Σ΄ένα βλέμμα

19.11.2017

 

Τραχύς δρόμος ο καημός.
Δριμύς χείμαρρος ο αναστεναγμός,
βιάζεται να πνίξει τον επόμενο λυγμό,
η απουσία σκοτάδι φέρνει πυκνό.

Όταν αγαπημένη ανάσα παύσει να ηχεί,
όταν ένα βλέμμα δεν είναι πια εκεί,
όταν λείπει μια ζωή που άγγιξες,
κι ακόμη αναρωτιέσαι κάθε βράδυ το γιατί,
ένας πυρετός μια λάβα η σκέψη σου
φλογίζει το κορμί.

Κι αδύναμος λυγίζεις κλαις χωρίς αναπαμό,
κι αφήνεσαι να παρασυρθείς,
στου απείρου τον ωκεανό
αποζητώντας να ακούσεις τη φωνή,
που μ’ όμορφα χρώματα
έντυνε όλη σου τη ζωή.

Κι αν στο βάθος του σκοταδιού,
τρεμοπαίξει ένα αχνό λευκό κερί,
κι αν μες στου απείρου τη σιωπή
ακούσεις μια μουσική γνώριμη μελωδική
ορμάς σαν άνεμος ελπίδας ιδανικής
τη φλόγα αυτή να αγγίξεις, στο φως της να βυθιστείς.

Κι αν δεν συναντήσεις κι αυτή τη βραδιά
αυτό που από τα μάτια έχει χαθεί,
δεν έχεις αφήσεις άδεια από ελπίδα από προσμονή
την πονεμένη, τη ματωμένη σου ψυχή.

Κι αν η νοσταλγία
έχυσε πικρά δάκρυα κι απόψε,
κι αν το κορμί συνέχισε να αιμορραγεί,
κι αν η καρδιά ακόμη προσεύχεται γονατιστή,
η παρουσία που αποζητάς το γνωρίζεις δεν χάθηκε,
τυλιγμένη είναι στο λευκό φως
σε μια γαλήνια άκρη του ουρανού,
και θα ‘ρθει το ξέρεις η στιγμή
που ο χρόνος  πάλι θα χαθεί
γιατί το βλέμμα που αναζητάς θα σε θωρεί
κι ότι ζητάς θα υπάρχει για πάντα μαζί σου
μέσα εκεί.

Σ’ ένα βλέμμα αλήθεια
προβάλλει σαν όνειρο όλη μας η ζωή
και τίποτα δεν αξίζει πιο πολύ
από όταν σε κοιτάει να ‘σαι πάντα εκεί…

 

γράφει ο Θεόδωρος Μαντάς

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου