Στου Οκτώβρη τη λήθη

14.01.2016

 

 

Βρήκα δυο φιλιά
στην τριανταφυλλιά
στης καρδιάς σου το κύμα
στης μορφής σου το σχήμα
ο Οκτώβρης με φέρνει
κι ότι έχω, εκεί γέρνει
με τη θύμηση μόνο
μετράω το χρόνο
στη δική σου ιστορία
με την ίδια απορία.

Στη σιωπή θα με βρεις
τί μπορείς να μου πεις
η αγάπη είναι φύλλα
και γλυκιά ανατριχίλα
όλα αυτά που φοβάμαι
και ακόμη λυπάμαι
στα μεγάλα ταξίδια
όλα έμειναν ίδια
μόνο εσένα δεν έχω
μα και πάλι αντέχω.

Ανατέλλεις με λέξεις
είσαι σε όλες τις σκέψεις
με τα άλυτα μάγια
στης ψυχής τα καρνάγια
πως ν’ αγγίξω ουρανό
στην καρδιά το κενό
έλα, κάτι, απόψε να γίνει
να γελάς, με τη νέα σελήνη
στου Οκτώβρη τη λήθη
ακριβό παραμύθι.

Ζωγραφίζω σκουριές
μόνο εσύ δεν μου φταις
απ’ του νου τα σοκάκια
αντιγράφω στιχάκια
και στον έρημο δρόμο
με μαντήλι στον ώμο
περπατώ από ώρα
να ανταμώσω τη μπόρα
είμαι μόνη, χωρίς…
και βραδιάζει νωρίς.

Επιστρέφω στη φύση
στη δική μου τη δύση
η ίδια πέτρα σωπαίνει
απ’ τους ξένους πιο ξένη
ας το πάμε πιο πέρα
με τα άστρα παρέα
στου Οκτώβρη τη ρέμβη
τι μπορεί να παρέμβει
να μετρώ απουσίες
του καιρού εξουσίες.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Κατερινα Λαζιδου

    Φθινοπωρινα… ομορφο!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    […Επιστρέφω στη φύση
    στη δική μου τη δύση
    η ίδια πέτρα σωπαίνει
    απ’ τους ξένους πιο ξένη…]

    Υπέροχοι στίχοι ……!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Μια άλλη ταυτότητα αυτή της ξένης που τη διαβάζει στις άφεγγες νύχτες η μοναξιά.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ για τη συνηγορία Μάχη. Κάπου περιμένει ο ουρανός, είμαι σίγουρη.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου