Στη δύση του νου ταξίδια στο μέλλον του κόσμου

29.01.2016

 

 

Παρηγορημένη από την απόφαση
σκόρπισε το σύννεφο των ματιών της στον άνεμο
καστανά μάτια γεμάτα κανέλα και μέλι
ξανθές φυλλωσιές, σπασμένες σκέψεις,
το φως στο μακρινό ορίζοντα χρυσό της αθωότητας
παιχνίδια της μοναξιάς και της απόστασης
στη δύση του νου ταξίδια στο μέλλον του κόσμου.
Έκλεισε μέσα στο σεντούκι τις λιγοστές πολύτιμες στιγμές
και το πέταξε με θυμό απ' τ' ανοικτό παράθυρο στα βράχια.
Γονατιστή στο υγρό χώμα με ευλάβεια
γυρεύοντας όπως πάντα τη μυρωδιά της προδομένης ζωής
μια υποψία αφής ξεγλιστρά και ξεφεύγει
μα πώς μπορεί να ξεχνά τόσα άστρα... συλλογίστηκε
τα λουλούδια στο βάζο
και τα σημάδια που δεν κατάλαβε
μα πώς, τόσο λίγη, τόσο άπιαστη η αγάπη...
πώς το πέτρινο βλέμμα να το εξηγήσει η ψυχή
ανελέητη μοίρα, απαρηγόρητη μνήμη
δεν έχει άλλη σαΐτα ο πόνος.
Αύριο, η δίψα του έκπτωτου Έρωτα να καίει στα χείλη
εκεί στα αρμυρίκια της ώχρας με τα χρώματα της συγχώρεσης
θα μεταλάβεις μέσα από τη συντριβή σου το φως
για να σωθείς από τις πληρεξούσιες αναμνήσεις... Αύριο.
Γέφυρα το φεγγάρι στα βαθιά νερά του Λιβυκού
ακόμη πιο ψηλά από την ενωμένη σιωπή του πόθου
εκεί που προπορεύονται του ονείρου, οι ψυχές
με τη στάχτη ακόμη στα χέρια εκπαιδευμένοι στην πλάνη
είδαμε τη θέα από την κόψη του γκρεμού
εξαντλήσαμε και εξαντληθήκαμε από την ελπίδα
ψηλαφώντας επίγειους θορύβους και σκιές φαντάσματα
αιχμάλωτοι στην απουσία του σύμπαντος.
Καταδικασμένες δοκιμασίες χωρίς καμιά βεβαιότητα ανάστασης
όλες οι λέξεις που είπαμε ήταν λάθος
όλοι οι δρόμοι που περπατήσαμε οδηγούσαν στο πρέπει
κι όμως, οι άνθρωποι όταν απογοητεύονται
...πρέπει να μιλούν περισσότερο
...πρέπει, να προχωρούν με το θάρρος του απαγορευμένου
...πρέπει... κι όχι επειδή πετύχαμε στο ταξίδι
αλλά επειδή πληρώσαμε ακριβά τα ναύλα για το ταξίδι... Ζωή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Δυνατές λέξεις, υψηλό και το νόημα που συνθέτουν! Συνταρακτικό το ποίημα σου Ζωή, μπράβο σου!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ. Δυνατά να χτυπά η καρδιά και να πορεύεται με γνώμονα την αγάπη στο φως.

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Υπέροχο!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Γέφυρα το φεγγάρι στα βαθιά νερά του Λιβυκού
    ακόμη πιο ψηλά από την ενωμένη σιωπή του πόθου
    εκεί που προπορεύονται του ονείρου, οι ψυχές
    με τη στάχτη ακόμη στα χέρια εκπαιδευμένοι στην πλάνη
    είδαμε τη θέα από την κόψη του γκρεμού
    εξαντλήσαμε και εξαντληθήκαμε από την ελπίδα …

    τι λόγια τι ομορφιά! Και μόνο το φεγγάρι που φωτίζει στο Λιβυκό αρκεί για να συναντήσει η ψυχή μου τα γραφόμενά σας…
    Καλό Σαββατοκύριακο…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Το Λιβυκό, χρώμα και πέλαγος της άσκησης και της μύησης. Σ’ ευχαριστώ, άλλη μια φορά. Καλό Σαββατοκύριακο Μάχη.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου