Αυστηρές επισημάνσεις και απαγορευτικά
καραδοκούν στο δρόμο σου
η κάθε μέρα σύννεφο μουντό
κι ούτε μια υποψία βροχής στον ορίζοντα.
Ο ορίζοντας κρυμμένος
απ΄το οπτικό σου πεδίο ξεχασμένος
τείχη και φυλακή οι μέρες
περνούν σαδιστικά από πάνω σου
σε ποδοπατούν και γίνεσαι μια
μικρή κουκίδα σκόνης, που ούτε
ο αέρας δεν καταδέχεται να σε σκορπίσει.
Και έτσι με τα φρένα αλλοιωμένα
κατρακυλάς ανήμπορος να βρεις μια διέξοδο
και πλάθεις μορφές μέσα από τη σκιά σου
και φανταστικούς φίλους για να σε συμπονέσουν.
Αλλόφρονας, επαίτης
ασήμαντος για τον καιρό να στέκεις
σε κοιτάζω και ο πόνος σου με συντρίβει
το χέρι μου τρεμάμενο σου απλώνω
και μέσα στο σκοτάδι μου -ω ναι δεν είσαι μόνος-
σε προσκαλώ
βλέπω εδώ καλύτερα πια
το φως το αρνήθηκα ξανά
κι έχω με τα χρόνια πια συμφιλιωθεί
με την πλευρά του ήλιου τη σκοτεινή.

 

-

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!