Σε θυμάμαι, της Άννας Φουγάλα

27.10.2015

 

 

Τον είδες! Τα μάτια του - έντονα γαλάζια τότε, κάπως ξεθωριασμένα τώρα, ανάμεσα σε πεσμένα και ζαρωμένα βλέφαρα και πίσω από γυαλιά -κοίταζαν κατευθείαν μέσα στα δικά σου.

«Είναι αυτός ή κάποιος που θα του έμοιαζε;» σκέφτηκες και του χαμογέλασες ευγενικά.

Πενήντα πέντε χρόνια μετά από την πρώτη φορά που (τον) ερωτεύτηκες, σκέφτηκες για μια στιγμή να μη χάσεις την ευκαιρία να ξανανιώσεις νέα.

Ένιωσες τη λαχτάρα να τον ξαναδείς, να πονέσεις από το ανικανοποίητο. Στον θύμισαν τα μάτια του ηλικιωμένου επιβάτη της γραμμής του τραίνου Πειραιάς - Κηφισιά, ένα ανοιξιάτικο πρωινό μιας Τρίτης, καθώς κάθισες απέναντί του.

Ήταν αυτός ή τον έφτιαξε το συναίσθημα και η έντονη επιθυμία που σ’ έπιασε στα εβδομήντα σου, η νοσταλγία για το ερωτεύσιμο ή μήπως υπάρχει ακόμα εκείνη η δύναμη της πιο παλιάς πληγής σου, που νέα τη θεωρούσες εμπόδιο και τώρα την αναζητάς ως νιότη και ψάχνεις, ψάχνεις την πληγή, την ξύνεις, μα δε ματώνει. Πάει πέρασε. Σου πέρασε…

Χαμογελάς ευγενικά στον κύριο απέναντι.

«Δίνω όσα θες να μου πεις τη σκέψη σου» λες μέσα σου και ξεδιάντροπα κοιτάς το χέρι με τη βέρα.

Στριφογυρίζεις τη δική σου κι έπειτα βάζεις τα ακουστικά κι ακούς τη Noa να τραγουδά “life is beautiful”.

 

_

γράφει η Άννα Φουγάλα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου