Σάρα-Κατερίνα Παπαδάκη | Και να που τελικά έγινε επανάσταση

Δημοσίευση: 17.04.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Νοιώθω να πνίγομαι, να θέλω να φωνάξω, μα από τα χείλη μου δεν καταφέρνει να βγει κανένας ήχος.

Βγαίνω να πάρω αέρα, μα όσο βαθιά κι αν είναι η ανάσα μου, δεν είναι αρκετή.

Κοιτάζω το είδωλό μου στο καθρέφτη. Θολά μου ανταποδίδει το βλέμμα. Θολά…Άχρωμα…

Προσπαθώ να δω μέσα από αυτό μα δεν τα καταφέρνω. Φευγαλέα μόνο βλέπω ένα μικρό κορίτσι να κυνηγά ένα κόκκινο μπαλόνι. Όσο κι αν προσπαθώ όμως να κρατηθώ από την εικόνα του, από το χαμόγελό του, μου ξεγλιστρά.

Επιμένω. Μάταια. Θυμώνω, απελπίζομαι. Το είδωλό μου βουρκώνει, τα πρώτα δάκρυα βρίσκουν κιόλας το δρόμο τους προς την ελευθερία.

Μα στάσου, τα δάκρυα αυτά είναι δικά μου. Γιατί όμως; Δεν ξέρω…

Τρομάζω. Απομακρύνομαι γρήγορα από το καθρέφτη καθώς με μια αστραπιαία κίνηση σκουπίζω  αυτούς τους δύο μικρούς επαναστάτες…

Πιάνω να γράψω, μα το χαρτί είναι άσπρο…Πώς να γράψω ό,τι με βασανίζει πάνω στο λευκό, σύμβολο αισιοδοξίας, αθωότητας, φωτός; Εγώ που τα λάθη μ’ οδήγησαν σ’ αυτό το απέραντο σκοτάδι; Μια λέξη να στάξω πάνω του και θα το αμαυρώσω…

Άδικα περιμένει το μολύβι οδηγία. Μόνο μια τελεία καταφέρνει να ζωγραφίσει πάνω στο χαρτί. Πριν καν αρχίσει να σχηματίζει λέξεις, έφτιαξε μια τελεία…

Μια τελεία σε κάτι που δεν πρόλαβε να αρχίσει καν…

Κι όμως αυτή η τελεία όλο και μεγαλώνει, ώσπου καταλαμβάνει το χαρτί ολόκληρο.

Μα πως;

Τα δάκρυα φταίνε…τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια μου…

Και να που τελικά έγινε επανάσταση…

 


Η Σάρα-Κατερίνα Παπαδάκη γεννήθηκε στο Πουέρτο Ρίκο. Μεγάλωσε και ζει στον Πειραιά. Είναι απόφοιτος του Φυσικού Αθηνών. Λατρεύει  τα βιβλία, τα ταξίδια και τις φωτογραφίες. Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης κυκλοφορεί το βιβλίο της με τίτλο «Στιγμές…διηγήματα Polaroid».

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

Ακολουθήστε μας

Ποιος έχει κρύψει τα παιδιά;

Ποιος έχει κρύψει τα παιδιά;

Είχε περάσει κάμποσος καιρός από την τελευταία φορά που η Νίνα επισκέφθηκε το χωριό της. Είναι τώρα 15 χρόνια που έφυγε από το πατρικό σπιτάκι της για σπουδές, κι από τότε επιστρέφει μόνο σαν επισκέπτρια. Μία τα Χριστούγεννα, μία το Πάσχα και οπωσδήποτε το καλοκαίρι....

Λίστα αναμονής

Λίστα αναμονής

Σάββατο απόγευμα. Τον είδα έξω από τα επείγοντα του μεγάλου νοσοκομείου να περιμένει. «Δεν μπορώ να φύγω ρε φίλε. Όπου να ‘ναι με φωνάζουν. Είμαι ψηλά στη λίστα αναμονής. Δυο νούμερα έχω μπροστά μου. «Ναι, ρε, σου λέω, θα μπω. Τα πράγματα είναι ρευστά εκεί μέσα και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Λίστα αναμονής

Λίστα αναμονής

Σάββατο απόγευμα. Τον είδα έξω από τα επείγοντα του μεγάλου νοσοκομείου να περιμένει. «Δεν μπορώ να φύγω ρε φίλε. Όπου να ‘ναι με φωνάζουν. Είμαι ψηλά στη λίστα αναμονής. Δυο νούμερα έχω μπροστά μου. «Ναι, ρε, σου λέω, θα μπω. Τα πράγματα είναι ρευστά εκεί μέσα και το...

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου