Σταγόνα της βροχής ζεστή

κυλά στο φύλλο τρυφερά

Και φτιάχνει μονοπάτια υγρά

στις όμορφες ραγάδες του

 

Κεχριμπαρένιο το ρετσίνι

στο πεύκο το μοναχικό

που σέρνει αργά το βήμα του

στο πέρασμα της ώρας

 

Αίμα που αιματοκύλησε

σε δάχτυλο λευκό και μεταξένιο

που άγγιξε τ' αγκάθι της ζωής

και έσταξε ο πόνος

 

Κυλά αργά, αισθαντικά

σταγόνα αλμυρή και λυπημένη

"Πώς χάθηκε στον κόσμο αυτόν,

μου λες, ο κόσμος της αγάπης;"

 

Στέκει στη μέση τ' ουρανού

κι η φύση δυναμώνει

"Κλαίνε κι οι άγγελοι μ' ακούς; "

το βλέμμα χαμηλώνει...

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!