Στο σπίτι

Δημοσίευση: 30.01.2019

Ετικέτες

Κατηγορία

Το να κλείνομαι στο σπίτι, σκέφτομαι καμιά φορά πως είναι κι αυτό μια λύση, μια εύκολη λύση. Το λέω αυτό εξαιτίας του φόβου που νοιώθω, όταν βρίσκομαι έξω, στους ανθρώπους, σε αντίθεση με την ασφάλεια που με κυριεύει, όταν βρίσκομαι μέσα. Ασφάλεια όμως ανατρεπόμενη σε απροσδιόριστη στιγμή, χωρίς να καταλαβαίνω το πότε και το γιατί. Κυκλοθυμική ασφάλεια που παρέχεται αφ’ ενός από το γεγονός του εγκλεισμού (από τον ίδιο το χώρο του δωματίου μου), αφ’ ετέρου από τη φωτεινή και τη μυστική ψυχή αυτού (το φως και το σκοτάδι).

Πριν συνεχίσω, πρέπει να σημειώσω εδώ ότι αίτιο ανατροπής της προαναφερθείσας ασφάλειας που νοιώθω, όταν βρίσκομαι μέσα στο σπίτι δεν είναι αυτός ο συγκεκριμένος χώρος του δωματίου (αυτός μου παρέχει μόνιμη ασφάλεια), αλλά οι δυο ψυχές του: το φως και το σκοτάδι εναλλασσόμενα. Συνήθως κατά τη διάρκεια της μέρας έχω την ανάγκη του φωτός που μου παρέχει ηρεμία, ενώ τη νύχτα αντίθετα βρίσκω ασφάλεια μέσα στο σκοτάδι. Την μέρα, όταν επιχείρησα να μείνω μέσα στο σκοτάδι του δωματίου μου, ένοιωσα φόβο (ίσως γιατί τότε νοιώθω πιο μόνη), ενώ όταν προσπάθησα να περάσω την νύχτα μέσα στο φως ένοιωσα πάλι φόβο. Τη νύχτα, όταν έχω φως, δεν μπορώ να διαβάσω (πράγμα που κάνω την μέρα), τη μέρα, όταν έχω σκοτάδι, δεν μπορώ να ονειροπολήσω, να αφεθώ σε φαντασιώσεις (πράγμα που κάνω τη νύχτα μέσα στο σκοτάδι).

Πρέπει να διευκρινίσω πως, όταν μιλώ για το φως της μέρας και της νύχτας, αναφέρομαι στο τεχνητό φως, το ηλεκτρικό (μιας και το φως του ήλιου δεν μπαίνει μέσα στο δωμάτιό μου παρά μέσα από τις γρίλιες), καθώς και, όταν λέω σκοτάδι της μέρας, εννοώ το τεχνητό που μου το εξασφαλίζουν τα κλειστά παραθυρόφυλλα.

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Ο αστερισμός του Μικρού Δράκου

Ο αστερισμός του Μικρού Δράκου

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πριν ακόμα τελειώσουν τα μαθήματα στο σχολείο, ο Ιορδάνης ετοίμαζε με ανυπομονησία τα πράγματά του για να είναι έτοιμος για τις καλοκαιρινές διακοπές στο σπίτι του παππού του. Αν δεν ήταν ζαχαροπλάστης ο παππούς, σίγουρα θα ήταν ο...

Η μπλε μπερζέρα

Η μπλε μπερζέρα

Τα πήρε όλα. Δηλαδή, σχεδόν όλα. Τουλάχιστον έχω ακόμα κάπου να κάθομαι. Τούτη την πολυθρόνα που δεν τη χώνεψε ποτέ. Θυμάμαι τα μούτρα της όταν την πρωτοείδε. Πιο ξινά κι από το μπαλσάμικο που έπνιγε τα φαγητά της. Ήταν, λέει, μπλε. Πολύ μπλε σε σχέση με το υπόλοιπο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Η μπλε μπερζέρα

Η μπλε μπερζέρα

Τα πήρε όλα. Δηλαδή, σχεδόν όλα. Τουλάχιστον έχω ακόμα κάπου να κάθομαι. Τούτη την πολυθρόνα που δεν τη χώνεψε ποτέ. Θυμάμαι τα μούτρα της όταν την πρωτοείδε. Πιο ξινά κι από το μπαλσάμικο που έπνιγε τα φαγητά της. Ήταν, λέει, μπλε. Πολύ μπλε σε σχέση με το υπόλοιπο...

Η πρώτη Πρωτοχρονιά

Η πρώτη Πρωτοχρονιά

Όταν άκουσα τη μητέρα σου να λέει στη δική μου, πως το είχες πάρει απόφαση να συνεχίσεις τις σπουδές σου στο εξωτερικό, αισθάνθηκα ένα μαχαίρι να καρφώνεται με δύναμη στα σωθικά μου. Σ΄έχανα… σ΄έχανα γι΄ακόμη μια φορά… μόνο που αυτή τη φορά δε θα ήταν μια ακόμη...

Η πλεκτάνη

Η πλεκτάνη

Στα σκοτεινά και ανήλιαγα δικηγορικά γραφεία και στις δημόσιες υπηρεσίες υπηρετεί εδώ και τέσσερις δεκαετίες η Πηνελόπη.  Την Πηνελόπη τη γνωρίζει από την καλή και από την ανάποδη, ο δικηγόρος Σωτήριος: την είχε υπερασπιστεί ενώπιον της έδρας, χωρίς να ευοδωθεί η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου