεμίζει στο κέντρο της περιδίνησης, φωτιά καπνός… οργή και θάνατος…αμέσως το χρώμα της αλλάζει, η σημαία θαμπώνει τσαλακώνεται…το ύφασμα της αρχικά φθείρεται και κατόπιν λερό…σχίζεται και παίρνει φωτιά, η άνοδος και η πτώση των αιμοδιψών Ναζί σε λίγα δευτερόλεπτα…ή έτσι φαίνεται στους απέθαντους;

Ο πλούτος με τη φτώχεια και η ζωή με το θάνατο, χορεύουν με μόνιμο παρτενέρ τον Άνθρωπο.

Το μικρό και μεγάλο Άνθρωπο.

Η περιδίνηση διαρκής …η λάμψη εκτυφλωτική…

Εξαιτίας της ταχύτητας, η Κάτια αδυνατεί να παρατηρήσει ότι καθώς οι εικόνες αρχίζουν να εξαϋλώνονται και να γίνονται πιο αχνές , όπως όταν πρωτοεμφανίστηκαν…είναι μόνη της και περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της…ένας εκκωφαντικός θόρυβος συνοδεύει το τέλος του ταξιδιού. Σφίγγει τους πήχεις της και πιέζει τις παλάμες της πάνω στ αυτιά της ενώ νοιώθει να προσγειώνεται σε στέρεο έδαφος..ένα κρεβάτι.

Το ενοχλητικά φωτεινό λευκό αρχίζει να μειώνει την έντασή του…η ζάλη της στην αρχή του τέλους της…ανοίγει τα φυσικά της μάτια σε έναν τόπο αρχικά άγνωστο. Κι όμως σε λίγες στιγμές ξέρει…σκεπάζει τη γύμνια της μ ένα σεντόνι…Μόνη σε ένα σπίτι λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη…κι Εκείνος …μόνος.

Θαμμένος από δεκαετίες ζωντανός με ένα θρησκευτικό θησαυρό να μην τον αφήνει να κινηθεί. Ηλίθιες δοξασίες των ευκολόπιστων. Τα σύμβολα της Πίστης δεν ενεργούν πάνω τους…μόνο ο Έρωτας και η Αιώνια Αγάπη.

Αύγουστος 1965
Κωνσταντινούπολη
Ρωμέικο Νεκροταφείο Εγρίκαπου

 

Οι τυμβωρύχοι έκρυψαν τον Σταυρό του Μεγάλου Κωνσταντίνου σε ένα δερμάτινο σάκο και τράπηκαν σε άτακτη φυγή.

Είναι εκεί, τυλιγμένη σ ένα μαύρο μανδύα με την πλούσια κουκούλα του να μην αφήνει ούτε υποψία των χαρακτηριστικών της, ελεύθερη.

Ο κουρνιαχτός της σκόνης από την έξοδο των – όμοιων με λυσσασμένη αγέλη από λύκους – τυμβωρύχων καταλαγιάζει. Μαζί του κι ό άνεμος.

Μέσα στον τάφο δεν ακούγεται τίποτα. Οι αιωρούμενοι κόκκοι της άμμου, χρυσίζουν από το ελάχιστο φως που διαρρηγνύει το σκότος στην είσοδο.

Πλησιάζει με βήματα Ιέρειας πριν τη θυσία προς το βωμό.

Η μουμιοποιημένη μορφή, τα αραιά μαλλιά και η λερή του σαπισμένη σάρκα την οδηγούν να φέρει την παλάμη στο στόμα και να σκεπάσει ένα λυγμό.

Μια κραυγή λύτρωσης κι απόγνωσης.

Κοιτάζει σκουπίζοντας τα μάτια της, καθώς τα δάκρυά της παραμορφώνουν το είδωλο…Χαϊδεύει το σάπιο ροζιασμένο δέρμα, κοντά στα χείλη. Οι εξοχές που δημιουργούν οι υπερμεγέθεις κυνόδοντες… είναι …σκίζει με τα νύχια της την αδύναμη σχεδόν διάφανη πέτσα…βλέπει τα δόντια… δεν είναι ανθρώπινα αλλά ούτε και …μα δεν μπορεί…είναι τοποθετημένα εκεί …σηκώνει ένα τους και το κοιτάζει στο φως στρέφοντάς το στην είσοδο...αγριόχοιρος…μα

Ένα άγγιγμα στο λαιμό της, την κάνει να ανατριχιάσει ολόκληρη…να πονέσει από φόβο και να λυγίσει από προσμονή την ίδια στιγμή. Το άγγιγμα μετατρέπεται σε χάδι...”Ρουββββ”

Την πνίγει μ ένα παρατεταμένο φιλί και τη σφίγγει πάνω του ενώ οι δυνάμεις της, την εγκαταλείπουν.

Λιποθυμά, την ώρα που εκείνος ξεσπά σε δυνατά γέλια και δάκρυα χαράς…Τα γέλια του, γεμάτα ένταση, χτυπούν τους αιωνόβιους μαρμάρινους τοίχους κι επιστρέφουν πίσω παραμορφωμένα. Τη σηκώνει ξαπλωμένη στο ύψος του στέρνου του και τη βγάζει στο φως της μέρας που ήλθε.

……………………………………………………………

Και πάλι μαζί…

Κάνουν έρωτα όπως ποτέ…σα λυσσασμένοι. Λαχανιάζουν στην αναζήτηση μεγαλύτερου πάθους. Κυνηγούν την ηδονή σε όλες της τις εκφάνσεις…την ευχαρίστηση με όλα της τα πρόσωπα.

Χορτασμένοι εικόνες κι εμπειρίες, πικραμένοι από την απληστία και τις αντιδράσεις των Ανθρώπων μπροστά σε ότι δεν μπορούν να καταλάβουν, οι Απέθαντοι Εραστές μπλεγμένοι σε έναν ψυχοσωματικό δεσμό…συνεχίζουν την πορεία τους στο Χώρο και το Χρόνο, έχοντας ο Ένας τον Άλλο.

Ο Έρωτας κι η Αγάπη, η μηχανή και το καύσιμο στην ατέρμονη κίνηση και πορεία στο Άγνωστο…

Εις τους Αιώνες των Αιώνων…

 

ΤΕΛΟΣ

 

 

Επιμέλεια κειμένου

Δημήτρης Μποσκαΐνος

Ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος είναι 43 ετών παντρεμένος και πατέρας μιας κόρης. Ζει κι εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός στην Αθήνα, κι όταν δε βρίσκεται στη δουλειά ή με την οικογένειά του, συνήθως γράφει και χαλαρώνει στον… Κόσμο του. Λάτρης της λογοτεχνίας του Φανταστικού από παιδί, γράφει ιστορίες για αγρίους, παράξενες ή με χιούμορ, λυτρωτικές ή θέτοντας προβληματισμούς... Το γράψιμο είναι για εκείνον, αυτοκριτική και ψυχοθεραπευτική μέθοδος που μαζί με τη μουσική και τον ποιητικό λόγο τον βοηθούν να αντέχει το σήμερα. Ξεκίνησε προ τριετίας να δημοσιεύει μικρά διηγήματα στα e-magazines: microstory.gr, bibliotheque.gr, staxtes.com, ideostato.gr, ενώ τα 24grammata.gr του δημοσίευσαν και το πρώτο τουebook με τίτλο «Παράξενες Ιστορίες». Με τις δημοσιεύσεις του να ξεπερνούν τις 50 μέσα σε τρία χρόνια (διηγήματα, κείμενα και ποίηση) ετοιμάζει πυρετωδώς με τους λογοτεχνικούς του πράκτορες (Αγγέλα Παντελή και Στέφανο Ξένο), την πρώτη του συλλογή διηγημάτων και βρίσκεται επί της απαραίτητης ιστορικής έρευνας για το πρώτο του μυθιστόρημα. Το Δεκέμβριο του 2014 κερδίζει το 1ο πανελλήνιο βραβείο στο Διαγωνισμό με θέμα : "το δείπνο",που διοργάνωσε το περιοδικό βιβλιοκριτικής diavasame.gr και το ιταλικό εστιατόριο da bruno, με το διήγημα του "ΔΕΙΠΝΟ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ". Συνεργάζεται με τον Κώστα Θερμογιάννη και τον υπέροχο λογοτεχνικό ιστοχώρο του "το βιβλίο.net", όπου δημοσίευσε σε συνέχειες την ερωτοβαμπιρική του Νουβέλα "Ρουβικώνας , ο Απέθαντος Εραστής" και συνεχίζει με την δική του στήλη "οι Παράξενες Ιστορίες του Δημήτρη Μποσκαΐνου" σε (σχεδόν) εβδομαδιαία βάση. Το τελευταίο διάστημα συνεργάζεται με την συγγραφέα, ηθοποιό και σκηνοθέτη Άντα Τσεσμέλη κι ετοιμάζουν μαζί Θεατρικές Καταστάσεις που θα συζητηθούν...

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!