Επιλέξτε Page

Στοιχειωμένες ζωές σε τούτη την Πόλη

16.03.2016

Στοιχειωμένες ζωές σε τούτη την Πόλη.
Γέμισε ψιθύρους το όρος
και κραυγές αιώνων η πλατεία
κι η θάλασσα
πότε γαληνεμένη και πότε με φουρτούνα
αγκαλιάζει και μαγεύει το μεσαιωνικό κάστρο
και τα διαβρωμένα από το χρόνο κτίρια
ίσαμε πάνω στις κεραμιδοσκεπές.
Βλέμματα μελωμένα, μα γεμάτα φόβο
η νύχτα ξένη και τυφλή στους καινούριους έρωτες
ακτινοβολεί σκουριά στο φεγγαρόφωτο
απλώνοντας μοναξιά στα άδεια παγκάκια
όταν ο δαντελένιος κόσμος ντύνεται αγκάθια.
Άγγελοι,
πλάσματα των παλιών καιρών και των νερών
σκιές στα ουράνια έργα
και στα καθιερωμένα πάθη.
Ασήκωτο βάρος τα φτερά.
Εξαντλημένες όλες οι ευκαιρίες
κι αν δεν άλλαξε ρότα η Αγάπη
εμείς γίναμε αλλιώτικοι
βουλιάζοντας σε τοπία υγρά.
Έξω από τον κύκλο της σκέψης
κινούμαστε ψηλαφητά στα σκοτάδια.
Ελλιπής ο στοχασμός
απρόθυμοι να αλλάξουμε προτεραιότητες
κι ας τρέχουμε
αθέλητα μας σέρνει η τύχη στον τροχό
απείραχτα μένουν τα όνειρα
και ο δρόμος πολύς.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Άλλη μια θαυμάσια αποτύπωση της πραγματικότητας!!Η γραφή σας μιλάει και μας αγγίζει!!Καλή σας μέρα!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ψιχάλες ακριβές τα λόγια σου Άννα, πέφτουν όμορφα την ψυχή μου. Είμαι πολύ μεγάλη για να αλλάξω. Γράφω για να σωθώ η ίδια από το σκοτάδι και είναι παρήγορο το γεγονός ότι σε αγγίζει η κατάθεση της γραφής μου.Ευχαριστώ.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Ασήκωτο βάρος τα φτερά…Ζωή μου…και μπερδεύονται αν αντί να πετάς περπατάς ανάμεσα σε τούτους που τρέχουν δίπλα σου…Αν κοιτάξεις ανάμεσά τους, ένα σωρό πούπουλα ανεμίζουν σα τη σκόνη που διαγράφει ο ήλιος στις βόλτες του…

    Τη μισώ τούτη την απροθυμία…

    Καλή σου μέρα

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πόσο όμορφο να σε αισθάνομαι σε τούτη τη μάχη με το σκοτάδι συνήγορο, πως πετάς με τιμή και με παρασύρει το πείσμα σου, πόσο φως υπόσχεται η ψυχή σου να ξεθάψει για να πολεμήσει την κακογουστιά… Ευχαριστώ Μάχη, από καρδιάς.

      Απάντηση
  3. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Εγώ στέκομαι στις προτεραιότητες που ο σημερινός άνθρωπος δεν λέει να αλλάξει Ένα ακόμη στίγμα που τον στοιχειώνει .
    Κάθε φράση σου και μια αλήθεια Ζωή που την δίνεις με τη μαγική σου γραφή.Τι να πει μπορεί κανείς για σένα;

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Αγαπημένη Λένα, εσύ που ξεφυλλίζεις στην καρδιά μου και διαβάζεις για εμάς, τόσο γλυκιά η ανάγνωση σου και η ματιά σου, στο σημειωματάριο της ψυχής. Ευχαριστώ για την τιμή και τις νότες που ξυπνούν τον παλιό καιρό της Αγάπης, μέσα μου…

      Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Κι αν δεν άλλαξε ρότα η Αγάπη
    εμείς γίναμε αλλιώτικοι…
    Γίνεται να χωράει και να αποτυπώνετε όλη η ζωή μας, σε δυο σειρές…; Σε ένα ποίημα; Γίνεται!!! Και την καταγράψατε υπέροχα!!!

    Απάντηση
  5. Μαρία Κ.

    Απείραχτα μένουν τα όνειρα και ο δρόμος πολύς. Ρεαλιστικό με νότες ποιητικές και γλαφυρές. Υπέροχο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου