Στου ονείρου την άκρη

22.10.2014

 

 

 

Στου ονείρου μου την άκρη

σεργιάνιζα τους ατραπούς της ζωής μου,

 δίχως τις ανάσες σου να με συντροφεύουν.

Σ’ έβλεπα να στέκεσαι μπρος μου, τόσο κοντά μου

που άπλωνα τα χέρια μου για να σ’ ακουμπήσω,

κι εσύ χανόσουν.

Ένα σύννεφο γινόσουν κι εγώ μαζί σου πετούσα στου ονείρου μου

την άκρη.

Σε φώναζα δυνατά «αγάπη» και «ζωή» κι εσύ μου χαμογέλασες.

Είδα το πρόσωπό σου, τα μάτια σου.

Χάιδεψα τα λυτά σου μαλλιά. Ήσουν το ίδιο όμορφη όπως τότε.

Μου κράτησες το χέρι κι ένοιωσα σα να ξαναζούσα μαζί σου.

Ήσουν τόσο κοντά μου που η καυτή σου ανάσα  αναζωπύρωνε

του κορμιού μου τη φωτιά.

Στου ονείρου μου την άκρη…

 

_

γράφει ο Κώστας Βελούτσος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το όνειρο

Το όνειρο

Κλείσε  τα μάτια και ταξίδεψε. Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου. Γιατί το όνειρο μπορεί και σε ταξιδεύει μακάρια ανέμελα, στη σιωπή. Μπορεί να αψηφά τη πεζότητα να γλυκαίνει τη στυφή καθημερινότητα. Επειδή  είναι η μαγική πινελιά που χρωματίζει κι  ομορφαίνει, την ίδια...

Χωρίς Τίτλο

Χωρίς Τίτλο

Στα βάθη του ωκεανού στο υγρό έρεβος της λήθης τα μάτια σου αχτίδα μάταια μια προσευχή χωρίς πίστη Στη μέση της ερήμου άμμος σε κλεψύδρα αέναη για γνώση στερνή διψάσαμε όμως τώρα τα χείλη κολλήσανε Στην πανύψηλη κορυφή η μοναξιά σκληρός παγετώνας για να κρατηθούμε...

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Ήρθα στον κόσμο Έλληνας και ανδρώθηκα ως Κρήτας Στους ώμους γιγάντων μάταια έκατσα Τώρα στην έρημο εξόριστος θυμάμαι τις αισθήσεις Τόπος που δεν μυρίζεις γιασεμί χώμα βρεγμένο ζωντανό τη ρετσινιά των πεύκων και αγέρα καθάριο, δροσερό τόπος άγνωστος είναι αυτός ο τόπος...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου