Σ΄ένα βλέμμα

19.11.2017

 

Τραχύς δρόμος ο καημός.
Δριμύς χείμαρρος ο αναστεναγμός,
βιάζεται να πνίξει τον επόμενο λυγμό,
η απουσία σκοτάδι φέρνει πυκνό.

Όταν αγαπημένη ανάσα παύσει να ηχεί,
όταν ένα βλέμμα δεν είναι πια εκεί,
όταν λείπει μια ζωή που άγγιξες,
κι ακόμη αναρωτιέσαι κάθε βράδυ το γιατί,
ένας πυρετός μια λάβα η σκέψη σου
φλογίζει το κορμί.

Κι αδύναμος λυγίζεις κλαις χωρίς αναπαμό,
κι αφήνεσαι να παρασυρθείς,
στου απείρου τον ωκεανό
αποζητώντας να ακούσεις τη φωνή,
που μ’ όμορφα χρώματα
έντυνε όλη σου τη ζωή.

Κι αν στο βάθος του σκοταδιού,
τρεμοπαίξει ένα αχνό λευκό κερί,
κι αν μες στου απείρου τη σιωπή
ακούσεις μια μουσική γνώριμη μελωδική
ορμάς σαν άνεμος ελπίδας ιδανικής
τη φλόγα αυτή να αγγίξεις, στο φως της να βυθιστείς.

Κι αν δεν συναντήσεις κι αυτή τη βραδιά
αυτό που από τα μάτια έχει χαθεί,
δεν έχεις αφήσεις άδεια από ελπίδα από προσμονή
την πονεμένη, τη ματωμένη σου ψυχή.

Κι αν η νοσταλγία
έχυσε πικρά δάκρυα κι απόψε,
κι αν το κορμί συνέχισε να αιμορραγεί,
κι αν η καρδιά ακόμη προσεύχεται γονατιστή,
η παρουσία που αποζητάς το γνωρίζεις δεν χάθηκε,
τυλιγμένη είναι στο λευκό φως
σε μια γαλήνια άκρη του ουρανού,
και θα ‘ρθει το ξέρεις η στιγμή
που ο χρόνος  πάλι θα χαθεί
γιατί το βλέμμα που αναζητάς θα σε θωρεί
κι ότι ζητάς θα υπάρχει για πάντα μαζί σου
μέσα εκεί.

Σ’ ένα βλέμμα αλήθεια
προβάλλει σαν όνειρο όλη μας η ζωή
και τίποτα δεν αξίζει πιο πολύ
από όταν σε κοιτάει να ‘σαι πάντα εκεί…

 

γράφει ο Θεόδωρος Μαντάς

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου