Στου Οκτώβρη τη λήθη

14.01.2016

 

 

Βρήκα δυο φιλιά
στην τριανταφυλλιά
στης καρδιάς σου το κύμα
στης μορφής σου το σχήμα
ο Οκτώβρης με φέρνει
κι ότι έχω, εκεί γέρνει
με τη θύμηση μόνο
μετράω το χρόνο
στη δική σου ιστορία
με την ίδια απορία.

Στη σιωπή θα με βρεις
τί μπορείς να μου πεις
η αγάπη είναι φύλλα
και γλυκιά ανατριχίλα
όλα αυτά που φοβάμαι
και ακόμη λυπάμαι
στα μεγάλα ταξίδια
όλα έμειναν ίδια
μόνο εσένα δεν έχω
μα και πάλι αντέχω.

Ανατέλλεις με λέξεις
είσαι σε όλες τις σκέψεις
με τα άλυτα μάγια
στης ψυχής τα καρνάγια
πως ν’ αγγίξω ουρανό
στην καρδιά το κενό
έλα, κάτι, απόψε να γίνει
να γελάς, με τη νέα σελήνη
στου Οκτώβρη τη λήθη
ακριβό παραμύθι.

Ζωγραφίζω σκουριές
μόνο εσύ δεν μου φταις
απ’ του νου τα σοκάκια
αντιγράφω στιχάκια
και στον έρημο δρόμο
με μαντήλι στον ώμο
περπατώ από ώρα
να ανταμώσω τη μπόρα
είμαι μόνη, χωρίς…
και βραδιάζει νωρίς.

Επιστρέφω στη φύση
στη δική μου τη δύση
η ίδια πέτρα σωπαίνει
απ’ τους ξένους πιο ξένη
ας το πάμε πιο πέρα
με τα άστρα παρέα
στου Οκτώβρη τη ρέμβη
τι μπορεί να παρέμβει
να μετρώ απουσίες
του καιρού εξουσίες.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

Απορία

Απορία

Τι ΄ναι αυτό, αναρωτώ, που μέσα μου βρυχάται; Θεριό είναι τρανό που όλο μαστιγώνουν; Να ’ναι οι φλέβες δαμαστές, κλουβί τα σωθικά μου; Στερώ τη λευτεριά σ’ ένα δειλό δραπέτη; Πανάθεμά σε αναμονή στα στήθια μου ριζώνεις. Ώσπου, ξεπρόβαλες εσύ. Εσύ! Μεσ’ στ’ όνειρο και...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Κατερινα Λαζιδου

    Φθινοπωρινα… ομορφο!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    […Επιστρέφω στη φύση
    στη δική μου τη δύση
    η ίδια πέτρα σωπαίνει
    απ’ τους ξένους πιο ξένη…]

    Υπέροχοι στίχοι ……!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Μια άλλη ταυτότητα αυτή της ξένης που τη διαβάζει στις άφεγγες νύχτες η μοναξιά.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ για τη συνηγορία Μάχη. Κάπου περιμένει ο ουρανός, είμαι σίγουρη.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου