Σάλπισμα ερωτικό και πένθιμο

21.10.2014

 

 

Μέσα στην σκόνη και τις χίμαιρες ενός αιώνιου σκοταδιού
ατέρμονα τα παρακάλια των διψασμένων
για το σώμα της πιο ηλιοφώτιστης των θαλασσογέννητων…
Ερωμένης.

Φτάσε σε μένα… γυναίκα.
Γυναίκα όμορφη στα χάδια μου σμιλεμένη.
Γυναίκα πανώρια στα χρώματα της γης ντυμένη,
από πέτρες και βότσαλα της πατρίδας μου
ραμμένη… στον ήλιο της αλμυρής θαλάσσης
η φτιάξη σου ψημένη.

Το σώμα σου, η ανάσα σου, η φρέσκια φλοίδα της σάρκας σου
ο νόστος που γυρεύω. Έχω χαθεί στα σκιάχτρα των ερήμων…
έχω δεθεί στα αγκάθια
των λιπόθυμων ανθών στη ξερή άμμο των νησίδων
της βραχνής φωνής μου.

Οι καρποί μου ουρλιάζουν μόνο για τη γεύση σου. Τη ζητούν…
να γδύσουν τον σπόρο της πλάσης τους εντός σου,
να γίνουν σταγόνα μελωμένη… θα κυλά στο αίμα σου να μας ενώνει.
Σκόνη τα πανιά μας μη λερώνει. Τα χείλη σου βοριάς μη τολμά να σιμώνει.


Στην αναμονή και στα συμπαγή αναφιλητά των δειλινών
θολώνει ο αχός τις μορφές μας.
Τα χέρια σου πλέξε με τα δικά μου,
δέσε το σκαρί σου στα πλευρά μου.

Στα χαρακτηριστικά σου ζωγράφισα τις αγιογραφίες των εκκλησιών,
τις όσες θυμάμαι. Από κάθε απόκρημνη ακτή συνέλεξα
τα οστά των άσπρων καβουκιών.
Εκείνα στα οποία οι ναυτικοί έθαψαν
τις ελπίδες τους, καρφώνοντας τις βίαια
πάνω στις κορφές των βράχων.

Το βλέμμα μας πρέπει να γαντζωθεί πάνω στα σκαριά των ονείρων.
Κάπου να κρατηθεί, σε κάτι λιγότερο στέρεο, ελάχιστα θνητό
στη ρευστότητά του. Χρειάζεται να κυλήσουμε, για να ζήσουμε.

Ο θάνατος αγαπά τα αγάλματα, έχουν μια μόνο πόζα, όπως οι νεκροί…
Aδυνατούν να ξεφύγουν.
Οφείλουμε να κινήσουμε… για να ξεντυθούμε το σκοτάδι.
Φτάσε με… οδεύω προς εσένα.

Πιάσε με πριν παραδοθώ στον βαρκάρη.
Λίγο ακόμα, μου λέει, και θα μείνω άδειο κουφάρι.
Φοβάμαι… νιώθω πως τρέχω, ενώ απλώς με βλέπω
να πέφτω. Με δυσκολία πια κινούμαι.
Μην αφήσεις να χαθούμε.

 

_

γράφει ο Τάσος Μιχαηλίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου