Στάχτη

4.08.2014

 

 

Ξύπνα, αγάπη μου. 

Κοίτα με. 

Πού είσαι τώρα; 

Άνοιξε τα μάτια σου. Κοίταξε γύρω. 

Πού είσαι τώρα; 

 

«Στο μολύβι του θανάτου, 

στο κρύο. 

Κάτι πέφτει, 

από χτυπημένα ροδακινί χείλη 

κάτι πέφτει, 

σκάβει στο δέρμα 

σέρνομαι

στα μονοπάτια του ονείρου 

οδηγούν στο αίμα σου, 

στα μονοπάτια των θραυσμάτων της σάρκας 

οδηγούν σε σένα, 

κυρτωμένα σπασμένα μαχαίρια 

οδηγούν κατευθείαν σε 'σένα.»

 

Αχ, κοίτα με. Πού είσαι τώρα; 

Παράδεισο ή κόλαση; 

Που είσαι; Τι έκανα; 

 

«Μια τέτοια ερώτηση έχει απαιτήσεις, 

το χαμόγελο στο πρόσωπό σου, 

μη μου ζητήσεις, 

ποτέ ξανά. 

Μια τέτοια ερώτηση, 

κλείνει το δρόμο και παραμένεις, 

γυμνός 

τέλειος 

τρομακτικός, 

έχεις χάσει το νήμα, 

η απάντηση είναι στάχτη 

αργά τα μεσάνυχτα 

στάχτη, 

στα χείλη του καθενός.»

 

 

γράφει ο Λουκάς Λιάκος

από τη συλλογή "Στο Δεύτερο Κόσμο η Μοίρα"

Εκδόσεις Ενδυμίωνας, Νοέμβρης του '11

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου