Στου ονείρου την άκρη

22.10.2014

 

 

 

Στου ονείρου μου την άκρη

σεργιάνιζα τους ατραπούς της ζωής μου,

 δίχως τις ανάσες σου να με συντροφεύουν.

Σ’ έβλεπα να στέκεσαι μπρος μου, τόσο κοντά μου

που άπλωνα τα χέρια μου για να σ’ ακουμπήσω,

κι εσύ χανόσουν.

Ένα σύννεφο γινόσουν κι εγώ μαζί σου πετούσα στου ονείρου μου

την άκρη.

Σε φώναζα δυνατά «αγάπη» και «ζωή» κι εσύ μου χαμογέλασες.

Είδα το πρόσωπό σου, τα μάτια σου.

Χάιδεψα τα λυτά σου μαλλιά. Ήσουν το ίδιο όμορφη όπως τότε.

Μου κράτησες το χέρι κι ένοιωσα σα να ξαναζούσα μαζί σου.

Ήσουν τόσο κοντά μου που η καυτή σου ανάσα  αναζωπύρωνε

του κορμιού μου τη φωτιά.

Στου ονείρου μου την άκρη…

 

_

γράφει ο Κώστας Βελούτσος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου