Select Page

Σκέψεις, νεύρα κι όνειρα ατάκτως ερριμμένα

Σκέψεις, νεύρα κι όνειρα ατάκτως ερριμμένα

alarm_bed

Θα το πνίξω το κοκκόρι του γείτονα, μα το Θεό... Έξι παρά η ώρα, αχάραγα, μαύρη μαυρίλα έξω κι αυτό λαλάει το ρημάδι! Λύσσα κακιά πια - κι έχω και τη μάνα μου να με συγχύζει ακόμα πιο πολύ «τι ωραία που με ξυπνάει το κοκκοράκι, μου θυμίζει το χωριό μου». Εμένα όμως μου θυμίζει κόκκορα κρασάτο με χοντρό μακαρόνι και τριμμένο κεφαλοτύρι - εκεί θα καταλήξει, θα γίνω κοκκοροκτόνος σαν τον βασιλοκτόνο στο “Game of Thrones”!

Τι ωραία σειρά κι αυτή, τι ωραίος άντρας ο Τζέιμι Λάνιστερ! Τι τo ‘θελε το νταραβέρι μ’ αυτήν την αδελφή του τη μπίτσω τη Σέρσεϊ ο πανηλίθιος, ποτέ δεν το κατάλαβα. Αυτή τον κατέστρεψε. Αλλά βέβαια... οι ακαμάτρες κι οι λωλές έχουν τις τύχες τις καλές, που λέει κι η γιαγιά μου - που δεν λέει ακριβώς ακαμάτρες, άλλο λέει, τέλος πάντων... πιπέρι στο στόμα!

Σαν τον πανηλίθιο τον ξάδερφό μου τον Δημητράκη, που τον σέρνει από τη μύτη αυτό το τσόκαρο που πήγε κι ερωτεύτηκε! Χα! Ας γελάσω! Τι ερωτεύτηκε από δαύτην δεν έχω καταλάβει ακόμα. Κοντή, ένα κι είκοσι με ανάταση, και φαρδιά – πολύ φαρδιά, αδερφέ μου, ίσο ύψος ίσο πλάτος! Και με μουστάκι σαν του Καραϊσκάκη ένα πράμα... και να δεις που την κοιτάζει στα μάτια ο χαλβάς!

Να θυμηθώ να πω της μάνας να κάνει κάνα χαλβά, τον έχω πεθυμήσει, κι άσε τη δίαιτα από Δευτέρα - μπας και δεν την αρχίσω καθόλου δηλαδή και γίνω κι εγώ σαν τη χοντρή του Δημητράκη να βρω τον καλό γαμπρό χε χε χε! Να σταματήσει κι η μάνα να γκρινιάζει ότι με φάγαν τα μπαράκια, τα ξενύχτια κι ο Γιαννάκης ο Περπατητής χωρίς το ποθητό αποτέλεσμα – το τύλιγμα του κορόιδου δηλαδή!

Τι περπάτημα έχω να ρίξω πάλι σήμερα η έρμη... Τη μισή Γλυφάδα θα γυρίσω για να μοιράσω τα φυλλάδια της Pizza Inferno που μου φόρτωσε το αφεντικό χτες βράδυ. Κι είναι και βαριά τα άτιμα, ασήκωτο το σακίδιο μέχρι να ξεφορτωθώ τα μισά. Ευτυχώς έχει κάμποσες πολυκατοικίες και θα φύγουν δέκα δέκα στα γραμματοκιβώτια. Κι όλο αυτό για δυο ευρώ την ώρα... άει σιχτίρ... και για μια πιτσαρία με γρουσούζικο όνομα - άκου «πίτσα κόλαση»!

Σκέτη κόλαση οι γόβες που κυαλάρισα σ’ εκείνη τη βιτρίνα στη Λαμπράκη στο χτεσινό ξεποδάριασμα! Δωδεκάποντες, με δεσίματα μέχρι τον αστράγαλο, γεμάτες στρασάκια! Πολύ τις γουστάρω - αλλά και 145 ευρώ, ρε μίστερ! Σε ποια εποχή ζεις εσύ; Που δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα; Αλλά τι λέω, βλακείες - για να τις πουλάει τόσο πα να πει ότι υπάρχουν τσέπες που τις αντέχουν ακόμα. Τσέπες που μπορούν να ψωνίζουν στη Λαμπράκη.

Ο Λαμπράκης δεν ήταν εκείνος που έτρεχε στον Μαραθώνιο με το σήμα της ειρήνης; Που τον δολοφόνησαν στη Θεσσαλονίκη με έναν τρίκυκλο; Θεσσαλονίκη... Εκεί έπρεπε να είμαι τώρα, φοιτήτρια - κι όχι να μοιράζω κωλοφυλλάδια. Και πέρασα, γαμώτο, πέρασα. Διάβασα, ξενύχτησα, ξοδεύτηκαν οι δικοί μου, στερήθηκαν τα πάντα για τα φροντιστήρια... αλλά πέρασα, που να πάρει. Όμως Θεσσαλονίκη... και πώς να πάω εκεί, με τι; Ο πατέρας με το ζόρι κάνει κάποια μεροκάματα το μήνα, η οικοδομή πέθανε πια, από τη σύνταξη της γιαγιάς κι από τα έτοιμα ζούμε - κι αυτά πόσο θα κρατήσουν...

Οπότε αντίο Νομική, αντίο όνειρα, αντίο φοιτητική ζωή. Καλημέρα μιζέρια, καλημέρα τρέξιμο για δουλειά, καλημέρα καταχνιά... Εικοσιένα χρονών και νιώθω γριά, σαν αυτούς που βγάζουν στο σίλβερ αλέρτ και λένε «χάθηκε ηλικιωμένος ετών 72» και σηκώνεται έξαλλη η γιαγιά από την πολυθρόνα της και τους μουτζώνει «ου να μου χαθείτε, χαϊβάνια, που θα με πείτε ηλικιωμένη» και εμείς γελάμε στα κρυφά για να μη μας περιλάβει κι εμάς! Να είσαι καλά, γιαγιούκα μου, μου έφτιαξες τη διάθεση που μου χάλασε το παλιοκοκκόρι!

Πω πω, εξήμιση η ώρα! Ωραίο το χουζούρι και το χαζολόγημα αλλά καιρός να σηκωνόμαστε, μανδάμ. Ρίξε λίγο νερό στα μούτρα σου, φτιάξε κάνα καφέ, βάλε τα αθλητικούλια σου αντί τις γόβες τις δωδεκάποντες κι άντε να κατακτήσεις τη ζωή, μπροστά σου απλώνεται - ακόμα κι αν ξεκινάς με διαφημιστικά φυλλάδια!

Κόκκορας κρασάτος - δεν είναι κακή ιδέα χε χε χε!!! Θα το πω της μάνας!

 

_

γράφει η Βάσω Αποστολοπούλου

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

14 Σχόλια

  1. Κατερίνα Λαζίδου

    Απολαυστικότατο! Με χιούμορ! Ορμητικό, γεμάτο ζωντάνια, όπως τα νιάτα! Πολλά συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Απολαυστικότατο..ισορροπεί άψογα σε δωδεκάποντα το χιούμορ!!!Μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Ωραία γραμμένο με χιούμορ, αλλά με πληγώνει…και ξέρω οτι καταλαβαίνετε το γιατί… Ευτυχώς που έχουμε και το χιούμορ να μας κάνει παρέα!
    Καλό Σαββατοκύριακο!!

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου

      Χαίρομαι που σου άρεσε, Μάχη μου – αλλά δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς σε πλήγωσε σε ένα κείμενο που “βλέπει” χιουμοριστικά τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας.

      Απάντηση
      • Μάχη Τζουγανάκη

        Το κομμάτι που με πληγώνει είναι οτι ένα νέο άτομο δε μπορει να σπουδάσει σε κάτι που κατέκτησε με κόπο και συμβιβάζεται. Υπήρξα τυχερή στη ζωή μου και θα είμαι για όσο ζω ευγνώμων που οι δικοί μου γονείς κατάφεραν και στήριξαν τις σπουδές μου. Οπότε ένα μέρος της καρδιάς μου είτε ως εκείνο το παιδί που σπούδασε είτε ως μάνα που θέλει και εκείνη να μπορεί να κάνει το ίδιο για το παιδί της…δε μπορεί να δεχτεί να αφήνονται τα όνειρα στο συρτάρι…

        Η γραφή σας είναι υπέροχη όπως και το χιούμορ που θεωρώ αναγκαίο. Καλή εβδομάδα να έχουμε…

        Απάντηση
        • Βάσω Αποστολοπούλου

          Φύσει αισιόδοξο άτομο, ακόμη κι όταν καταγράφω πικρές αλήθειες (πολλές εκ των οποιών έχω βιώσει προσωπικά), επιλέγω να βλέπω πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων – όπως ακριβώς και η επίδοξη “κοκκοροκτόνος” στην τελική της αποστροφή:
          “κι άντε να κατακτήσεις τη ζωή, μπροστά σου απλώνεται – ακόμα κι αν ξεκινάς με διαφημιστικά φυλλάδια!”

          Τίποτε δεν μας χαρίζεται κι όλα (ή τουλάχιστον τα περισσότερα) είναι στο χέρι μας να τα κερδίσουμε, φτάνει να έχουμε το τσαγανό και την απόφαση μέσα μας!

          Καλημέρα και καλή εβδομάδα Μάχη μου!

          Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Με δόσεις χιούμορ και πικρές αλήθειες το κείμενο σας. Απολαυστικός ο τρόπος που το γράψατε.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!