Στροφές και διαστροφές

6.09.2016

sunrise_b

Τις ζωές μας κύλησαν
σε βούρκο και σε λάσπη
τις καταδιώξανε
τις τρέψανε σ’ απάτη

Ζυγιάσαμε τα θέλω μας
τα βάλαμε στην άκρη
τα πρέπει καταλογίστηκαν
κύλισε το δάκρυ.

αυτό που δε θα ’πρεπε
να δούμε στη θωριά μας
αφού ελάτρεψε πολύ
η άμοιρη γενιά μας

στροφές εγείρανε πολλές
απ’ του μυαλού το πέρας
επάρθηκαν μέτρα πολλά
μας λένε ως το γέρας

ποιος θα μπορέσει πείτε μου
αυτά να λογαριάσει
δίκαια τα πατήματα
στη ζήση του στην πλάση

να μείνει μοναχός
να φέρει το δικό του
ανάστημα ολόρθο εκεί
να ’χει σαν οδηγό του

οι σκέψεις αυτές
διαστροφές εδίνουν
δείγματα καταστροφές
όσο θα επιμείνουν

αυτά περνούν απ’ το μυαλό
στις έξι και τριάντα
σαν πηγαίνω στη δουλειά
θωρώ τον αδριάντα

που στέκει καταμεσής
στο δρόμο και κοιτάει
όλους τους περαστικούς
μα πράμα δε μιλάει

στέκεται βουβός
αμίλητο λες και ήπιε
νερό του εφησυχασμού
ξάφνου σαν προείπε

σηκώστε πια τα βλέμματα
πάρτε ζωή στα χέρια
παραμερήστε θαρρετά
αφήστε τα μαχαιρια

τα λόγια είναι περιττά
θα μιλήσουν τώρα οι πράξεις
λογική εβάλετε
ανταρσία να χαράξεις

στη ζήση σου στο διάβα σου
να στήσει εκεί λημέρι
πρωτοπόροι να ’στε εσείς
των έξι και τριάντα στο καρτέρι

να αφυπνηστεί
για πάντα από τώρα
η θύμηση η αναπνοιά
να αναστήσει την ώρα

που όλοι μαζί
λαός, η πολιτεία
να αγρυπνήσει να σταθεί
μάρτυρας στην ιστορία.

Στροφές επαίρνει το μυαλό
της λογικής εδιώχνει
διαστροφές που κατήντησαν
να τείνουν σ’  αθώων τη λόγχη.

-

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Κατάθεση ψυχής…..Όμορφη…..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου