Σε χρώμα διαδρομές

6.05.2019

Από μια τζαμαρία μέσα.

Κοιτώ τον Ουρανό.

 

Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.

Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.

Γνώριμο σχήμα να παίρνει.

Ν’ αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.

Στα χρώματα της Ίριδας.

Κύκλους να κάνει και επίκυκλους.

Ίχνη πίσω της ν’ αφήνει, καθώς τη φυλακή μου πλησιάζει…

 

Σαν Ινδιάνα που πάνω στο χώμα μονάχη γεννά και στους προγόνους της προσεύχεται, το Λύκο, τον Αϊτό και το Γεράκι, πέφτω καταγής στο γυάλινό μου το κελί…

Το Γεράκι μου μ’ ορμή το τζάμι σπάζει.

Γυαλιά θρύψαλα. Βότσαλα του γιαλού και άμμος κρυσταλλική. Κοφτερή.

Σταλακτίτες αιχμηρούς ξυπόλητη να πατώ.

Με τα χέρια να έρπω…

Και

Όταν το Γεράκι τρυφερά με κρατήσει,

όταν από το φτέρωμά του σταθερά πια κρέμομαι,

τον αγέρα βάφω με ρόδινες πινελιές από των χεριών και των ποδιών το αίμα –

της ποθητής ελευθερίας το τίμημα…

 

Στο πέταγμα αφήνομαι. Στην πτήση. Στου νερού τη δίνη.

Στου αγέρα το τρελό, τρελό στροβίλισμα.

Να μη με νοιάζει ποιος και τι…

Θάλασσα, ουρανός, γεράκι, λύκος, αϊτός…

Ελεύθερη μόνο να ‘μαι κάπου.

Σα χορογραφία σε μελανόμορφη λήκυθο.

Απεικόνιση σπάνια ενός Ίκαρου. Ζωντανού.

Με φτερούγες στην ωμοπλάτη ριζωμένες.

Όνειρό του ταπεινό άλλο να μην έχει κανένα.

Μόνο περιδινήσεις, στροβιλίσματα, κύκλους…

Να χορεύει της γης τα τραγούδια με τα χέρια απλωμένα,

ανοιχτή την αγκαλιά, τα πόδια τεντωμένα. Ολόισια.

Μόνο ο κορμός και η κεφαλή σε αέναη κίνηση στις νότες της ανάσας.

Ο Ίκαρος να αιωρείται σα σύννεφο. Σαν καπνός.

Να μένει μετέωρος σαν του απομεσήμερου το άστρο.

    

Και να ‘μαι. Ο Ίκαρος. Εγώ.

Ένας Ίκαρος που κατάφερε μονάχος ψηλά να πετάξει.

Δίχως φιλοδοξία άλλη από την αίσθηση του ίλιγγου της απόλυτης ελευθερίας.

Tην υπέρβαση μιας άχρωμης ζωής με συρματοπλέγματα.

Με όρια ηλεκτροφόρα και όρους απάθειας.

Με χειροπέδες δεμένης ζωής.

Η ελευθερία μου βαφτίζει την ευτυχία μου…

Την υπέρβαση του είναι μου… Του Εγώ μου…

Μόνιμα κρυμμένα από της μέρας το φως.

 

Ω, τι ηδονή να πετά το Γεράκι εντός μου!

Μες την ερωμένη του την ερημιά…

Ευτυχισμένο έτσι καθώς διασχίζει τα νερά, τους ουρανούς, τις στεριές.

Το γαλάζιο, το λευκό, το πράσινο.

Τα γήινα τα γνωστά τα χρώματα όλα.

Να καταδύεται, ν’ αναδύεται, να μην κρύβεται…

Να ζωγραφίζει κύκλους

κι άλλους κύκλους

και ομόκεντρους κύκλους να ιχνογραφεί…

Να έχουν εξατμισθεί φόβος, φοβίες, άρνηση… Όλα.

 

Ω, τι μέθη το ουράνιο τόξο να βλέπω ένα κορμί κοιμισμένο να χρωματίζει!

Ακίνητο κορμί, άχρωμα χείλη, νύχια μελανά…

 

Για πρώτη μου φορά για κάτι οίκτο να μη νιώθω.

 

Δίπλα του αθόρυβα να προσγειωθώ.

Με την ανάσα μου, με το φτέρωμά μου να θερμάνω ένα κορμί γυμνό που μόνο του παγώνει…

Δίχως οίκτο, δίχως.  Δικό μου να γίνει ξανά…

Μέσα του να διεισδύσω όπως τότε… Όπως αλλού…

Σαν παλιά να το ζωντανέψω… Να το ξυπνήσω…

Αχ, και να του τραγουδήσω λυρικά “O Miο Bambino”…

  

Να του αποδείξω ότι.

Δεν είναι μόνο νύχτες με όνειρα ασπρόμαυρα τούτη η ζωή.

Δεν είναι πάντα γωνιές σκιερές.

Ζωή είναι πτήσεις. Καταδύσεις. Αναδύσεις στ’ ουρανού και της μέρας τα κύματα.

Είναι κρυφτό. Είναι κυνηγητό η ζωή.

Σαν παιχνίδι ερωτικό.

Παιχνίδι με τη φωτιά. Με το νερό. Την πέτρα. Τον αγέρα.

Είναι η ζωή.

Οι αισθήσεις όλες εν δράσει είναι.

Έτσι. Δίχως μέτρο. Δίχως κανόνες. Δίχως όχι και μη.

 

Ζωή είναι κατάφαση σε άρνηση.

Έτσι να λέω.

 

Και ας αναρωτιέμαι

“…μην ίσως είναι αντίστροφα;…”

σε διαδρομές με χρώμα δειλά σαν επιβιβάζομαι…

 

_

γράφει η Χριστίνα Θέμα

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Christine Themas

    Ευχαριστώ πολύ, τιμή και χαρά μου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου