Σφίξε με κι άλλο

12.10.2016

hug_couple_rose

 

 

 

 

 

 

Δέρμα ατλάζι
       Δεν ξεχωρίζω
               σάρκα δικιά του
                          δικά μου μέλη

Σφίξε με κι άλλο
         Κόρωσε η φύση
                  Του θεού Έρωτα
                             πύρινα βέλη

Λεπτή η γραμμή
         Δε διαφέρει
                    πραγματικότητα
                              και ψευδαισθήσεις

Τρομαχτικό
         Με ξέρεις τόσο
                    πριν καν προλάβεις
                               να με γνωρίσεις

Πολλά δε θέλω
         Δώσε μου μόνο
                      αυτά που πρέπει
                               να αποκτήσω

Σε εκλιπαρώ
           Αγκάλιασέ με
                       και πάνω σου άσε
                                  να ζωγραφίσω

με τα φιλιά μου
             Τα υποσυνείδητα μας
                        σε μια ευθεία
                                    να ταξιδεύουν

Μη με φοβάσαι
            Σφίξε με κι άλλο
                        μάθε πώς είναι
                                    να σε λατρεύουν

Δε θα σ’ αφήσω
           μα πες μου αλήθεια
                        τι αγαπάς
                                   από εμένα

Με ολοκληρώνεις
             σε έναν κόσμο
                        που όλα τ’ άλλα
                                 μου μοιάζουν ξένα

Και την καρδιά μου
             σου τη χαρίζω
                       χίλιες φορές
                            μα αν σε χάσει

Κάρμα θα πει
            και με του χτύπου
                        την αυταπάρνηση
                                θα αντιδράσει

 

-

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πάρα πολύ ωραίο Δώρα. Μου αρέσει και η μορφή του ποιήματος πέρα από την ερωτική σου ρίμα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου