Φεύγεις
σε στιγμές αδιάφορες στην ιστορία.
Φεύγεις
σε στιγμές έξω από το χρόνο.
Φεύγεις προς τη σκοτεινή πλευρά του ήλιου
και ενώνεις το σκοτάδι σου μαζί του.
Εκεί που το φως δεν σε καίει
μα ούτε σε εξαγνίζει.
Εκεί που η λύτρωση πονάει
πιο πολύ από τις πληγές σου.
Εκεί που ο νους μετράει το σκοτάδι του
φτιάχνει τη νέα διάστασή του
και συνηθίζει πια να κοιτάζει μέσα του.
Όλα ξεκαθαρίζουν τότε.
Μέσα από τις σκιές της σκέψης
αναβλύζει μια περίεργη ηρεμία.
Είναι τότε, που επιτέλους
αναγνωρίζεις αυτό που είσαι και φιλιώνεις μαζί σου.
Και έρχεται μια γαλήνη και σε αγκαλιάζει
σαν τις μουσικές από τα παιδικά σου χρόνια
όταν χόρευες ανέμελα μέσα στο φως.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!