Στο Ταμείο Ανεργίας

5.12.2019

Βρήκες κάτι;

Μπα, ακόμα τίποτα.

Ένα ερώτημα, δυο μόνο λέξεις.

Δυό δυνατές μαχαιριές στη καρδιά.

 

Θλίψη βουβή, πόνος αφόρητος.

Κάθε πρωί η ίδια εύλογη απορία

τι θα κάνεις; πως θα περάσει κι’ αυτή η μέρα;

Μια σύγχρονη τραγωδία,

απάντηση δυστυχώς, καμία.

Σε κάθε χτύπημα τηλεφώνου, η ίδια ατέλειωτη αγωνία.

Πετάγεσαι σαν αλαφιασμένη, μήπως;

Μήπως και είναι για κάποια

απ’ τις αμέτρητες αιτήσεις για δουλειά,

που περιμένεις.

Προσπαθείς μάταια, να κρατηθείς απ’ την ελπίδα

να πιαστείς από κάπου,

να σταθείς όρθια, να στηριχτείς.

 

Κι’ οι μέρες περνάνε, ίδιες κι απαράλλαχτες

σε θλίβουν, σε πονάνε.

Ο χρόνος δυστυχώς δεν περιμένει, είναι αμείλικτος

η ίδια η ζωή έγινε αμείλικτη,

σε προσπερνά αδιαφορώντας για σένα

σε ένα αδιέξοδο αγώνα δρόμου,

χωρίς ελπίδα, δίχως έλεος.

 

Καθηλωμένη προσπαθείς να σκεφτείς,

δύσκολο να συγκεντρωθείς.

Το κουράγιο κάθε μέρα αρχίζει να σε εγκαταλείπει.

Δεν σε ακουμπά τίποτα πια, κουράστηκες, σιχάθηκες.

Βαρέθηκες τα μεγάλα λόγια, διαψεύσεις και ξανά διαψεύσεις.

Τόσες προσδοκίες και υποσχέσεις, δεν σε αγγίζουν πια.

 

Έχεις αρχίσει να αισθάνεσαι τύψεις.

Αναρωτιέσαι που έχεις φταίξει, τι έκανες λάθος.

Σε έκαναν να ντρέπεσαι,

να αισθάνεσαι ένοχη, πικραμένη,

χωρίς ηθικό, ταπεινωμένη.

Εσύ η τόσο άξια και περήφανη

μοιάζεις αφόρητα μελαγχολική,

απελπισμένη, μόνη.

Με τη πίκρα να καθρεφτίζεται στα όμορφα μάτια σου

και την ανασφάλεια να σε εξουθενώνει.

 

Μονάχη ανεβαίνεις τον Γολγοθά σου.

Μονάχη σκουπίζεις τα δάκρυά σου.

Έχεις πάψει από καιρό

να ονειρεύεσαι.

 

Τις πόρτες σού κλείνουν κατάμουτρα,

μία – μία.

Τις εργασιακές σχέσεις

τις κατάντησαν σε επίπεδο δουλείας.

Σου κλέβουν τη ζωή,

σου ρημάζουν τη ψυχή.

Και τα όνειρα σου πεταμένα

στο Ταμείο Ανεργίας.

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου