“ΣυνΠοιείν” Ανθολόγιο

___________________________________________________________

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΡΙΝΥΩΝ

Μυημένη

σ’ αυτό που σώζεται

από  της μνήμης το λαβύρινθο,

και τα μυστήρια της καρδιάς

μυστικιστική μου λατρεία, σε ΕΣΕΝΑ.

Ότι δικό σου ιερό,

ότι δικό σου αγαπημένο,

πως να ξεχάσω; όταν εσύ υπάρχεις;

ποιος με τιμωρεί;

ποιες-με καταδιώκουν-Ερινύες;

Κατάρα…

Όποιος ψεύτικο όρκο αγάπης έχει ορκιστεί,

στο αίμα των δακρύων του θα πνίξει το απροσδιόριστο,

το συνυφασμένο με τον έρωτα συναίσθημα…

τη νύχτα ευνουχισμένος θα συναντά

την οργή της Αληκτούς και τη μανία,

της Μέγαιρας το μίσος και τον φθόνο,

την εκδίκηση της χθόνιας Τισιφόνης.

Μόνος με τον ανθρωπομορφισμό θα πολεμά

και πάντα κενός από αγάπη θα ‘ναι.

ΑΝΑΜΟΝΗ

Νεκρές οι λέξεις

από την απουσία,

τα χείλη σφαλισμένα

αέναη η σιωπή

 φωνάζει μέσα μου

με διαλύει, ανελέητα

σκορπίζει το είναι μου.

Από τη σκόνη της ύλης

ακινητοποιημένη στο χρόνο

μοναδική αλήθεια της ύπαρξής μου

τον ερχομό σου αναμένω.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ

Νυχτερινός περίπατος στ’ άδυτα της ψυχής μου.

Αφουγκράζομαι τους ψιθύρους των αναμνήσεων

διακρίνω το λυχνάρι της αναμονής στο βάθος

αφήνω το σκότος, γυρίζω πίσω,

πορεύομαι στο φως.

Είναι απύθμενα, ανεξερεύνητα τα όρια

και θα ματώσω τις μνήμες μου.

Ξαναγυρίζω στους ώριμους ορίζοντες της ζωής

να ρίξω τα πέταλα των ανθέων μου

στις φυλλωσιές του υπάρχοντος κόσμου.

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Μην ουρλιάζεις…

Θα σ’ ακούσουν οι νεκροί

και θα ξυπνήσουν

από τον μακάβριο ύπνο τους.

Και είναι άδικο

να έρθουν σ’ ένα κόσμο νικημένο

από τη ματαιοδοξία της αθανασίας.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ

Ερέβη και λάμψεις, σκοτάδια της ψυχής

σιωπές και βάθη της νύχτας

υποκλιθείτε στη φθινοπωρινή αποσύνθεση.

Μέσα της κρύβεται η ζωή.

Μέσα στο χάος είναι η Γαία

το φως τ’ ουρανού, ο έρωτας, η μέρα.

Υπάρχει η ελπίδα της αναγέννησης.

Δείτε το φως μες στην σπηλιά της Σκύλλας

όχι μόνο τα πεσμένα σάπια φύλλα στους θρόνους

της Περσεφόνης και του Πλούτωνα.

Απ’ το μηδέν προέρχεται το παν.

ΕΛΛΑΔΑ

Τι είναι Ελλάδα;

Ένα κομμάτι πέτρας λαξεμένο,

Μια πινελιά γαλάζιο τ’ ουρανού,

υγρή, βαθιά, μπλε θάλασσα

κι ένα φεγγάρι να την κοιτά

και να τη ραίνει ασήμι.

ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Καβάφη, Ελύτη, Σεφέρη, Σικελιανέ, Παλαμά,

όσοι παρευρίσκεστε και ρεμβάζετε

στους κυανούς κήπους του Παραδείσου

στείλτε τα ποιήματα των ουρανών

στις μνήμες των ανθρώπων

που απολιθώθηκαν

στην αλλοτρίωση των ημερών

στου χρόνου το αδυσώπητο πέρασμα.

Να ξυπνήσουν οι μνήμες

να βγουν από το λαβύρινθο

ταξιδεύοντας  με την ποίηση των Θεών

σε κόσμους συναισθημάτων,

σκέψεων, εικόνων και αγάπης,

ξεχνώντας τα μίζερα πάθη

που τους οδηγούν στο απύθμενο πηγάδι της λήθης.

ΑΝΘΙΖΩ

Ανθίζω κάθε ξημέρωμα

στο μπλε τ’ ουρανού

στην ανάσα της μέρας.

Κλείνω το άνθος μου

στο μπλε της νύχτας

στην πνοή των αστεριών.

Πνίγω τους φόβους μου

στο μπλε της θάλασσας

στο φως του φεγγαριού.

Αναδύομαι τη χαραυγή

μ’ ένα καινούριο άνθος

στο στόμα που σε φιλά.

ΣΚΑΙΟΤΗΤΑ

Βιάζεται η ηρεμία της ψυχής.

Το μίσος των ανθρώπων

αλυχτά στη σκαιότητα

ενός απάνθρωπου εγωισμού.

Ανθρωπότητα-κενότητα.

ΦΩΣ

Εξαγνισμένες οι ψυχές πετούν στους ουρανούς.

Τις ραίνουν της χαραυγής τα ροδοπέταλα.

Τις οδηγεί το Φως στην πορεία της αιώνιας ζωής

ΕΣΥ ΕΓΩ

Εσύ που εντός μου κατοικείς

υπαρκτό κι ανύπαρκτο Εγώ

σχεδόν σαν μια σκέψη

μεταβάλλεσαι περιστασιακά

εκ των προτέρων

και εξίσου περιστασιακά

εξαφανίζεσαι

για να επανεμφανιστείς

μεταμορφωμένο σε ύλη

εκ των υστέρων.

Η διαδρομή του μηδενός

μεταμφιεσμένη σε αριθμούς,

παρεξηγημένη  ταυτότητα,

πορεία ταξιδευτή μέσα στο χρόνο…

Εσύ Εγώ,

αφουγκράσου το πιθανό

νοιώσε τον παλμό

αφυπνίσου

και ετοιμάσου  για ένα πόλεμο

δίχως προηγούμενο.

Η ισχύς σου φθίνει

στους αιώνες που έρχονται…

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΣ ΑΧΟΣ 

Στα χρυσά στάχυα του καλοκαιριού

αφήνω τα σκονισμένα πέπλα της θλίψης

ν’ αναμειχθούν με τα γκρίζα σύννεφα

του φθινοπώρου που έρχεται.

Στου ουρανού την απόχρωση

φθίνει το μουντό γαλάζιο,

τα φυλλοβόλα δέντρα

ξεπροβοδίζουν τα πεσμένα φύλλα τους

στις σκεπές των σπιτιών,

στα πεζοδρόμια των δρόμων,

στων μελαγχολικών καρδιών το συναπάντημα.

Τα πρωτοβρόχια μουσκεύουν το διψασμένο χώμα

μουσκεύουν τα όνειρα,

τα ταράζουν, τα ξυπνούν

να νοιώσουν τη δροσιά της άχλης

που βγαίνει από τη ζεστή αγκαλιά της φύσης

να μυρίσουν τ’ αρώματά της

να δουν τις αποχρώσεις

του υποκυάνου και του πορτοκαλόχρου

πριν ξαναπέσουν στη λήθη.

Φθινοπωρινός αχός τ’ αγέρι

παίζει τα κλειδοκύμβαλα

στα θροΐζοντα φύλλα της καρδιάς.

Χορεύει η γη το χορό της συγκομιδής.

Διασπώνται τα ζωντανά χρώματα

και το φθινόπωρο αποκαλύπτει

τη φθίνουσα πορεία του

προς το Χειμωνιάτικο τοπίο.

_________________________________________________________________ 

Πάθος για ποίηση___Ελένη Ιωάννου

Ό,τι μου υπαγορεύει η συνείδηση

http://obsessionforpoetry.blogspot.gr/

____________________________________________________________

Η συμμετοχή μου στην ποιητική ανθολογία “ΣυνΠοιείν” με δώδεκα ποιήματα. 

Πολλές ευχαριστίες στο Θανάση Πάνου για την όμορφη ιδέα του και στους ποιητές οι οποίοι συμμετείχαν στη συλλογική ποιητική ανθολογία “ΣυνΠοιείν”.