Select Page

Σήμερα παντρεύομαι…

Σήμερα παντρεύομαι…

bride_b

Μία λευκή οπτασία με μακριά μαλλιά γεμάτα μπούκλες και ένα λουλουδένιο διακριτικό στέμμα στο κεφάλι, με κοιτάζει στον ολόσωμο καθρέφτη. Είμαι έτοιμη πρώτη φορά πριν την ώρα μου! Το νεανικό μου δωμάτιο ανάστατο από κρεμάστρες κουτιά. Είναι η δεύτερη φορά που αναστατώνω έτσι την ήρεμη τάξη του που χρόνια φρόντιζε η μαμά. Αγώνας μάταιος έμοιαζε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Σε μιάμιση ώρα παντρεύομαι για δεύτερη φορά. Μία κρυφή αγωνία κρύβεται στην ακίνητη φιγούρα μου. Το στομάχι μου μυρμηγκιάζει και σφίγγεται. Το βλέμμα μου κάνει μία περιπλάνηση στο δωμάτιο μέσα από το καθρέφτη. Στέκεται στο κινητό τηλέφωνο που είναι αφημένο στο κομοδίνο πίσω μου. Η οθόνη για άλλη μια φορά ανάβει, το έχω στο αθόρυβο. Κλείνω σφιχτά τα μάτια μου. Καίνε από δάκρυα που πασχίζουν να βγουν. Δεν αντέχω τρέχω στο κινητό το ανοίγω. Τριάντα αναπάντητες κλείσεις και ένα μήνυμα αναβοσβήνει. Δε χρειάζεται να δω από ποιόν είναι μία εβδομάδα τώρα τον αποφεύγω.

“Όχι δεν θα ανοίξω το μήνυμα” σκέφτομαι. Μα το χέρι μου οδηγός της καρδιάς δεν με ακούει και βρίσκομαι να διαβάζω. “Σε ικετεύω δως μου την ευκαιρία να σε αποχαιρετίσω. Σε περιμένω στο γνωστό μέρος”. Τρίβω το μέτωπό μου με αγωνία, “πώς τα κατάφερα έτσι;” ρίχνω στη φωτιά τη λογική μου παίρνω τα κλειδιά μου στο χέρι και βγαίνω έξω από το δωμάτιο τρέχοντας.

“Πού πας” ρωτάνε με αγωνία οι γονείς μου.

“Δανάη μην κάνεις καμία τρέλα”, φωνάζει η μητέρα μου. Δεν ακούω τίποτα, δε δίνω σημασία ούτε στους λιγοστούς συγγενείς και φίλους που είναι στο σαλόνι μαζεμένοι. Βάζω με τρεμάμενα χέρια μπρος αυτοκίνητο. Η καρδιά μου πάει να σπάσει. Δεν ξέρω τι πάω να κάνω, μα το κάνω. Περνάει η εικόνα του Άρη από τα μάτια μου αλλά την διώχνω αμέσως. Φτάνω στον προφήτη Ηλία το μέρος που δίναμε με τον Αλέξανδρο ραντεβού όταν είμασταν μικροί. Εκεί συναντιόμασταν και όταν στεναχωρημένοι ο ένας από τον άλλον, εκεί σιωπηρά ανταμώναμε και λύναμε τις διαφωνίες μας. Παιδιά με τόση αγάπη μέσα τους.

Νατος στέκεται κοιτάζοντας την πόλη που απλώνεται μπρος τα μάτια του. Η πρώτη μου αγάπη. Σίγουρα άκουσε το αυτοκίνητο, αλλά δεν γύρισε. Μένω λίγο στο αυτοκίνητο παίρνω μία ανάσα. “Οκ, ας το κάνω και αυτό” σκέφτομαι και ανοίγω την πόρτα. Τα βήματά μου ακούγονται καθώς πατώ τα χαλίκια, με τα νυφικά μου γοβάκια. Γυρνάει και με κοιτάζει με ένα βλέμμα γεμάτο πόνο. Γνωρίζω κάθε έκφρασή του. Κάθε ρυτίδα στο πρόσωπό του έχει γραμμένη μία ανάμνηση από τα χρόνια που περάσαμε μαζί. Μια ζέστη με συνεπαίρνει, από τις πατούσες ως το κεφάλι. Είναι υπέροχος, πάντα ήταν. Έτσι που τον βλέπω μου ‘ρχεται να ριχτώ στην αγκαλιά του. Ξαφνικά το σώμα μου πονάει από την επιθυμία αυτή.

“Όλα είναι έτοιμα έτσι;”  με ρωτάει με ψιθυριστή από την αγωνία φωνή του.

“Όλα” του απαντώ και σκύβω το κεφάλι “Γιατί γύρισες;”

“Έμαθα από τον Νικόλα πως παντρεύεσαι. Είμαι μία εβδομάδα Ελλάδα, γιατί δεν απάντησες στις κλήσεις μου;”

“Τι νόημα θα είχε; Είχαμε την ευκαιρία μας Αλέξανδρε. Δεν λειτούργησε. Τρώγαμε ο ένας τον άλλον”.

“Δεν έχουμε τελειώσει εμείς οι δύο πότε δε θα τελειώσει. Αλήθεια σε έχει αγαπήσει όπως σε αγάπησα εγώ; Εσύ τον αγαπάς;”

“Έχω αυτό που ζητούσα. Να είμαι μοναδική για κάποιον, να μη χρειάζεται να προσπαθώ τόσο πολύ γι' αυτόν. Εσύ ήσουν λαμπερός σαν τον ήλιο με έκαιγε η αγάπη αυτή. Μου έβγαζε τόσο έντονα συναισθήματα που δεν μπορούσα να διαχειριστώ. Τώρα τι ζητάς; Ξεχνάς ότι μου πέταξες την αγάπη μου στην μούρη; Είχα προσαρμόσει τη ζωή μου στα θέλω σου και τις ανάγκες σου. Πάλευα να γίνω η ιδανική γυναίκα για σένα. Και όταν αποφάσισα να κάνω κάτι για μένα για να πάρω ανάσα από αυτό το έντονο συναίσθημα που ένιωθα και μου στερούσε την ευτυχία από τις στιγμές μας, απλά ένιωσες πως σε εγκατέλειψα. Θυμάσαι ποσό απλά είπες πως δεν νιώθεις πια τίποτα για μένα; Πως ένιωθες μόνος; Τι έκανα; Να σπουδάσω ρε γαμώτο. Δεν πήγα με άλλον άντρα. Εσύ έβαλες τρίτο πρόσωπο στο γάμο μας.”

“Μα δεν έγινε τίποτα μεταξύ μας, το ξέρεις αυτό.”

“ Δεν έγινε γιατί δεν πρόλαβε. Γιατί το κατάλαβα! Γιατί τα ξαναλέμε αυτά; ”

“Δε μου έδωσες ποτέ την ευκαιρία να σου εξηγήσω. Απλά έφυγες!”

“Κατηγορούμαι για ποιο; Για το πόσο πολύ σε αγάπησα; Μου είχες πει πως σε έπνιγα ότι τα ήθελα όλα δικά μου. Ότι σε είχα ευνουχίσει με την ζήλια μου. Πέρασα μέρες άυπνη, είχε κλείσει το στομάχι μου, πόναγε όλο το σώμα μου. Η συναισθηματική απιστία είναι το ίδιο μεγάλη Αλέξανδρε. Με πέταξες έξω από την καρδιά σου. “Άλλη άκουγε τις εξομολογήσεις σου, τα προβλήματά σου. Δε μου έδωσες τίποτα να κρατηθώ, έκανα ένα βήμα πίσω, σε άφησα ελεύθερο από μένα. Κυρά- Κατίνα δεν γίνομαι το ξέρεις.”

“Ήμουν θυμωμένος. Ήθελα να είσαι πλάι μου εκείνη την περίοδο που είχα προβλήματα στη δουλειά. Εσύ σπούδαζες και…”

“Προσπαθούσα να τα προλάβω όλα. Σπίτι, δουλειά, μαθήματα να σε έχω ικανοποιημένο, να μη σου λείπει τίποτα και εσύ; Αν ένιωθες όλα αυτά γιατί δε μίλαγες;

“Ήθελα να το καταλάβεις μόνη σου.”

Κοιτάζω το ρολόι μου η ώρα πλησιάζει

“Πρέπει να φύγω”

“Εμείς οι δύο θα γεράσουμε μαζί!” μου λέει με αργά συλλαβιστά λόγια. Με κοιτάζει έντονα μέσα στα μάτια. Αυτά τα τεράστια μάτια που παίρνουν το βαθύ χρώμα του κυπαρισσιού. Με πιάνει από τα μπράτσα με φέρνει κοντά στο στέρνο του. Όλες οι άμυνές μου καταρρέουν σε μία στιγμή. Τα χέρια του πιάνουν απαλά το πρόσωπό μου, κοιτιόμαστε βαθιά στα μάτια, ο χρόνος σταματάει. Αργά φυλακίζει τα χείλη μου στα χείλη του σε ένα αχόρταγο φιλί. Δεν υπάρχει τίποτε, μόνο εγώ και αυτός. Δεν θέλω να τελειώσει, αχ να έμενα για πάντα εκεί σε αυτό το ατέλειωτο σχεδόν εφηβικό φιλί που είναι γεμάτο οικειότητα, αγάπη και πάθος. Πάθος που δεν το έχω ζήσει με τον Άρη. Δεν θα αγαπήσω κανέναν άλλον περισσότερο από εκείνον, ποτέ. Μα η ανάμνηση του πόνου που έζησα εκείνη την περίοδο μπαίνει αναμεσά μας. Βλέπω εμένα σα μικρό παιδί που το μαλώνουν και κάθεται μόνο στη γωνία χωρίς να ξέρει πού έχει φταίξει. Αυτή η σκέψη με συνεφέρει.

“Ίσως για αυτό δεν μπορούμε να είμαστε μαζί επειδή αγαπιόμαστε παράφορα.” Τον σπρώχνω απαλά!

“Γιατί μας τιμωρείς;”

“Φοβάμαι Αλέξανδρε! Φοβάμαι να σου εμπιστευτώ την καρδιά μου ξανά, φοβάμαι να προσπαθήσω, έχω κουραστεί να πονάω. Άργησες,να ξερες πόσο σε περίμενα! Γεια σου Αλέξανδρε”, είπα και έτρεξα στο αυτοκίνητο πριν αλλάξω γνώμη. Δεν ήταν καθόλου δίκαιο για τον ‘Άρη, ο γλυκός μου Άρης. Αυτός που γιάτρεψε τις πληγές μου, αυτός που αποδέχτηκε εμένα για αυτό που είμαι, αγάπησε τα ελαττώματά μου. Εκεί είναι η ζωή μου δεν γίνεται να τον προδώσω για μία αγάπη που είχε την ευκαιρία της, που με πλήγωσε τόσο, με αμφισβήτησε. Ο φόβος της αποτυχίας της δεύτερης φοράς γεμίζει την ψυχή μου με μία μεγάλη κούραση. Το τηλέφωνο καλεί, ακουμπισμένο από ώρα στο κάθισμα του συνοδηγού, στην οθόνη γράφει Άρης. Ανοίγω το τηλέφωνο βιαστικά.

“Δανάη σε ψάχνουν οι γονείς σου! Να ανησυχήσω αγάπη μου;”

“Όχι, ομορφιά μου, μην ανησυχείς, θα είμαι στην ώρα μου!”

_

γράφει η Ελίνα Παππά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Περιγράψατε τόσο έντονα τα συναισθήματα της ηρωίδας, που μας βάλατε στο τριπάκι να νιώσουμε λίγη από την ¨δικαιολογημένη¨ αναστάτωση της!!!! Μπράβο σας Ελίνα… μου άρεσε πολύ η ιστορία σας!!!!

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Νεανικό φρέσκο και αληθινό Θεωρούμε τον,την συντροφό μας δεδομένο φτάνουμε μέχρι και να αδιαφορούμε και όταν ο άλλος κάνει την επανάστασή του και τον χάνουμε τότε ξαναθυμόμαστε ότι τον αγαπάμε και ελπίζουμε επανασυνδέσεις Άλλοτε πετυχαίνει ο μελοδραματισμός άλλοτε όχι Εξαρτάται από το πόσο πόνεσε ο φυγάς και από το πόσο σωστός χαρακτήρας είναι για να μπορεί να διαλέξει τον σύντροφο που δεν θα την πονέσει όπως ο πρώην

    Απάντηση
  3. Μεταλίδης Κώστας

    Όταν νιώσεις τη μεγάλη αγάπη, καλωσορίζεις το μεγαλύτερο φόβο! Μα να θυμάσαι πως, η ζωή με αγάπη προχωράει όχι με φόβο. Πολύ δυνατή η ιστορία σου! Ίσως ο τρόπος που γράφεις… Για μια στιγμή παρασύρθηκα! Θέλησα να πάρω θέση! Να βρω ποια είναι η λογικότερη απόφαση για τη Δανάη. Μα όπως λεω συχνά… Η αγάπη δεν κατοικεί στη λογική, αλλά βαθειά μέσα στην ψυχή!

    Απάντηση
  4. Elina

    Χρυσούλα,Σοφία,Λένα,Κώστα! Σας ευχαριστώ για τα ενθαρρυντικά σας σχόλια, στο δειλό μου ξεκίνημα , στον κόσμο της γραφής .
    Ελίνα Παππά

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Μπραβο Ελινα μου…τι κριμα που δεν εχει αλλες 200-300 σελιδες!Ειμαστε διπλα σου συνεχισε γιατι μας αρεσεις!!Σε φιλω!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!