Στο τέλος της μέρας, εγώ…

16.05.2019

Έχει νυχτώσει από ώρας…
Στριμώχνω τις υποχρεώσεις που έμειναν
στο τελευταίο μισάωρο της μέρας…
Ζωές καταδικασμένες από ανάλγητα “πρέπει”…
Ζωές που έχασαν την αξιο-πρέπει-ά τους
αφού απέδιωξαν σαν δαίμονες τα “θέλω” τους
κι αρκέστηκαν σε μια κακώς εννοούμενη 
ευ-πρέπει-α…
Κι όμως… Είναι μερικές στιγμές που γλιτώνουν
σαν κι αυτή τώρα, που ανοίγω το ράδιο…
Γυρίζω τις συχνότητες αναζητώντας
μια δίεση, να προσαυξήσει τον ενθουσιασμό μου
μια παύση, να πνίξει τους λυγμούς μου
ένα κλειδί, να μου δείξει πού να πατήσω…
Χωρίς μέτρο… 
ή μάλλον σε 3/4… σαν το “βαλς των χαμένων μετά”
που παίζει με τη μνήμη μου νοσταλγικά
όπως η ζέστη φωνή του βραδινού εκφωνητή…

 

_

γράφει η Εύα Μπουγιούκου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου