Select Page

Σε τεντωμένο σχοινί, της Χριστίνας Σουλελέ

Σε τεντωμένο σχοινί, της Χριστίνας Σουλελέ

child_classroom

Απόψε θα κλείσω τηλεόραση, ραδιόφωνο, υπολογιστή. Ούτε θέλω να δω, ούτε ν’ ακούσω για πολέμους, τρομοκρατία, δολοφονίες, προσφυγιά, ανεργία. Θ’ ακούσω μουσική, θα διαβάσω ένα βιβλίο και θα κοιμηθώ νωρίς.

Απόψε νιώθω κουρασμένη. Θέλω να ξεκουραστώ, να ξεχαστώ, να αδειάσει το μυαλό μου από καθετί άσχημο. Να προσποιηθώ πως τίποτα κακό δε συμβαίνει στον κόσμο, πως έστω για ένα βράδυ, τα πάντα κυλούν ήρεμα. Λέω να πάρω και ένα τηλέφωνο τη φίλη μου. Έχω ανάγκη ν’ ακούσω τη φωνή της, να μιλήσουμε για όλα αυτά τα μικρά κι ασήμαντα που κουβεντιάζουν οι φίλες. Να κανονίσουμε να τα πούμε από κοντά.

Μια φωνή απελπισμένη, στενοχωρημένη με υποδέχεται στην άλλη γραμμή. Με γεμάτη ένταση φωνή, μου ανακοινώνει πως απολύθηκε. Τα δάνεια τρέχουν, οι λογαριασμοί τρέχουν, τα έξοδα τρέχουν κι αυτή είναι καθηλωμένη. Θα φύγει. Το αποφάσισε. Το αποφάσισαν μαζί με τον άντρα της, άνεργο εδώ και δυο χρόνια. Δεν υπάρχει φως πια σ’ αυτή τη χώρα. Άραγε υπάρχει κάπου φως;

Απόψε το off χάλασε, κόλλησε, δεν υπακούει. Απόψε δε θα ξεχαστώ, δε θα κοιμηθώ. Τα άσχημα νέα που ήθελα να αποφύγω, δεν βρίσκονται απομονωμένα από μένα. Βρίσκονται γύρω μου, δίπλα μου, μέσα μου. Μου χτυπάνε την πόρτα κι αν κάποιες φορές συνειδητά κωφεύω, δε σημαίνει πως δε φωνάζουν κι αν τα κοιτάζω από την κλειδαρότρυπα, δε σημαίνει πως περιμένουν εμένα να τους ανοίξω με το κλειδί. Κλέφτες είναι και φτιάχνουν αντικλείδια, βρίσκουν τρόπο ν’ ανοίξουν, να εισβάλλουν, να αρπάξουν και να μου θυμίσουν πως κι εγώ δεν είμαι εξαίρεση.

Απόψε τα λεπτά περνούν βασανιστικά αργά. Έχω μείνει αποκαμωμένη, μουδιασμένη και κοιτάζω το κενό. Ούτε ν’ ακούσω μουσική, ούτε να διαβάσω μπορώ. Είμαι άυπνη κι αύριο πρέπει να σηκωθώ πρωί, να ετοιμαστώ για τη δουλειά. Μακάρι να με περίμενε εκεί ένας υπολογιστής, να καθίσω απέναντί του χωρίς να με νοιάζει αν θα δει τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια μου, αν θα αισθανθεί τα άνευρα ή νευρικά χέρια μου, αν θα ακούσει τη βαριά φωνή μου, αν με δει άκεφη, αγέλαστη, υποτονική ή τσαντισμένη. Μακάρι να δούλευα με κάποιον, που δεν θα τον ένοιαζε αν το βλέμμα μου ήταν σκοτεινιασμένο.

Αύριο όμως θα με περιμένουν παιδιά, να τους χαμογελάσω, να τα αγκαλιάσω, να τους διαβάσω παραμύθια, να τους τραγουδήσω, να πούμε τα νέα της ημέρας, να ζωγραφίσουμε, να γελάσουμε, να παίξουμε.

Κάθε ένα από αυτά, θα κουβαλάει το δικό του φορτίο. Την ανεργία των γονιών του ή την έλλειψή του λόγω μετανάστευσης, την ορφάνια, τις εικόνες από τη φρίκη ενός πολέμου. Μεγάλο βάρος για τους μικρούς του ώμους, ειδικά όταν λείπει και το αντίβαρο, ένα κολατσιό, ένα μολύβι, ένα όνειρο.

Αύριο, δεκάδες παιδικά μάτια, θα καρφώσουν το βλέμμα τους πάνω στο δικό μου και θα με ικετέψουν να τ’ αλαφρώσω, να τ’ απαλλάξω, να σηκώσω για λίγες ώρες το βάρος τους. Σ’ έχει κοιτάξει στα μάτια ένα παιδί; Η ματιά του γίνεται πότε χάδι τρυφερό, πότε λεπίδι κοφτερό που σε πληγώνει.

Απόψε νιώθω ανυπεράσπιστη, φοβισμένη. Αύριο, θα με περιμένει ένας μικρούλης που θα έχει ανάγκη, να με δει να πατάω γερά στα πόδια μου, για να στηριχτεί πάνω μου και να κάνει τα πρώτα του αυτόνομα βήματα. Πώς μ’ αρέσει να τον βλέπω να χαμογελά, κάθε φορά που αλλάζει βήμα, που κορδώνεται από χαρά κι υπερηφάνεια όταν καταφέρνει να ισορροπεί στα δυο του πόδια, που με κοιτάζει μέσα στα μάτια, για να δει αν συμμετέχω στη χαρά του, που παίρνει θάρρος όταν ακούει «μπράβο, συνέχισε».

Έχεις κοιτάξει στα μάτια ένα παιδί; Υδρόγειος σφαίρα είναι η ματιά του για να βρίσκεις τις συντεταγμένες όλων των συναισθημάτων. Ένας καθρέφτης που αντανακλά τα συναισθήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Σαν κι αυτόν, προσπαθώ να ισορροπώ κι εγώ ανάμεσα στη χαρά και τη λύπη, την αθωότητα και τον παραλογισμό. Κάθε μέρα, νιώθω πως περπατώ σ’ ένα τεντωμένο σχοινί. Να μη δείχνω τη λύπη μου, για να είμαι δυνατή γι’ αυτόν που με έχει ανάγκη. Να μη δείχνω τη χαρά μου, από σεβασμό σ’ αυτόν που πονά. Δύσκολη η ισορροπία.

Πώς γίναμε έτσι; Να μην μπορούμε να χαρούμε αυτό το δώρο που λέγεται Ζωή. Κάποιοι να θεωρούνται προνομιούχοι, επειδή έχουν μια δουλειά έστω και κακοπληρωμένη. Πού να το πεις; Σε αυτόν που είναι άνεργος; Σε αυτόν που δουλεύει και δεν πληρώνεται; Η εργασία από δικαίωμα έγινε προνόμιο των λίγων. Η χαρά από όμορφο συναίσθημα που θα έπρεπε να ζητωκραυγάζει, μοιάζει σα ζαρωμένο παιδί, που λουφάζει σε μια γωνιά, από φόβο μήπως το μαλώσουν για τη σκανταλιά που έκανε. Κι όσο απλώνεται τριγύρω η λύπη, τόσο η χαρά συρρικνώνεται. Έγινε συναίσθημα προς εξαφάνιση. Απειλούμενο είδος.

Απόψε νιώθω τρωτή. Αύριο, θα πρέπει να νιώσω δυνατή, γιατί κάποια παιδιά με διδάσκουν πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και αυτονόητο. Το βήμα που θα κάνουν, το ποτήρι που θα σηκώσουν, τα χέρια που θα απλώσουν, η κίνηση του κεφαλιού προς το μέρος της φωνής μου. Κάθε μέρα, παίρνω μαθήματα από τους καλύτερους δασκάλους, που μου διδάσκουν στην πράξη πως όλα κερδίζονται με αγώνα και κυρίως, διατηρούνται με κόπο, υπομονή κι επιμονή. Και μόνο γι’ αυτά πρέπει ν’ αντέξω.

Απόψε νιώθω κουρασμένη. Tα μάτια μου είναι βαριά. Αύριο, θα πρέπει να υπερβώ για άλλη μια φορά τον εαυτό μου. Να κρύψω τα σημάδια της αϋπνίας μου και να φορέσω το πιο πλατύ χαμόγελό μου. Ηθοποιός θα γίνω και θα προσπαθήσω να παίξω, όσο πιο φυσικά μπορώ. Πρέπει να είμαι πειστική. Δίπλα μου δε θα έχω ανυποψίαστους θεατές, αλλά συμπρωταγωνιστές. Ο ρόλος μου δεν θα είναι μονόλογος, αλλά θα εξελίσσεται μέσα από τα λόγια, τις σκέψεις των παιδιών, που καταγράφουν, αντιγράφουν και μιμούνται συμπεριφορές. Αν χαμογελάσω, θα χαμογελάσουν, αν με δουν να σηκώνω το χέρι για να πιαστώ από μια ελπίδα, θα σηκώσουν κι αυτά το δικό τους, αν με δουν να κρατώ το κεφάλι ψηλά, θα κάνουν κι εκείνα το ίδιο.

Απόψε η νύχτα είναι άοσμη και πληκτική. Αύριο, να μην ξεχάσω να κόψω δυο τριαντάφυλλα από τη γλάστρα μου, να στολίσω την τάξη για να μυρίσει Άνοιξη. Θα τραβήξω και τις κουρτίνες για να μπει ο ήλιος, συνεπής και αξιόπιστος όπως πάντα. Θα τραγουδήσουμε τα πιο χαρούμενα τραγούδια, θα ζωγραφίσουμε με τα πιο φωτεινά χρώματα, θα διαβάσουμε τα πιο όμορφα παραμύθια. Όλα τα παραμύθια είναι όμορφα, γιατί πάντα οι καλοί νικάνε. Πού ξέρεις; Από τα πολλά, ίσως τα παιδιά πιστέψουν πως ο λύκος νικιέται και κάποια φορά τον κερδίσουν κι αυτά. Εμείς οι μεγάλοι κιοτέψαμε, κιοτεύουμε. Μόνο κλάψα είμαστε, από πράξεις τίποτα. Δειλία κι αυτό! Να τα περιμένουμε όλα από τα παιδιά! Τα κάναμε θάλασσα εμείς, τραβάτε κουπί τώρα εσείς για να σωθείτε.

Αργεί να ξημερώσει. Θα κλείσω τα μάτια και θα φτιάξω ένα όμορφο παραμύθι, για ένα αύριο όχι μουντό και γκρίζο, αλλά φωτεινό, παιδικό, αθώο. Το χρωστάω στα παιδιά, που είναι παιδιά μου. Στα παιδιά που δε με αφήνουν να αφεθώ, να παραδοθώ, να ξεχάσω πως υπάρχουν παραμύθια και όνειρα και που, κάθε μέρα μου υπενθυμίζουν πως όλα απαιτούν αγώνα. Στα παιδιά, που δεν πρέπει να ξεχάσουν το πιο όμορφο συναίσθημα. Το χρωστάω στη σχέση μας, που στηρίζεται στο «δούναι και λαβείν». Δίνω και παίρνω, αδειάζω και γεμίζω, συγκοινωνούντα δοχεία είμαστε.

Απόψε η νύχτα είναι γεμάτη σκιές και δαίμονες. Νιώθω να με νικάει. Σε τεντωμένο σκοινί γίνεται ο αγώνας μας, μα δε θα την αφήσω. Θα την παλέψω και θ’ αντέξω. Για τα παιδιά που θέλουν να με βλέπουν να χαμογελώ, για μένα που θέλω να τα βλέπω να ελπίζουν.

 

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

19 Σχόλια

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πόσο αληθινό κείμενο και πόσο παράπονο έβγαλες, Χριστίνα. Με άγγιξε πολύ, απ’ την αρχή ως το τέλος.

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Με μια ευαισθησία που αγάπησα γέμισες με Φως αυτό το μονόλογο. Είσαι από εκείνους τους καθηγητές που θαυμάζω. Είναι πολύ δύσκολο να δίνεις ελπίδα όταν εσύ η ίδια τη χάνεις, να χαμογελάς όταν μέσα σου έχεις θλιμμένα κομμάτια..να βοηθάς τούτα τα πλάσματα που κρέμονται από εσένα και σε έχουν τόση ανάγκη. Σου βγάζω το καπέλο Χριστίνα μου. Μακάρι όλοι οι καθηγητές να σκέφτονταν τόσο ανθρώπινα και τόσο γεμάτα όπως εσύ… Μπράβο σου!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Σε ευχαριστώ πολύ Έλενα!

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Μάχη σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα λόγια σου. Νομίζω πως όσοι, είτε δουλεύουμε μα παιδιά είτε συναναστρεφόμαστε με παιδιά, το έχουμε βιώσει αυτό το συναίσθημα, να ισορροπούμε τα συναισθήματά μας.Είναι ψυχοφθόρο αλλά και ψυχοθεραπευτικό. Κι αυτή είναι η ομορφιά.
    Η φωτογραφία που επέλεξες είναι υπέροχη. Περίμενα ένα τεντωμένο σχοινί με κάποιον να ακροβατεί και με εξέπληξες ευχάριστα.
    Μία διόρθωση: Είμαι δασκάλα, όχι καθηγήτρια και αυτό τον διαχωρισμό τον κάνω για να διευκρινίσω τη βαθμίδα της εκπαίδευσης. Η ουσία είναι πως είτε στην Α/θμια, είτε στη β/θμια ή στην γ/θμια εκπαίδευση δουλεύουμε, δάσκαλοι είμαστε. Σε ευχαριστώ για την επιμέλεια.

    Απάντηση
  5. Χριστίνα Σουλελέ

    Το κείμενο το εμπνεύστηκα όχι μόνο από προσωπικές εμπειρίες αλλά και από συζητήσεις με συναδέλφους. Οι αγωνίες οι δικές μας μπαίνουν στην άκρη, όταν έχουμε κοντά μας παιδιά που βιώνουν την ασχήμια της εποχής.

    Απάντηση
  6. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Χριστίνα ίσως το πιο ωραίο σου κείμενο . Τόσο μα τόσο αληθινό. Μου άρεσε πάρα πολύ, παρά τη μελαγχολία που με έπιασε με το διάβασμά του.
    Εύχομαι να παίρνεις δύναμη από τη Φύση, τα Βουνά σου, για να τη μεταδίδεις στα παιδιά που την έχουν πιο πολύ από όλους ανάγκη .

    Απάντηση
  7. Σοφια Ντουπη

    Χριστίνα μου τι να πω? Δεν έχω λόγια. Κάθε σου λέξη και ένα τρυφερό άγγιγμα …Υπέροχος μονόλογός μπράβο σου!!!!

    Απάντηση
  8. Μάχη Τζουγανάκη

    Χριστίνα μου, η λέξη δασκάλα μου αρέσει έτσι κι αλλιώς πιο πολύ. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Οσο για τη φωτογραφία…το χέρι μου μόνο σε παιδί μπορούσε να πάει καθισμένο εκεί σε κάποιο θρανίο να παίρνει δύναμη απο εσένα και να γεμίζει από όνειρα…. Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  9. Άννα Ρουμελιώτη

    Με άγγιξε….πάρα πολύ …..με συγκινησες για πολλούς λόγους Χριστίνα μου….να είσαι καλά και να μοιράζεσαι την όμορφη δύναμή σου μαζί μας………..Καλο βράδυ Δασκάλα 🙂

    Απάντηση
  10. Χριστίνα Σουλελέ

    Λένα σε ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου. Συγγνώμη για τη μελαγχολία που σου προξένησε το κείμενό μου. Όλοι έχουμε τέτοιες διακυμάνσεις, αλλά με το πρώτο φως της μέρας τις ξεπερνάμε. Μας βοηθάνε οι φίλοι μας, η φύση και τα παιδιά! Καλό σου βράδυ!

    Απάντηση
  11. Χριστίνα Σουλελέ

    Σε ευχαριστώ πολύ Σοφία μου. Καλό σου βράδυ!

    Απάντηση
  12. Χριστίνα Σουλελέ

    Καλό σου βράδυ!

    Απάντηση
  13. Χριστίνα Σουλελέ

    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και χαίρομαι που σε άγγιξε. Καλό σου βράδυ!

    Απάντηση
  14. Χριστίνα Σουλελέ

    Δε ξέρω τι γίνεται με τα σχόλια. Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Καλό σου βράδυ!

    Απάντηση
  15. Πόπη Κλειδαρά

    Είναι συγκλονιστικός μονόλογος. Μου άρεσε πάρα πολύ!

    Απάντηση
  16. Χριστίνα Σουλελέ

    Σε ευχαριστώ πολύ Πόπη. Καλό σου βράδυ!

    Απάντηση
  17. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Πώς γίναμε έτσι; Να μην μπορούμε να χαρούμε αυτό το δώρο που λέγεται Ζωή….. ΌΛΗ Η ΑΛΗΘΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΜΟΝΟΛΟΓΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Μπράβο Χριστίνα!

    Απάντηση
  18. Χριστίνα Σουλελέ

    Σας ευχαριστώ πολύ Χρυσούλα! Φαινόμενα της εποχής.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!