Στάχτη

Δημοσίευση: 4.08.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Ξύπνα, αγάπη μου. 

Κοίτα με. 

Πού είσαι τώρα; 

Άνοιξε τα μάτια σου. Κοίταξε γύρω. 

Πού είσαι τώρα; 

 

«Στο μολύβι του θανάτου, 

στο κρύο. 

Κάτι πέφτει, 

από χτυπημένα ροδακινί χείλη 

κάτι πέφτει, 

σκάβει στο δέρμα 

σέρνομαι

στα μονοπάτια του ονείρου 

οδηγούν στο αίμα σου, 

στα μονοπάτια των θραυσμάτων της σάρκας 

οδηγούν σε σένα, 

κυρτωμένα σπασμένα μαχαίρια 

οδηγούν κατευθείαν σε 'σένα.»

 

Αχ, κοίτα με. Πού είσαι τώρα; 

Παράδεισο ή κόλαση; 

Που είσαι; Τι έκανα; 

 

«Μια τέτοια ερώτηση έχει απαιτήσεις, 

το χαμόγελο στο πρόσωπό σου, 

μη μου ζητήσεις, 

ποτέ ξανά. 

Μια τέτοια ερώτηση, 

κλείνει το δρόμο και παραμένεις, 

γυμνός 

τέλειος 

τρομακτικός, 

έχεις χάσει το νήμα, 

η απάντηση είναι στάχτη 

αργά τα μεσάνυχτα 

στάχτη, 

στα χείλη του καθενός.»

 

 

γράφει ο Λουκάς Λιάκος

από τη συλλογή "Στο Δεύτερο Κόσμο η Μοίρα"

Εκδόσεις Ενδυμίωνας, Νοέμβρης του '11

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου