Στο τέλος της μέρας, εγώ…

16.05.2019

Έχει νυχτώσει από ώρας…
Στριμώχνω τις υποχρεώσεις που έμειναν
στο τελευταίο μισάωρο της μέρας…
Ζωές καταδικασμένες από ανάλγητα “πρέπει”…
Ζωές που έχασαν την αξιο-πρέπει-ά τους
αφού απέδιωξαν σαν δαίμονες τα “θέλω” τους
κι αρκέστηκαν σε μια κακώς εννοούμενη 
ευ-πρέπει-α…
Κι όμως… Είναι μερικές στιγμές που γλιτώνουν
σαν κι αυτή τώρα, που ανοίγω το ράδιο…
Γυρίζω τις συχνότητες αναζητώντας
μια δίεση, να προσαυξήσει τον ενθουσιασμό μου
μια παύση, να πνίξει τους λυγμούς μου
ένα κλειδί, να μου δείξει πού να πατήσω…
Χωρίς μέτρο… 
ή μάλλον σε 3/4… σαν το “βαλς των χαμένων μετά”
που παίζει με τη μνήμη μου νοσταλγικά
όπως η ζέστη φωνή του βραδινού εκφωνητή…

 

_

γράφει η Εύα Μπουγιούκου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου