1η Οκτώβρη 2016

Αγαπημένε φίλε μου,

Δεν θα σε ρωτήσω τι κάνεις, πώς περνάς. Ξέρω πως είσαι καλά, ρώτησα γι’ αυτό παλιούς γνωστούς μας. Από εκείνους έμαθα και τη νέα σου διεύθυνση. Μην ανησυχείς, δεν σου γράφω για να εκφράσω πίκρα ή θυμό. Σου γράφω μονάχα για να σου πω πόσο λυπάμαι.

Είναι φορές που τυχαίνει να αναπολώ το παρελθόν. Κάποτε ήμασταν κι εμείς φίλοι καρδιακοί...

Μας θυμάμαι στην πρώτη τάξη του σχολείου, τότε που ήμασταν ανέμελοι, με το μυαλό μας μονάχα στο παιχνίδι και στις σκανταλιές. Αργότερα μεγαλώσαμε και τις όμορφες στιγμές μας τις πήραν τα διαβάσματα. Τότε δεν μας ένοιαζε, γιατί ήμασταν ένα. Μαζί στην πρώτη κοπάνα, μαζί στα πρώτα καρδιοχτύπια, μαζί και στην πρώτη ερωτική απογοήτευση.

Θυμάσαι;

Στην πορεία απομακρυνθήκαμε, έφυγες από κοντά μου. Ξέρω πως έτσι είναι οι φιλίες, άλλες διαρκούν για χρόνια κι άλλες για μήνες. Απ’ ότι φαίνεται στάθηκα αφελής που πίστεψα πως η δική μας φιλία θα κρατήσει «για πάντα».

Κοντεύουν σχεδόν δέκα χρόνια απ’ όταν κόψαμε κάθε επαφή. Όλ’ αυτά τα χρόνια γνώρισα πολλούς ανθρώπους, με μερικούς από αυτούς έκανα φιλίες. Καλές φιλίες μάλιστα. Μα εσένα ποτέ δεν σε ξέχασα.

Πώς θα μπορούσα άλλωστε;

Τα άλμπουμ με φωτογραφίες, τα δώρα σου, μα κυρίως οι αναμνήσεις που μου άφησες δεν διαγράφονται εύκολα. Δεν ξέρω τι σ’ έκανε να φύγεις και ίσως να μην το μάθω ποτέ. Όμως, ο χρόνος κυλάει σαν τις ψιχάλες κι εγώ δεν μπορώ να δεχθώ πως θα φθάσει η στιγμή που θα γίνω γιαγιά, θα δω εγγόνια και δεν θα έχω δίπλα μου τον παιδικό μου φίλο για να μοιραστώ την χαρά μου. Λυπάμαι για την τροπή που πήρανε τα πράγματα.

Μήπως ήρθε πλέον η στιγμή να δώσουμε ένα τέλος στις σκιές του παρελθόντος;


Με την αγάπη μου

Η παιδική φίλη σου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!